کوردستانی

نگاهی به مشکلات دو قوم کرد و ترک در این استان و بحرانی که در چند ساله اخیر حاد شده است و ضرورت برون رفت از این بحران و نتایج حاصل از ادامه بحران..........

این استان در شمال غربی ایران قرار داردو از شمال به جمهوری آذربایجان و ترکیه،از مغرب به کشورهای ترکیه و عراق،از شرق به استان آذربایجان شرقی و استان زنجان و از جنوب به استان کردستان محدود است. مساحت استان برابر ۳۷٫۰۵۹ کیلومتر مربع است که سیزدهمین استان بزرگ کشور محسوب می‌شود و ۲۵/۲ مساحت کل کشور را تشکیل می‌دهد. جمعیت این استان طبق سرشماری سال ۱۳۸۵ - ۲٫۸۷۳٫۴۵۹ نفر می‌باشد که ۰۸/۴ جمعیت کل کشور را در خود جای داده‌است و از این لحاظ هشتمین استان پرجمعیت کشور محسوب می‌شود. کلانشهر ارومیه با ۵۸۳٫۲۵۵ نفر جمعیت (سرشماری ۱۳۸۵) مرکز استان است و بیش از ۲۰ درصد جمعیت کل استان را در خود جای داده‌است. کلانشهر ارومیه دهمین شهر پرجمعیت ایران پس از شهرهای تهران، مشهد، اصفهان، تبریز، کرج، شیراز، اهواز، قم و کرمانشاه می‌باشد.

استان آذربایجان غربی یکی از مناطق کوهستانی کشور است و توپوگرافی متنوع و گسترده‌ای دارد. بر اساس ساختار طبیعی استان، اکوسیستم‌های ویژه‌ای از ترکیب گیاهان در سطوح مختلف پوشش گیاهی در سطوح مختلف توپوگرافی به وجود آمده‌است که اهم آنها به شکل جنگلها و مراتع خودنمایی می‌کنند. این استان عمدتاً تحت تأثیر جریان هوای مرطوب اقیانوس اطلس و دریای مدیترانه‌است، ولی در برخی از ماههای زمستان، توده هوای سردی از اطراف شمال، هوای مدیترانه‌ای آن را متأثر کرده و موجب کاهش قابل توجه دما می‌شود.

و حال اصل ماجرا:

این استان در میان دو ملیت سخت خواهان استقلال کرد وترک مورد بحث و جدل قرار گرفته است البته این معظل در قسمت شمالی آن به خاطر در اکثریت بودن کردها کمتر است و بیشتر بحران در شهرهایی همچون نقده و ارومیه و سلماس است و در جنوب شرقی استان نیز به علت اینکه اکثریت با ترکهاست اوضاع آرام است .

نقده:

شهری که کردها آن را سندوس و ترکها آن را سولدوز می نامند چنان مورد اختلاف این دو ملت قرار گرفته است که می توان به حوادث تلخ 1358 در جریان برگزاری میتینگ حزب دمکرات اشاره کرد که از آن واقعه دو گروه متخاصم هریک به نفع خود از آن بهره برداری می کند درگیریها بدان جا رسیده است که بر سر اسامس خیابانها به جان یکدیگر افتاده اند به طور مثال این نمونه:

((البته این کار جوانان کرد باب میل بچه مغول ها نبود و واکنش نشان دادند.

چندی پیش شورای شهر در تبلیغات نمایشگاههای دایر در حه وت کانی (هفت چشمه) از نام ایرانی هفت چشمه به جای نام مغولی یئدی گوز استفاده کرده بود که همان معنی هفت چشمه را می دهد.یئدی = هفت و گوز چشمه، شایان ذکر است که این گوز آن گوز فارسی نیست که معنی باد شکم را می دهد.

ولی عده ای از مغولان در سطح شهر اقدام به پاره کردن،سیاه کردن ویا برچسب گذاشتن بر روی این تبلیغات کرده بودند.که جوانان کرد نیز در جهت تلافی این کار نام خیابان منتهی به حه وت کانی (هفت چشمه) را که معادل مغولی آن نوشته شده بود سیاه کردند تا بگویند جواب های، هوی است (جوابی ته حای،په حایه).

واین حکایت شهر نقده است در ارومیه هم اوضاع چندان جالب نیست و این حوادث خواه ناخواه روابط بین جوانان کرد و ترک را تیره تر کرده است به طور مثال:

درخرداد ماه سال 1385 پس از انتشار کاریکاتوری در یکی از روزنامه های دولتی(روزنامه ایران)، که مردم آذری زبان را هدف گرفته بود،ونیز شرایطی دیگر که در همین وبلاگ بارها به این شرایط اشاره کرده ام.واکنون نیز اندکی را نام میبرم

1.نارضایتی از شرایط بد اقتصادی کشور

2. سیاست پر اشتباه‌ حاکمان جمهوری اسلامی ایران در رابطه با مساله‌ ملی خلق های ایران

3.عدم رعایت حقوق قومی و ملی اقیلیت های ایرانی

4.وجود شبکه افراطی گوناز تی وی

5.حضور امریکا در دو کشور همسایه وتهدیدهای مکرر آن

6.حمایت دولتهای ترکیه وآذربایجان

7.ناتوانی سیاسی ـ نظامی ترکیه‌ در مساله‌ در هم شکستن مبارزات سیاسی ـ نظامی کردهای ترکیه، که‌ موجب تشدید سیاست های پان ترکیستی وستیزه‌جویانه‌‌ آنان بر ضد خلق کرد در کردستان عراق و ایران شده است
8.شکست سیاسی ـ نظامی جمهوری آذربایجان از جمهوری ارمنستان و حل مساله‌ قره‌ باغ و کلبجار به‌ نفع ارمنی ها و...

باعث شدتا جنبشی به نام جنبش آذربایجان ظهور کند.در اوایل این جنبش به محکوم کردن سرکوب معترضین خیابانی توسط دولت پرداخت و خواستار حقوق مردم اذربایجان شد.این جنبش مورد حمایت تمام گروه های اپوزیسون داخلی و خارجی قرار گرفت.کشورهای ترکیه وآذربایجان علنا در مطبوعات،رسانه ها وسخنرانی های خود از خواسته های این جنبش حمایت می کردند.جنبش های کردی نیز از اولین حامیان این جنبش نوپا بودند ودانشجویان کرد دانشگاه تهران و سپس کردستان اولین بیانیه ها رادرحمایت از آنان منتشر ساختند،حزب دمکرات کردستان (هردوبال)وحزب کومله (هردوبال) نیز حمایت خودرا ازاین جنبش اعلام نموده و خواستار همکاری با سران این جنبش(نظیر نظمی افشار)شدند.چرا که این خواسته ها به حق بود ومی توان گفت با خواسته های کردان در یک راستا بود ونقطه عطفی که یک متحد نیرومند وبرادر وهمسایه چون دهه 1320 پیدا شده که یاری در کنار ملت کرد باشد...

ولی درهمان ابتدا جنبش راه را اشتباه رفت وشروع به دیگرستیزی کرد.اقدامات سران وهواداران این جنبش روزبروز مخالفان بیشتری داشت وبه قدری افراطی وپان بود که کم کم همه ازآن قطع امید کردند.اقداماتی نظیر

1. دشمنی با خلق ارمنی و ابراز تاسف برای خاک قره‌ باغ و کلبجار که‌ در جریان جنگ جمهوریهای آذربایجان و ارمنستان به‌ بخشی از خاک ارمنستان تبدیل شده اند. مردم آذری زبان را تشویق به‌ تقابل با ارمنیان ساکن تبریز و اورمیه‌ کرده از آنها می خواست تا از ارمنیان خرید نکنند، در مقابل خلیفه‌ گریهای دو شهر نامبرده‌ دست به‌ تظاهرات و راهپیمایی بزنند‌ و در سالروز کشتار ارمنیان توسط دولت ترکیه در سال 1915 که‌ همه‌ ساله‌ در 24 آوریل از سوی ارمنی های جهان برگزارمی شود، آنها هم تظاهرات خود را داشته‌ باشند

2. دشمنی با خلق کرد، سوء استفاده‌ از تظاهرات نابجای سازمان پژاک در شهر ماکو که‌ جهت پشتیبانی از آزادی آقای عبدالله‌ اوجلان صورت گرفت، و بهره‌ برداری از مقاله چاپ شده‌ در روزنامه‌ کوردستان ـ ارگان حزب دمکرات کردستان ایران، که‌در آن، از بخش کردنشین استان آذربایجان غربی چون سرزمین کردها نام برده‌ شده‌بود، به‌ منظور تحریک مردم آذربایجان علیه کردها.سران این جنبش به‌ کردها چون مهمان خاک آذربایجان نگریسته‌، در تبلیغات خود تا آنجا پیش رفتندکه‌ اعلام می کردند کردها باید از خاک این استان چشم پوشیده‌، به‌ سنندج و سلیمانیه‌ بروند وگرنه از طریق ارتش و نیروی پادگان اورمیه‌ تمام کردهای آذربایجان ایران تا سنندج و سلیمانیه‌ بیرون رانده‌ خواهند شد مردم کرد شایسته زندگی در خاک مقدس آذربایجان را ندارند وحتی شبنامه هایی درهمین نقده پخش میشد که ازمردم می خواست تابا کردها دادوستدد نکنند که عواید این دادوستدد جهت ترک کشی به پژاک و حزب دمکرات داده می شود زمین هایشان را به کرد نفروشند که این یک ناموس فروشی بزرگ است و...
3.ازهمه بدتر مبارزاتی بود که این جنبش علیه ملت پارس با نام مبارزه با شونیسم فارس به راه انداخته بود،پرچم ایران را در خاک ایران آتش زدند،در اکثر شهرها شعارهایی نظیر کوروش ولدالزنا،زبان فارسی زبان سگ است،مرگ بر فردوسی مرگ بر ایران، ترغیب مردم به آتش زدن شاهنامه وکتب نظیر آن،برداشتن نام های ایرانی (کردی وفارسی) از اماکن آذربایجان و...

4.ایجاد فرهنگ وتاریخ ساختگی برای آذربایجان.که زرتشت را ترک نامیدند وخود را متمدن ترین مردم جهان ومبدع خط خوانده وبرای آن مدارک عجیب،باور نکردنی وجعلی ارائه میداند.با واژه آذری یا آزری به مخالفت برخواسته خود را تورک (ونه ترک) واز فرزندان گرگ خاکستری نامیدند...

سران جمهوری اسلامی نیز به آن شدتی که با جنبش های کردی،بلوچی یا عربی برخورد کردند با جنبش آذربایجان برخورد نکردند. شاید بتوان دلایلی چون عدم مبارزه مسلحانه این جنبش،حظور پررنگ آذری زبانها در قدرت اقتصادی و سیاسی ونظامی ایران،شرایط بین المللی بسیارمتزلزل خارجی، نارضایتی داخلی ونیز شمارگان بالای خلق آذری را برشمرد که باعث این رفتار نسبتا ملایم دولت شد.در عوض این جنبش افراطی وخطرناک برای تثبیت جمهوری اسلامی نیزمفید واقع شد بطوریکه قسمت بزرگی از مخالفان رژیم به این جنبش مشغول شدند،در کردستان مخصوصا شمال آن ومناطق همزی نشین تقریبا تمام افکار به تهدید اینان مشغول بوده خواستار تداوم جمهوری اسلامی بوند تا حکومت این آذری ها، که هنوز به قدرت نرسیده خواستار بیرون کردنشان از سرزمین اجدادیشانند به نظر میرسید که هزاران بار بدتر از جمهوری اسلامیند و رفتاری شبیه دولت ترکیه دارند این حمایت ایران از پانترکیسم در انتخابات ارومیه ونقده کاملا بارزوآشکار بود.همچنین پان ایرانیست ها و احزاب پارسی نیز از ترس تجزیه ایران توسط آذری ها واستقلال آذرباجان جنوبسی به حمایت کردان ومخالفت با آنان پرداخته وبهانه ای به دست آذری ها دادند که اعلام کنند دست کرد وفارس بر ضدتورک در یک کاسه است.تالشی ها هم جزو مردمی بودند که به مبارزه با پان تورکیسم به صف کرد وپارس ارمنی پیوسته اعلام مخالفت خود را علنا اعلام کردند.

فقدان یک حزب سیاسی منسجم، تعدد افرادی که رهبری مردم آذربایجان را مدعی بودند، بیراهه رفتن اکثر این سران، اخراج گوناز تی وی از ترکیه وقطع حمایت آنکارا از این جنش که با سخنان رجب طیب اردوغان که اعلام کرد:اینان ترک نیستند ولی اشتراکات زبانی وفرهنگ زیادی با مردم ترک دارند به اوج خود رسید سبب شد این جنبش عملا تنها مانده کم کم از فکر ترکستان بزرگ به درآید به بیوک آذربایجان(آذربایجان بزرگ) چشم بدوزد که شامل آذربایجان مستقل، آذرباجان جنوبی (ایران) وآذربایجان شمالی (قفقاز) است.ولی از دشمنی با دیگر ملل ایران دست برنداشته در جبهه مبارزه کرد وپارس همچنان سرسختانه به مبارزه ادامه می دهند.))

اینان سخنان و نظریات کردهای این استان است و یا لااقل شبیه به آن البته طرف آذری هم بهتر از این نیست دو طرف هریک دیگری را به بی ریشه بودن و بی اصالت بودن متهم می کند و هریک با وجود اینکه قرنها در کنار یکدیگر با صلح و صفا زندگی کرده اند و به یک اندازه به آن سرزمین عشق ورزیده اند باز یکی دیگری را به متجاوز بودن متهم می کند برای من عجیب است این دو مگر تا حالا کجا بوده اند و تا جایی که تاریخ اطلاع دارد اینها ور دل یکدیگر نشسته اند و همسایه بوده اند با هم زیسته اند و با هم در برابر مشکلات مقاومت کرده اند و با هم در برابر دشمنان این سرزمین ایستادگی کرده اند.هر دو طرف برای خود احزاب و دسته جاتی راه انداخته اند به طور مثال کردها تحت حمایت سازمان پزاک هستند که مدت زیادی از تاسیس آن نمی گذرد و دشمنی کردهاو ترکها را در ترکیه به اینجا منتقل کرده است و ترکها تحت حمایت شورای ملی آذربایجان جنوبی و از همین جور اسمها و در ترکیه نیز حزب کارگران کردستان با دولت این کشور چنان به جان هم افتاده اند که نمی توان گفت حق با کیست تصاویر زیر گوشه ای از جنایات دو طرف است نمی توان گفت که واقعا کدام طرف اینکار را کرده است ولی این کشتارها به خاطر اختلاف و دشمنی این دو به وجود آمده است:

و از این سو دو طرف در آن طرف مرز هر لحظه بر ضد یکدیگر  تظاهراتی ترتیب می دهند که در زیر شاهد چند نمونه آن هستیم:

و حال اوضاع چنان در این مدت پیچیده شده است که واقعا هریک از دو طرف راهی به جز ادامه درگیری ندارند و هر نفری که از دو طرف کشته می شود باز رسم انتقام از سر گرفته می شود:

و به نظر من چیزی که در اینجا خودنمایی می کند این است که کسانی در آن سوی مرزها با هم درگیر می شوند و مردم ما در اینجا از یکدیگر انتقام می گیرند هر درگیری که در این استان به وقوع پیوسته است با چند درجه شدیدتر از طرف مقابل پاسخ داده شده است و دوستان دیروز به دشمنان امروز تبدیل شده اند :

((پس از پایان این ترم تحصیلی وبازگشتنم به نقده،تقسیم شدن شهر به دوبخش کرد وترک نشین ،وجود نام های غیر بومی نظیر سولدوز،آذربایجان،یئدی گوزو... را می توانستم در جایجای شهر ببینم. اکثر دوستان ترکم را مدتها بود که ندیده بودم وتمایلی هم برای دیدن همدیگر نداشتیم.))

و این یکی از صدها مورد در حال جریان در این استان است بدون اینکه بدانیم که اول چه کسی و چه زمانی این بحث و جدل را شروع کرده است سرزمینی که هم اکنون جزیی از کشور بزرگی به نام ایران است هنوز نیروهای نظامی این کشور در مرزها استقرار دارند این ادعاها برای چیست هنوز اصلا استقلالی در کار نیست که این همه مدعی پیدا شده است و اگر این موضوع مطرح شود سازمان ملل با برگزاری یک رفراندوم به همه چیز پایان می دهد و مشخص می کند در هر شهر چه تعداد سکنه بومی از هر طرف وجود دارد همانطوری که این اتفاق در بحرین افتاد و این سرزمین بدون این کشت و کشتارها مستقل شد هنوز هم تعداد بسیار زیادی فارس زبان در این کشور زندگی می کنند که با خوبی و خوشی به زندگی خود ادامه می دهند و اگر گاها بعضی درگیریها بین دو سکنه عرب و فارس پیش می آید آن هم علتش حمایت پا ایرانیستها و پان عربیسم منطقه از این جریان است.عینا همین مساله در سرزمینی اتفاق افتاد که بهتر است آن را سرزمین هیچکس بنامیم:

سیزده سال از سیزدهم ژوئیه 1995 گذشته است. ولی هنوز داغها در بوسنی تازه است...

آیا می دانستید بزرگترین جنایت اروپا بعد از جنگ دوم جهانی چه بوده است؟

بیش از 8000 نفر در شهر سربرنیتسا به خاطر مسلمانان بودن از زن و کودک گرفته تا پیر وجوان در13 ژویه 1995 قتل عام شدند و 30 تا 50 زن به صورت دستجمعی مورد تجاوز قرار گرفتند هر چند دو طرف نیز تا توانستند از یکدیگر کشتند کرواتها ،مسلمانها و صربها تا قرنها در کنار یکدیگر با صلح و صفا زندگی می کردند تا اینکه باز همان قصه قدیمی اینجا سرزمین ماست و اینها مهاجر هستند و غیره شروع شد و این سرزمین زیبا و قشنگ به تلی از خاکستر تبدیل شد و هنوز بوسنی و هرزگوین در جای خودش است و یوگسلاوی تجزیه شد و فقط صربستان باقی ماند وحال این نتیجه را در نظر بگیریم که چه دلیلی دارد این اتفاق در ایران تکرار نشود دیروز خیلی مودبانه هریک دیگری را در خاک آذربایجان و یا کردستان شمالی مهمان خطاب می کرد سپس یکدیگر را مهاجر نامیدند و امروز متجاوز،خوب درگیری نهایی چه وقت شروع می شود؟ چه وقت یکدیگر را سر می برید؟ چه وقت به زنان بی پناه تجاوز می کنید؟ چه وقت افراد را دستجمعی قتل عام می کنید؟ و در گورهای جمعی سر به نیست می کنید؟چه وقت با قتل کودکان نسل کشی را آغاز می کنید؟ کسی که این مطلب را می خواند می گوید کمی صبر کن مگر ما اینقدر خونخوار هستیم که دست به این کارها بزنیم؟ نه هرگز ما چنین کاری نمی کنیم ولی تاریخ چیزی به جز این می گوید به طور نمونه از شاهکارهای عبدلله اوجالان ملقب به آپو برای شما بگویم که به اعتراف خودش 15000 کرد و هزاران نفر ترک و از جمله دهها معلم را کشت و گناه آن را به گردن نفوذیهای میت انداخت وادعا کرد از این جریانات بی خبر بوده است ولی واقعا جای تعجب است در سیستم سازمانی پ ک ک که یک کادر آن بدون اجازه رهبری نمی تواند یک لیوان آب بخورد چگونه فرد یا گروهی می تواند در این سازمان دست به چنین جنایات مخوفی بزند من خو د یک کرد هستم و اول از شاهکارهای این طرف مثال زدم تا به بی عدالتی محکوم نشوم در عین حال دوستان ترک ما نیز ید طولایی در قتل عام غیر ترکها و ترکهای مخالف آنها دارند از جمله قتل عام 3 میلیون ارمنی در سال 1915 و قتل عام یونانیان مقیم استانبول در دهه1950 و سرکوب مداوم کردها به خصوص شهر دیاربکر و صدها مورد دیگر پس چه دلیلی وجود دارد که این فجایع حتی به نحوبدتری در این استان تکرار نشود پژاک به کردها اسلحه می رساند و ترکیه و آذربایجان هم به ترکها و هرزمان که لازم باشد بر سر آنها معامله می کند به طور مثال ترکیه پس از مذاکره با ایران شبکه گوناز تی وی را بست و رجب طیب اردوغان خیلی محکم اعلام  کرد اینها( ترکهای ایران) ترک نیستند و فقط با ترکهای ترکیه اشتراکات فرهنگی زیادی دارند آری این سو استفاده ها یکی دوتا نیستند متاسفانه ما هستیم که اجازه می دهیم این بهره کشیها از ما صورت گیرد.

در خرداد 1385 من در بیرجند دانشجو بودم و مثل همیشه پس از پایان کلاس به سمت دانشکده فنی به راه افتادم تا به نهار برسم وقتی بدان جا رسیدم شاهد اجتماع تعدادی از دانشجویان بودم تعجب کردم در شهر امنیتی مثل بیرجند چنین اعتراضی؟ به هر حال از دوستم آقای علی نوری که او هم مثل من برای صرف نهار آمده بود ماجرا را از ایشان جویا شدم در آن زمان من عضو نمایندگی دانشجویان کرد خراسان در دانشگاههای بیرجند بودم و تا حد زیادی حرفم در میان دانشجویان احترام داشت کمی فکر کردم و با آقای نوری به این نتیجه رسیدیم که توهین به هر زبان و نژادی زشت و اشتباه است و ما نیز باید حمایت خود را از این حرکت اعلام می کردیم حال باید از خانمهای انجمن هم باید کسب تکلیف می شد چون خودم خیلی در دانشگاه در مورد حقوق زنان بحث می کردم واجب دانستم که موافقت یکی از نمایندگان خانم انجمن را بگیرم که در این لحظه با دوستم که بعدها با هم نامزد شدیم تلفنی در این مورد صحبت کردیم و ایشان نیز موافقت کردند و من بیانیه ای به دفاع از خلق آذربایجان در دانشکده فنی در حلقه انسانی دانشجویان کرد و ترک قرائت کردم و یکی از اشعار برتولت برشت در هنگامه قدرت یابی نازیها  راخواندم از روزهای بعد رابطه ما و دانشجویان ترک به بالاترین حد خود رسید و در سلف دانشکده ما همیشه در کنار هم غذا را صرف می کردیم و از هر دری صحبت می کردیم به جز اراضی و خاک کشور آینده کردستان ویا آذربایجان چون ما هیچکدام مان به فکر قدرت نبودیم و دوستیمان در زمان حال ارزش بیشتری داشت به نظر شما ما باید چه میکردیم مثل دهها روز دیگر بی تفاوت رد می شدیم وبه همراه دیگر دوستان نهارمان را صرف می کردیم و یا  می گفتیم ای بابا ترکها فقط بلدند آشوب به پا کنند!! ویا می گفتبم ترکها مگه چی کم دارند؟!! ولی ما این کار را نکردیم  هرچند بعدها همین کار منشا مشکلات عظیمی در زندگی من و نامزدم شد ولی به نظر من مسولیت در برابر کل  تکه گمشده در این پازل است آری ما در برابر همه مسئولیم ما در برابر همه باید پاسخگو باشیم و در برابر همه از چیزی که خداوند به انسان به عنوان موهبتی اعطا فرموده است باید دفاع کنیم وآن چیزی نیست به جز عشق و محبت به یکدیگر که در نهایت منجر به صلح می شود.

دشمن سوم یا دشمن مشترک:

مبحث بالا نمونه ای بود برای آغاز بحث دشمن سوم و یا دشمن مشترک چیزی که به  نظر بعضی ها باعث اتحاد میان دو قومیت ویا دو ملت آماده به جنگ می شود مثلا اتحاد کردها و ترکها در برابر چیزی به نام شونیست فارس ولی این چنین نیست هرچند این دشمن مشترک برای مدت کوتاهی باعث اتحاد شود ولی در عمل هیچگاه پایدار نخواهد بود و به صورت شکننده ای در می آید که می توان به مثال بالا اشاره کرد چون در نمونه بالا این مورد باعث اتحاد دو گروه دانشجویی در یک دانشگاه شد ولی در جای دیگری در همین مقطعه زمانی برعکس شد به این نمونه توجه کنید:

((با آنکه هیچ کردی در این روز علیه آذری ها وآرمانهایشان حرفی نزد واقدامی نکرد (کاری که آذری ها درهمان سال علیه کرد کردند) وبرعکس حمایت علنی در حین تظاهرات وبازگذاشتن درب منازل برای پناه معترضین وانعکاس گسترده ومحکوم کردن این وقایع توسط تمام احزاب ورسانه های کردی در تمام جهان واکنش کردها بود تاحسن نیت خودرا اعلام کنند.دیری نپایید که اسامی مغازه ها به سولدوز،سلدوز،آذربایجان و... تغییر یافت. شبنامه هایی با نام های گوناگون نظیر جوانان سولدوز،سایه های سولدوز وسلودزلی علیه کردها درسطح شهر پخش شد که تقریبا در همه آنها کردان را مهاجر، تروریست،مهمان، دشمن تورک و... معرفی کردند. جمعیت کردهای این شهر راکمتر از 12% اعلام کرده که بزودی این عده هم رانده خواهند شد، وبطور خلاصه کسی که خود وفادار به جنبش آذربایجان میدانست باید دشمن کرد باشد در انتخابات شوراها هیچ آذریی به هیچ کردی رای نداد وبرعکس. اقدامات اساسی برای تخریب نمایندگان کرد صورت می گرفت،نمایندگان آذری که در تمام انتخابات گذشته با لباس کردی عکس می انداختند وخود را نماینده کرد هم می دانستند این باری کسی لباس کردی نپوشید وکسی دوست کرد نبود.))

نمونه ای از حسی که اشتباه از آن بهره برداری شد ما در دانشگاه انسانیت را اساس قرار دادیم ونه اتحاد برای گشودن جبهه ای خاص  بر علیه جبهه دیگری من نمی دانم ولی قطعا در نقده و دیگر شهرهای این استان پسری از میان ترکها و یا دختری از میان آنها عاشق و یا معشوق دختر ویا پسری از میان کردها شده است پس اینها چه باید بکنند دست اززیباترین حس انسانی خود بردارند که مثلا فلان سازمان ادعا می کند نقده شهر کردها و یا ترکهاست ویا اینکه عشق و علاقه خود را تبدیل به کینه و نفرت از یکدیگر کنند و بگویند که ما نمی توانیم با یکدیگر زندگی کنیم چون تو ترک هستی و من کرد و یا برعکس و یا در دفاتر رسمی ازدواج قانونی وضع شده است که می گوید فقط کرد با کرد وترک با ترک کند همجنس و هم زبان با هم تشکیل خانواده؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!! شاید برای شما خنده دار باشد ولی به مثال زیر توجه کنید:

آقای چهرگانی: «عمومیت مردم کرد ازشعور جمعی لازم جهت زندگی اجتماعی و مسالمت آمیز برخوردار نبوده و دچار ناهنجاری‌های اجتماعی متعدد می‌باشند!» مهاجرت کردهارا به آذربایجان «توطئه کرد» می‌خوانند و خواهان بازگرداندن کردها به کردستان اند! آن هم کردستانی که شهرهای تاریخی ترکان از آن جدا شده باشد! بی شرمی در این اندیشه‌ها تا به جایی است که به آذربایجانی‌ها می‌گویند که از ازدواج و دادو ستد با کردها پرهیزکنند! این مجانین، مدعی پاسداری از حقوق مردم آذربایجان اند!

شاید دوستان اعتراض نمایند که چرا از ترکها فقط مثال می زنیم ولی آیا این تفکرات در میان کردها نیز وجود ندارد آیا باید این چنین تیشه به ریشه همسایگی یکدیگر بزنیم پس چه دلیلی دارد که نتوانیم تصور کنیم که فجایع نسل کشی در کوزوو و بوسنی و قره باغ و عملیات انفال و حلبچه و دهها مکان و حادثه دیگر بر روی این کره خاکی به صورتی وحشتناک تر در این سرزمین تکرار نشود آیا عزمی وجود دارد که باعث شود این فجایع پیش نیاید؟؟!!

تصور دشمن و انتقام گیری در روح و جسم ما:

در جهانی زندگی می کنیم که رویدادهای آن خشم و انتقام جویی را تصدیق می کند. در جهانی زندگی می کنیم که اغلب ساکنانش بی وقفه در حال جنگ و جدال هستند . در حقیقت جنگ ابزار نهایی انسان برای برخورد با اختلاف نظر است یا به قول کلاوزویتس جنگ همان ادامه دیپلماسی است ولی به زبان دیگری .

جنگ بین کشورها توسط افرادی برانگیخته می شود که از صلح وصفای باطنی برخوردار نیستند گاه جنگ برای حل و فصل مسایل از قبیل :فقر،موادمخدر،بیسوادی و گرسنگی و یا جالب تر از آن برای صاحب سرزمینی شدن مثل جریان بحث ما مورد استفاده قرار می گیرد. انتقام ناشی از افکاری است که از مقصر دانستن دیگران منبعث می شود در حقیقت مقصر دانستن در دنیای درون در شکل و سیمای انتقامجویی  در دنیای برون ظاهر می شود .افرادی که انتقامجویی را راه و رسم زندگی خویش قرار داده اند و مهم ترین قوانین زندگی مسالمت آمیز را نقض می کنند دیر یا زود در مسیر زندگی زمینگیر می شوند.

در حالی که همه چیزهایی که در دنیای امروز نماد صلح و دوستی هستند  ما را به عفو و بخشش رهنمون می کنند کشتار انسانها در سراسر جهان از حد تصور خارج است و ما باید به این سوال اساسی پاسخ بگویم که از این موقعیت چه می آموزیم؟

همه روزه می شنویم افرادی که به نوعی حقوقشان پایمال شده است می کوشند با انتقام کشیدن صدمات و جراحت های وارده را التیام بخشند. خانواده این قربانیان از خشم و غضب سرشارند  شعله های انتقام در قلبشان زبانه می کشد . غافل از اینکه سموم حاصل از این احساسات تند و نفرت انگیز ضرر و زیانشان دست کم معادل صدماتی است که به عزیزان آنها تحمیل شده است . گاه پس از انتقامجویی هنوز کینه و دشمنی فرد قربانی را آزاد نمی گذارد و روانش تحت تاثیر سموم ناشی از خشم ناتوان شده است و این انگل ها اجازه نمی دهند که به زندگیش فارغ از درد  و رنج ناخواسته ادامه دهد در واقع او نه تنها به وسیله فرد یا سازمان یا دولت و یا حزب بلکه به وسیله نیازش به انتقامجویی قربانی می شود.

جوانان برای انتقام کشیدن از افرادی که به اجدادشان ستم کرده اند از جان خود دریغ نمی کنند آنان در سرزمینی که قرنها خانه فرهنگها و زبانها و نژادهای مختلف بوده است به جنگ و ستیزه جویی با یکدیگر می پردازند در سرزمینی که زرتشت و صدها شخص مقدس دیگر در مورد عفو و بخشش به موعظه می پرداختند امروزه همه به فکر تهیه مهمات و تیر و تفنگ افتاده اند ؟!!!!!!جنگی تمام عیار و پایان ناپذیر این برخوردها چه نکته ای را اثبات می کند؟ به کجا می انجامد به صلح؟ هرگز! حاصل این دشمنیهای دیرینه چیزی نیست به جز تداوم واکنشهای تلافی جویانه و افزایش خسارت ها و تلفات جنگ ، اگر ما اصل کیهانی گذشت را بیاموزیم ،دشمنی را با دشمنی پاسخ نگوییم و در موقعیت مناسب بذر صلح و آشتی بیفشانیم،برای تغییر این وضعیت نابهنجار پیشگام خواهیم بود . این نکته را از یاد نبریم که عفو و گذشت راه و رسم افراد شجاع و متهور است و نه شیوه عمل مردمان ضعیف و درمانده .

جنگ و ستیز هر کسی را ضعیف و زبون می کند. به علاوه هر چیزی که در مقابلش ایستادگی کنید ،به گونه ای ما را ناتوان می سازد. هرچند من آدم مذهبی نیستم ولی آیه ای در انجیل به چشمم خورد که جالب بود در آیه 12:21 آمده است :تحت سلطه شیطان قرار نگیرید،با نیکوکاری و مهربانی او را مغلوب کنید.

ما فقط باید روحیه گذشت اختیار کنیم و سعه صدر داشته باشیم و هرگز اجازه ندهیم که رفتارمان ما را خوار و ضعیف کند و به قول چینیها ((کسی که انتقامجویی را دنبال می کند ،باید دو قبر بکند)) و در نقطه مقابل همه این صحبتها این نظرات نیز وجود دارد به طور مثال در یکی از وبلاگهای متعلق به پژاک آمده بود که:

......درست است که پژاک به اندازه دمکرات و کومله شهیدان زیادی را به راه آزادی کردستان تقدیم نکرده است ولی تا به حال از زمان تشکیل حزب حیات کردستان (پژاک) این حزب شهدای زیادی را به این راه تقدیم کرده است؟!!!!!!!

و حال بشنوید از گروه ترکها که چنین ادعا می کنند و بسیار قابل تامل می باشد:

................... ترکها باید حتی با پیشکش کردن جانشان از سرزمینهای ترکی دفاع کنند چون مادران سرزمینمان باز می توانند هزاران کودک بزایند ولی هیچ مادری نمی تواند حتی یک وجب خاک بزاید؟!!!!!!!!!

و حال شما قضاوت کنید ،چرا کسی در صلح و دوستی و آرامش جانش را فدا نمی کند چرا برای تشکیل زندگی سرشار از تلاش و امید کسی داوطلب نمی شود ولی در دشمنی و جنگ آماده رزم و مهیا؟!!!!!

و یک سوال چنانچه این کشورهای مورد ادعای این افراد تشکیل شود آیا اینها مگر دوباره همسایه نمی شوند؟ و نباید با هم دادوستد و رفت و آمد کنند؟ ویا اینکه هرکسی سهم خود از این سرزمین را برمی دارد و مثلا کشور کردستان ویا آذربایجان را به ایالت فلوریدا و یا کره مریخ نقل مکان می دهد تا چشمشان به یکدیگر نیفتد؟!!!! آیا کشوری وجود دارد که تا ابد با همسایه اش بد بوده باشد مگر آلمان و فرانسه اینچنین نبودند و در قرن بیستم خونین ترین جنگها را با هم به راه نینداختند ولی امروز می بینیم که دو ملت فرانسه و آلمان در حال تبدیل شدن  به یک کشور هستند و آنها قصد دارند که برای شهروندان دو کشور ملیت مشترکی ایجاد نمایند و ما امروز در قرن 21 رو به دنیای متمدن ایستاده ایم و می گویم تا اخرین قطره خون از این چند متر دفاع می کنیم این طرف محله در ارومیه مال ما و آن طرف محله برای شما و یا اینکه ما زورمان زیاد است همه ارومیه،سلماس و بقیه شهرها مال ما؟!!!!!!!!!!!

خوب اگر مشکل تو با این حل می شود بیا همه مال تو اصلا سنندج هم شهر ترک نشین است و تبریز شهر کردنشین و اردبیل همان مریوان است و بانه همان ابهر است و ارومیه هم مال ساکنان بومی گینه بیسائو در غرب آفریقا حالا آرام گرفتید و رگ گردنتان از طپش ایستاد مهاجم و متجاوز را دفع کردید؟؟؟!!!!!!!!!

آیا کودکانی که هنوز به دنیا نیامده اند باید با کینه نسبت به کرد و یا ترک پا به عرصه گیتی بگذارند و باید بدون دلیل به همسایه خود بدبین باشند و تشنه به خون او، اگر بقال سر کوچه نیم کیلو پنیر را به شما گران فروخت شما با عصبانیت بگویید که باید نسل همه این ترکها و یا کردها از روی کره زمین برداشته شود؟!!!!!!

بیاید به نسلهای آینده مان چیزی به جز کینه و نفرت و ناسیونالیسم هدیه بدهیم و به جای این چیزها انسانیت و محبت به یکدیگر و احترام به خواستها و عقاید دیگران را آموزش دهیم به جای اینکه در خانه های به جای مانده از ما فسیل کلاشینکف و نارنجک باقی بماند ابزار باغبانی و ساختمان سازی و هر آنچه که نماد ساختن و آباد کردن است از ما باقی بماند به جای شهدا خانواده هایی را از خود باقی بگذاریم که نه پدر و نه مادر قربانی کینه توزی دو ملت نشده باشند.

بیاید خود داوطلب صلح و آتش بس باشیم و نه اینکه هرگاه زمستان در راه است دولت ترکیه خواستار آتش بس می شود و هرگاه دوباره تابستان می شود پ ک ک خواستار آتش بس می شود اینگونه نه بلکه باید به این نتیجه برسیم که حل این مشکلات از راه دیگری هم میسر است و فقط با توپ و تانک و بمباران و از سوی دیگر با ترور و مین گذاری و حملات انتحاری حاصل نمی شود و هنگامی که می توانیم این همه بودجه صرف جنگ کنیم نمی توانیم کمی از وقتمان را صرف بخشیدن یکدیگر و فکر کردن به این موضوع که ما باید تا به کی بجنگیم؟ و نمی شود جنگ را تا به زانو درآوردن دیگری و قبول مذاکره از سمت او ادامه ندهیم مگر نمی شود گاهی از موضع قدرت خواستار صلح شد؟

و کل سخن در یک تصویر خلاصه می شود و باز هم می گوییم تا دیر نشده و خرخره و شاهرگ یکدیگر را نجویده ایم به این دشمنی و عداوت پایان دهیم من خودم به عنوان اولین نفر کسانی که در طول این 2 سال اخیر مرا با مشکلات بیشماری مواجه ساختند و عزیزترین کسانم را از من دور کردند واز آنها بی خبر بودم و روزها و هفته ها  در پشت میله ها  و سیم خاردارها مرا محبوس کردند را می بخشم برای اینکه نمی خواهم فرزندم در آتش کینه من نسبت به دشمنانم بسوزد و لااقل او از این موهبت الهی یعنی زندگی بهره کافی راببرد

آخرین تصویر این مقاله کل این کلام را به زبان تصویر به شما نشان می دهد و امیدوارم این مقاله یک میلیاردم روی شما تاثیرداشته باشد و نپرسید که چرا در این تصویر از زبان کردی و یا ترکی استفاده نشده است و چرا به زبان فارسی نوشته شده است شما هر طور که بخواهید می توانید این کلمات را در تصویر به زبان مورد علاقه تان ترجمه کنید.

هاوار بکه هاوار چه ند بلند دبیت ده نگی ته

وه کو کرماشان وطاق بوستان...

وه کو پاوه وسنه ولورستان...

وه کو شاهو وئاگری وسیپان ئه ی دالامپه ر ستارا من...

وه کو مهاباد ووه کو ئامه د..

بیژه

توبانگ بکه ...هاوار...هاوار...

وه کو شورشا سمکو...

وه کو هاوارا دم دم...

وه کو نالینا شه هیدین کوردستان...

ئه وجار تو هاوار بکه...

وه کو قاسملو

بیژه اورمیه کوردستانه

شه ری مه ژبو ناموسی یه ژبونا خاکا مه یه

ئه م تینه کوشتن چ جاران ژشایی عه جه مان راناینه رایی

ئه زب ده شتا دیله مانی داکه تم وی دیانه

به ژناسماییل اغا گول وشتل وهه م ریحانه

ئیرو ل ده شتا دیله مانی شه ره ک دانی دگه ل شاهی عه جه مانه

خودی شاهدی بابی خوسرو ل دنیایی گه له ک هه نه

ل ده شتا دیله مانی توپی دستینه دکشینه ب هه سپانه

اسماعیل اقا سمکو با صدای بلند فریاد میزند ای قوم وملت بجنگید و بکوشید

مبارزه ما برای ناموس وشرافت وخاک ماست

حتی اگر کشته شویم باز دربرابرشاه ایران تسلیم نخواهیم شد

امروز بر دشت دیله مان(سلماس ارومیه)  قدم نهادم(ودیدم)

قامت اسماعیل اقا همچون نهال و گل و ریحان است

امروز بر دشت دیلمان با شاه عجم(ایران) جنگی برافروخته است

به خدا سوگند سمکو درجهان شاهدان زیادی دارد

که با دست خالی توپ را ازعجم به غنیمت  گرفت وبا اسب کشید

متاسفانه جریان هویت خواهی آذربایجان از بدو تولد به خوی دگر ستیزی آلوده گشته ،و آنچه مسلم است مردم آذربایجان با بحران شدیدهویتی روبرو است و کسانی که  قصددارند زندگی مسالمت امیز دو خلق کردواذری را مخدوش نمایند کردوکردستان را دشمنان اذزبایجان مینامند ودر این راه از هیچ کوششی فروگذار نمی کنند. اذری ها رابر علیه کردها می شورانند واهل سنت وجماعت را مورد اهانت و دشنام قرار می دهند.مهاباد این قلب تپنده کردستان را جزوی از خاک باکو وکرمانشاه وکرکوک را قسمتی از اذربایجان بزرگ می دانند. روزی نیست که نشریاتی که خود را اذری دانسته وحامی حقوق اذربایجان قلمداد میکنند بر علیه کردها قلم فرسایی ننمایند.کسانی که حتی کردها راندیده اند ومعلومات انها از حد یک عامی تجاوز نمی کند....

ما چه می گوییم؟؟؟؟؟؟؟

ملت کرد با سابقه درخشان وتاریخ خونبار هیچ ملت دیگری را دشمن خود ندانسته وهر دستی را که به قصد یاری به سوی او دراز شده باشد به گرمی می فشارند.  کردها وجود هیچ ملتی را مساوی نابودی خویش ندانسته واز طریق انکاردیگران به اثبات خود نمی پردازند.یونانی ها روس ها ارمنی ها فارس ها و... را رقبای تنفسی خود نمی دانند وهیچ گاه درطول تاریخ الت دست دیگران نشده اند. چرا مطالبات به حق ملت کرد باید به دستاویزی برای  دشمنی اذری ها تبدیل گردد وتحقق انها مایه نابودی انها شود.؟؟؟

بدون شک کردها صدها سال است که هویت اصیل خویش را درک کرده و برای دفاع از ان چه رنجها که ندیده اند.......

اگر چه امروز کردها در اذربایجان غربی مورد تبعیض ،ظلم و محرومیت اشکار هستند ولی با این همه باز به اقتضای فرهنگ عالی وتمدن اصیل خویش اذری ها را مسول نمی دانند. اعمال فشار اقتصادی ومحرومیت بر مناطق کردنشین ارومیه،اجرای سیاستهای انکار وامحای فرهنگی ،تبعیض ، همه وهمه باعث ایزوله شدن و خودباختگی کردها نشده ونخواهد شد. بدون شک صاحبان این اب وخاک کسانی هستند که به خاطر ان خون داده اند ازجان ومال وفرزند گذشته اند،فرهنگ خویش را پاس داشته وبه فرهنگ ملتهای دیگر نیز احترام گذاشته اند.در طول تاریخ خونبار کردها همیشه ان که از بین رفته ظالم بوده وان که بر جای مانده ملت کرد...

و این همه انتظاری است که از صاحبان کهن ترین تمدن های بشریت می رود....

در سال ۱۹۳۰ میلادی،ملی گرایان کُرد ترکیه که شاهد ظلم و ستم وحشیانه ی رژیم آتاتورک در حق ملتشان بودند،تصمیم گرفتند برای دومین بار پس از آدمکشی های موسوم به "جنگ های استقلال ترکیه" (۱۹۱۹-۱۹۲۲)،که در حقیقت وحشیانه ترین نوع نسل کشی بر ضد یونانیان و ارمنیان آناتولی بود،دست به اسلحه برده و از شرف و ناموس کُرد دفاع کنند.آنها پنج سال پیش (۱۹۲۵) هم به رهبری یکی از شیوخ مبارز خود بر ضد دولت فاشیست ترک شوریده بودند،اما به سبب قلت تعداد و فقدان تسلیحات رزمی نوین،در برابر ارتش تا بن دندان مسلح دشمن کاری از پیش نبرده و دچار شکست شدند.این بار اما،رهبری قیام کُردان را،انسانی دلیر،جسور و در همان حال آموزش دیده و متبحر در دانش رزم و نبرد به دست گرفته بود."ژنرال احسان نوری پاشا" که به خوبی به مهارت ذاتی کُردان در نبردهای کوهستانی آگاه بود،کوه های "آرارات" در منتهی الیه جنوب شرقی آناتولی را برای برپایی نبرد شرافتمندانه اش برگزید.شاید او که یک آریایی اصیل و پاکزاد از نسل مادهای باستانی بود،با خود چنین می اندیشید که بهتر است نبردگاهی که می بایست شاهد دلاوری ها و جانفشانی های همرزمان دلیرش باشد،در جوار میهن همیشگی کُردان،یعنی "ایران" قرار گیرد.خود ژنرال ماهیت قیام "آرارات" را چنین توصیف می کند:

"جنگاوران کُرد مصمم شدند که نمایشی از نمونه‌های قهرمانی نیاکان خود داده, ارواح آن بزرگواران را که برای حفظ میهن و آزادی خود با شمشیر برهنه, اسب به دریای دشمن می‌تاختند شاد کنند, خواستند بار دیگر پرده‌ای از تاریخ جنگهای ایران و توران را به عالمیان نشان داده,‌ ثابت کنند ملت کُرد به‌راستی نواده‌گان آن پهلوانان نامدار میدان جنگ بوده و در روح سلحشوری و در خون نجیب ایرانی آنان تغییری حاصل نشده و نقصی پدید نیامده است."

با اوج گیری قیام،دولت فاشیست و نژادپرست ترک به تکاپو افتاده و سربازان بیشماری را برای سرکوب کُردان به منطقه اعزام می کند.اما علیرغم اینکه کفه ی توازن قوا به دلیل کیفیت بهتر و کمیت بیشتر سازوبرگ رزمی ترکان،به ضرر مبارزان کُرد است،لشکرهای دولت فاشیست یکی پس از دیگری تارورمار می شوند.خود ژنرال اوضاع نبرد را چنین به تصویر کشیده است:

"از حیث تعداد نفر و نوع اسلحه قوای ترک برتری داشت و از لحاظ موقعیت هم مواضع خوبی داشتند, زیرا در پشت تپه‌ها و در داخل ده موضع گرفته بودند, در حالی که آراراتیها در زمین مسطح و بدون پناهگاهی قرار داشتند. ولی در مقابل تمام این برتریها, مجاهدین کُرد تصمیم راسخ داشتند. گویی ارواح پهلوانان باستانی ایران در کالبدشان دمیده شده و در این مسابقه جانبازی هر یک می‌خواست گوی سبقت را از دیگری برباید."

آری! براستی که این روح و روان رستم و گودرز و سیاوش وکاوه ضحاک کش بود که در کالبد ک‍ُردان قهرمان "آرارات" دمیده شده و آنان را به چنین جانفشانی قهرمانانه ای واداشته بود.

به دلیل تحمل تلفات سنگین،به تدریج ترکان که متوجه عدم توفیقشان در صحنه ی نبرد شده اند،زبونانه به فکر دسیسه و نیرنگ می افتند.دولت ترکیه اتهامات بی پایه ای را بر ضد ایران مطرح ساخته و تهدید به مداخله ی نظامی می کند.دولت ایران به شدت در برابر تهدید ترکها مقاومت کرده و به ارتش دستور آماده باش نظامی می دهد.ترکها که از پاسخ کوبنده ی دولت ایران مبهوت شده اند،به نیرنگی پلید متوسل شده و ضمن ارسال فرستاده های سیاسی به تهران،با بزرگنمایی مبارزات کُردها و سپس مرتبط دانستن آن با "طرح های استعمار انگلیس"!،از دولت ایران خواهان "معاوضه ی ارضی" می شوند،به این صورت که در برابر اعطای مناطقی در "قطور" واقع در مرز مشترک سه کشور ایران،عراق و ترکیه،درخواست الحاق دامنه ی شرقی کوههای "آرارات" به خاک خودشان را برای تسلط کامل به "آشیانه ی عقابها" یعنی نبردگاه کُردان را مطرح می سازند.

ارتش داران ایران که دقیقا به ماهیت پلید نیرنگ ترکها آگاه هستند،دولت ایران را از افتادن در این دام برحذر می دارند.بحثهای فراوانی میان دولتمردان ایرانی درباره ی اینکه "چه باید کرد؟" در می گیرد.گروهی از سیاستمداران دوراندیش همچون "دکتر محمود افشار یزدی"،ضمن مخالفت با پیشنهاد ترکها،خواستار حمایت فعالانه ی دولت ایران از ایرانیان تحت سلطه ی ترکها (کُردها) می شوند و در سوی دیگر،جمعی از سیاسیون محافظه کار سالخورده همچون "محمدعلی فروغی" که تحت تأثیر دروغهای ترکان قرار گرفته و از ایجاد یک کُردستان تحت کنترل انگلیسیها بیمناک شده بودند،خواهان همکاری با ترکها در سرکوب جنبش ملی کُرد می شوند.برای نخستین بار در تاریخ سیاسی معاصر ایران،تضاد میان دو طرز تفکر "ناسیونالیسم پان ایرانیستی" و "ناسیونالیسم غیرپان ایرانیستی" به شکل بارزی بروز می کند.(برخورد بعدی در مقطع جدایی بحرین از سرزمین پدری و آن دیگری در مقطع انعقاد پیمان "الجزایر" روی داد.)

… و سرانجام آنچه نمی بایست می شد،روی داد،آنهم در فاجعه آمیزترین و زشت ترین شکل آن.جناح به اصطلاح "ضد انگلیسی" در تحمیل نظر خود بر شخص اول مملکت،"رضاشاه "،پیروز شده و توافق ننگینی میان دو دولت پی ریخته می شود.شرف و ناموس هزاران ایرانی پاکنهاد در اسارت بیگانگان به مشتی خاک فروخته می شود و ایران دامنه های شرقی کوههای آرارات را در برابر مناطق پیرامونی "قطور" و نیز تعهد همکاری با نیروهای سرکوبگر ترک در برابر رزمندگان کُرد، به ترکیه واگذار می کند.

در روزی شوم و منحوس، نیروهای سرکوبگر ترک با ورود به داخل خاک ایران و دور زدن کوه،از پشت سر کُردها را مورد هجوم قرار می دهند.مبارزان آرارات که از دو سو تحت محاصره ی دشمن قرار می گیرند،غافلگیر شده ودرنهایت کشتار خونینی که درادامه کل مبارزان را به شکست کشانید،آغاز می شود.ژنرال شهید،خود این صحنه ی تلخ را چنین توصیف کرده است:

روز دوم آراراتیها با فداکاری فوق‌العاده به سنگهای یادگاری اجدادی خود چسبیده, داخل یک نبرد خونین شده بودند. در این موقع از پشت سر از سرحد ایران برخلاف انتظار, اول صدای توپ … بعد شلیک پیاده و مسلسلها بلند شد. برای آراراتیها خیلی ناگوار بود که با قشون ایران به هر نحوی که باشد داخل نبرد شوند. فرماندة کُرد، این واقعه را ناشی از یک سوءتفاهم پنداشته… ولی وقتی به سرحد رسید, چیز باور نکردنی دید : هنگهای ترک از داخل خاک ایران و از پشت به آرارات حمله خود را آغاز نموده بودند. معلوم شد دولت وقت ایران با تقاضاهای دولت جمهوری ترکیه موافقت نموده قسمتی از خاک خود را که در پشت آراراتیها واقع بود برای از بین بردن این کانون ملی کُرد ـ کانون نژادی ایران ـ تحت اختیار فرماندهی ترک قرار داده است. نگارنده (احسان نوری پاشا) در اینجا حق یا ناحق‌بودن گلایه‌های آراراتیها که خودشان را از قدیمی‌ترین نژاد ایرانی دانسته و در ظرف زد وخوردهای چندساله با دولت ترکیه, در مقابل دولت شاهنشاهی و ایران غیر از صداقت و احترام, به حربة دیگری متوسل نشده بودند به قضاوت منوّران و وطن‌پرستان ایران

آغاز شورش اسماعیل آقا یک قیام عشایری بودچون بر ایل بزرگی ریاست داشت و دارای افراد نظامی زبده ای بود توانست حوزة نفوذ خود را گسترش زیادی دهد هم زمانی قدرت گیری وی با تشکیل انجمن ها و باشگاه های کردی در امپراطوری عثمانی سبب جلب توجه افرادی از این گروه ها به وی گردید و تحت تأثیر آن ها قیام وی از شورش صرف عشیره ای خارج گردید و به تمایلات ناسیو نالیستی گرایش پیدا کرد اما هیچ وقت نتوانست به طور کامل از قیام عشیره ای خارج شود.

((تحت نفوذ موج ناسیونالیسم اجتماعات قومی مختلف امپراطوری عثمانی درحال فروپاشی ، بسیاری از رؤسای قبایل به عنوان رهبران ملی گرای کرد مطرح شدند. تعدادی از آن ها دارای آرمان های ناسیونالیستی اصیل بودند اما بیشتر آنها با پدیده سنتی شورش برضد حکومت در هم آمیخته بودند.))( کوهی کمالی، 1381،82)

مخبرالسلطنه هدایت علت شورش و آغاز کار سمکو را کشته شدن جعفر آقا پدر وی به دست حاکم تبریز نظام السلطنه می داند حاکم تبریز با فرستاددن قرآنی مهر شده وی را تأ مین داد و به تبریز دعوت کرد اما در یک مهمانی وی را کشت به دنبال این امر بود که کردهای عشیره وی((در صداقت اولیای امور شک کرده هیچ وقت در خدمت صمیمی نشدند)))( هدایت، 323،1375)

اقدام حاکم تبریزدر کشتن جعفر آقا حس انتقام اسماعیل آقا را که بعد از مرگ پدر و برادرش ( محمد آقا ) به ریاست ایل شکاک رسیده بود برانگیخت . شورش اسماعیل آقا در ابتدا با هدف انتقام خون پدرش بود. چون ریاست ایل قدرتمندی را برعهده داشت ودارای افراد سواره زبده ای بود خیلی زود به نیروی مسلط منطقه بدل شد یکی از مناطقی که زیر تسلط وی قرار داشت قطور بود.قطور به دلیل موفعیت ژئو پو لیتیکی آن همواره مورد ادعای عثمانی بود و در کمیسیون های تحدید حدود و پروتکل های تهران و استانبول جزو ایران محسوب شد با این وجود عثمانی ها دست از ادعای آن بر نداشتند(moradi(in mojtahed zadeh 2006,127-131) تسلط سمکو بر منطقه ای که قطور نیز جزو آن بود این اهمیت را برای ایران داشت که مانع تصرف آن از جانب عثمانی ها گردید. بریژنسکی معاون کنسول روسیه در تبریز در آغاز سال 1912/1291 در مورد اهمیت سمکو برای ایران چنین می گوید(( باید از او تشکر کنیم که ترک ها تا امروز نتوانسته اند قطور را متصرف شوند))(به نقل از لا زاریف،519،1989)

قدرت گیری اسماعیل آقا و شکست های پیاپی ای که بر نیروهای دولتی وارد آورد شهرت و آوازة وی را از منطقه آذربایجان غربی فرا تر برد. و توجه دولت های روسیه وعثمانی وانگلیس وبخصوص افرادی از گروه های ناسیونالیست کردکه در امپراطوری عثمانی شکل گرفته بودند جلب کرد. این افراد نمایندة جمعیت ها و انجمن هایی بودند که قبل از جنگ جهانی اول بیشتر توسط کردهای ترکیه شکل گرفته بودند. این اشخاص و گروه ها آرزو داشتند که شاید بوسیلة اسماعیل آقا سمکو که دارای نیروی نظامی مهم و زبده ای بود به آرزوی خود، تأسیس دولت کردستان ،جامة عمل بپوشند. وقوع جنگ جهانی اول سبب آشفته تر شدن منطقه گردید و نظارت دولت مرکزی که با قدرت گیری سمکو کم رنگ شده بود به حداقل ممکن رسید این امر موقعیت سمکو را دوچندان کرد .به طوری که هر یک از طرف ها سعی در جلب او داشت و می توان ادعا کرد هر یک (انگلیس ، روسیه ، عثمانی) به نوبة خود در نزدیکی به سمکو موفقیت هایی کسب کردند. مکرم الملک که بعد از سردار فاتح در سال 1919/1298 به حکومت ارومیه منصوب شده بود (( می خواست سمکو را از بین ببرد اما سپاه لازم را نداشت. لذا از را ه دیگری وارد شد وآن این بود که بمبی در جعبة شیرینی برای اسماعیل آقا فرستاد تا او را نابود کند اما این عمل باعث کشته شدن برادر او، علی آقا و چند تن دیگر گردید.))( فاروقی ،1382 ،160)

این اقدام حاکم ارومیه همراه با تجدید خاطرة مرگ پدر که به شیوة مشابهی کشته شده بود اسماعیل آقا را بیش از پیش از حکومت ایران دور کرد اما بیشترین تأثیر را اشخاص و نمایندگان گروه های ناسیونالیست کرد بر سمکو گذاشتند به طوری که قیام سمکو از شورش صرف عشیره ای خارج شد و دارای تمایلات ملی گرایی گردید. سمکو حس قدرت طلبی زیادی هم داشت و همین امر سبب شده بود که اقتدار کسی را بر خود نپذیرد. یکی از عوامل دیگری که وی را درگرایش به ملی گرایی سوق داد. فکر تأسیس دولت ارمنی _ آشوری بود که منطقه زیر نفوذ سمکو را نیز در بر می گرفت ارمنیان تحت فرماند هی مارشیمون که سی هزار نیروی نظامی در اختیار داشت تلاش وسیعی را به منظور ایجاد کشور ارمنی –آشوری در اطراف دریاچة ارومیه آغاز کرده بودند آن ها در این اقدام مورد حمایت انگلیس و آمریکا بودند. سمکو از این جریان احساس خطر کرد زیرا با حمایتی که انگلیس و آمریکا از ارمنیان می کردند او به نیروی درجه دوم و تابع ارمنی ها در می آمد این احساس خطر سبب شد زمانی که ، مارشیمون پیشنهاد همکاری به وی داد و قرار مذاکره با وی گذاشت بعداز مذاکره وی و همراهانش را در سال 1917 بکشد.(مه ده نی ، 2001،76)

در این همکاری ، به دلیل پشتیبانی انگلیس و آمریکا از ارمنی ها ، آنها دارای موقعیت بهتری بودند و سمکو به درجه دوم اهمیت تنزل پیدا می کرد وبه صورت تابعی از مارشیمون درمی آمد. این امر با روحیه قدرت طلبی وی هم آهنگی نداشت و سبب شد با کشتن مارشیمون این خطر احتمالی را از پیش روی بردارد بعد از کشتن مارشیمون سمکو به مخالفت با ضیاء الدوله حاکم ارومیه برخواست و خواستار برکناری او شد وقتی ضیاءالدوله حاضر به این کار نشد سمکو در سال 1919/1298 به محاصرةارومیه که 25 روز به طول انجامید مبادرت نمود. ولی با دخالت کنسول انگلیس که از ضیاء الدوله حمایت می کرد از محاصرة ارومیه ناکام ماند( مه دنی 2001،80) ملی گرایان کرد مشوق سمکو که با نفوذترین آن ها شیخ طه نهری نوة شیخ عبیدالله نهری بود شروع به فعالیت ((برای تأسیس دولت کرد زیرحمایت انگلستان ))کردند.(مه دنی ، 80،2000). بدین منظور شیخ طه نهری در ماه می 1919/1298 از طرف سمکو به بغداد رفت تا با دیدار با نمایندگان انگلیس، انگلستان را به (( گنجاندن کردستان ایران در کشور کردی که تأسیس آن در هنگام در مد نظر بود)) ترغیب کند. اما انگلستان نمی خواست که دولت ایران را ناراضی کند زیرا آنها در این زمان مشغول بستن پیمانی (قرارداد 1919 وقوق الدوله) با ایران بودند که ایران را به صورت تحت الحمایه در می آورد بنا بر این ، به درخواست سمکو جواب قطعی ندادند زیرا (( هرچند دولت ایران هرگز حکم و اقتدار مؤثری بر کردستان ایران اعمال نکرده بود اما جدایی قطعی این استان غوغایی در تهران بر خواهد انگیخت و برای عصر جدیدی که امید می رود با پیمان انگلیس و ایران گشایش یابد آغاز خوبی نخواهد بود)) ( کوچرا ، 1377 ، 66)

اسماعیل آقا در سال 1921/1300 در شهر ارومیه اقدام به انتشار روزنامه ای به زبان کردی بنام ((کورد )) نمود که این روزنامه اخبار مناطق نفوذی و همچنین دیگر دولت ها را منتشر می نمود. ( سجادی ، 1381،226) قیام و اقدامات اسماعیل آقا سمکو منحصر به مناطق کردنشین ایران باقی نماند. بلکه قسمت هایی از مناطق کردنشین ترکیه و عراق را هم شامل می شد و تأثیر زیادی بر مناطق کردنشین آن ها گذاشت کنسول ایران در بغداد در نامه ای به وزرات خارجه این امر را چنین بیان می کند: که اقدامات سمکو انعکاس زیادی در میان کردهای عراق داشته است تا جایی که در هر محفل و مجلسی در مورد اهمیت یافتن شورش وی صحبت می شده است ( گزیده سیاسی اسناد ایران وعثمانی ،1372 ، ج6، 634،سند شمارة1227)

تأثیر پذیری و تأثیر گذاری کردها از جریان های آن سوی مرز یکی از خصوصیات قیام ها و جنبش کرد چه قبل از ورود ناسیونالیسم و چه بعد از آن است این ویژگی سبب می شد که دولت هایی که هر کدام قسمتی از کردستان را صاحب بودند هنگامی که جنبشی در یکی از بخش ها صورت می گرفت سایر اختلاف ها را کمرنگ ببینند و مساعی خود را برای سرکوب جنبش بکار گیرند بعداز تیره شدن موقتی روابط ایران و انگلیس بعد از قرارداد 1919/1298 (مخالفت های گسترده از هر سو مانع از اجرای آن شد و روابط ایران و انگلیس رو به تیرگی نهاد) سمکو به فکر بهر ه برداری از آن افتاد. بدین منظور با هدف یاری جستن از انگلیسی ها برای (( آزادی کردها از یوغ دو حکومتی که با آنها دشمنی دارند به عراق سفر کرد.)) ( ادموندز، 336،1367) سمکو به روابط دوستانة ظاهری انگلیس ها اعتماد کرده بود. اصولاً یکی از نقاط ضعف شخصیت هایی که در این دوره رهبری جنبش کرد را داشتند اعتماد بی اندازه به قدرت های خارجی بخصوص انگلیس بود. ادموندز در مورد دیدار سمکو و رد درخواست وی مبنی بر حمایت انگلستان از او به منظور تأسیس دو لت کرد چنین می نویسد: (( تعجب کرد از این که دید سخت مقید حساسیت ایرانی ها هستیم . چرا که همه می دانند در تمام طول مرز ایرانی ها با ترک ها که ما را از رواندز و رانیه رانده اند و هنوز هم آشکارا با ما می جنگند، همکاری می کنند))( ادموندز،336،1367)

یکی از صاحب منصبان انگلیس در مورد توسعه نفوذ سمکو و موضع کشورش چنین می گوید:(( اگر به طور جدی مداخله نکنیم کردها حکومت ایران را از بین می برند .آن وقت بخشی از کردستان را آزاد می کنند و بعد ها می خواهند در کنار کردستان بزرگ که به طور طبیعی کردستان ایران بخشی از آن است قرار گیرند.))( به نقل از ئه حمه د حه مه ئه مین ، 240،2000)

وقتی که سران کرد در ایران در سال 1921/1300کنگره ای تشکیل دادند و اعلام کردند تا به تمام حقوق خود نرسند به مبارزه خود ادامه می دهند انگلیسی ها، می خواستند محل کنگره را بمباران نمایند. ادموندز می گوید(( نتوانستیم همه را راضی کنیم که محل کنگره را بمباران کنیم))( ئه حمه د حه مه ئه مین ، 2000،249). گستر ش دامنة نفوذ سمکو که مرزهای ترکیه و عراق را هم در نوردیده بود سبب نگرانی جدی دولت ایران شد به طوری که از (( انگلیسی ها خواستند اگر سمکو به قلمرو آن ها وارد شود وی را دستگیر نمایند و به حکومت ایران تحویل دهند)) سرپرسی لورن جواب داد که: (( چون هیچ قراردادی بین دو دولت برای برگشت مجرمان وجود ندارد نمی تواند این درخواست را بپذیرد))( ئه حمه د حه مه ئه مین،251،2000)

این رفتار به ظاهر دوستانة انگلیسی ها بدین سبب بود که از اسماعیل آقا به عنوان برگ برنده استفاده کنند تا دو دولت ایران وعراق را به هم نزدیک نمایند سمکو همچنان قدرت برتر منطقه ماند و تا سال 1922 /1301 در جنگ با تمام نیروهایی که برای سرکوب وی فرستاده شد پیروز گردید. تا اینکه در تاریخ 4/8/1922/20/5/1301 قلعة چهریق مرکز فرماندهی سمکو به تصرف نیروهای دولت مرکزی درآمد و سمکو به ناچار به خاک ترکیه عقب نشینی کرد. ولی در ورود به ترکیه مورد حملة سپاهیان ترکیه قرار گرفت و بسیاری از افراد وی از جمله یکی از زن هایش کشته شدند و یکی از پسرانش هم بدست ترک ها اسیر گردید اما خود باتعدادی از همراهانش به عراق رفت.( مه ده نی ، 96،2001) از این تاریخ به بعد به رغم تلاش های زیاد هیچ وقت نتوانست قدرت ونفوذ سابق را بدست آورد وبرای بدست آوردن طرفدارانی به منظور ادامة شورش مدام در مناطق کردنشین ترکیه و عراق و ایران در رفت و آمد بود هرچند توانایی قبل را نداشت و اوضاع منطقه نیز به کلی تغییرکرده بود وتشکیل ارتش های مدرن ومنظمی در این کشورها وهمچنین حمایت جدی انگلیس از این دولت ها ، شورشی از نوع شورش سمکو که زمانی شکست ناپذیر می نمود زیاد تاب مقاومت نمی آورد. با این حال بودن وی در مرز و تلاش خستگی ناپذیر او این دولت ها را نگران کرده بود. اقدام های اوکه تأثیر زیادی برکردهای ترکیه و عراق گذاشته بود این دولت ها را به همکاری با ایران وا داشت در سال 1928/1307 دولت عراق با توصیة انگلیسی ها سمکو را وا داشتند که به خاک ترکیه عقب نشینی کند که ترکیه هم با سپاه بزرگی به جلوگیری وی شتافت هر چند عراق و انگلیس سعی کرده بودند که همه راه ها را بر وی ببندند. اما او دوباره به عراق برگشت( ئه حمه د حه مه ئه مین ،2000،268) مدتی بعد سمکو به ایران آمد دولت ایران اقدام به جنگ برضد وی را بی فایده می دانست زیرا در صورت شکست به راحتی از مرز می گذشت در فرصت لازم دوباره باز می گشت ( سجادی، 1381، 229) وی را دعوت به مذاکره کرد و وعدة حکومت اشنویه را به وی داد و در همان جلسه مذاکره وی را به همراه هیئت همراهش کشتند( مک داول،381،1383) بدین نحو شورش سمکو که نزدیک دو دهه ادامه یافته بود با همکاری دولت های ایران ، ترکیه و عراق و بخصوص انگلیس در سال 1930/1309 پایان یافت . در نامه ای که سرپرسی لورن به نایب السلطنه هندوستان در سال 1923/1302 آمده است: اگر کار سرکوب کردن و از بین بردن حکومت های محلی به دست رضا خان انجام نمی گرفت((مستشاران نظامی انگلیس مجبور بودند به تنهایی این کار را انجام دهند.))( به نقل از مه دنی ،100،2001) ((زیرا یک ایران یک پارچه و متمرکز و قوی برای حفاظت از منافع بلند مدت آن ها از قدرت های کوچک محلی هر چند زیر نفوذ انگلیس باشند

قدیمی ترین نقشه موجود در کتابخانه تخصصی جغرافیا با عنوان " نقشه ممالک محروسه دولت علیه ایران" مربوط به سال 1316 ه.ق.مطابق با 1277 ه.ش.می باشد. این نقشه که به همت مرحوم محمدرضا ابن مرحوم حسنعلیخان قراچه داغی و در زمان مظفرالدین شاه قاجار ترسیم گردیده که در ابعاد تقریبی  110×100 و چاپ سنگی می باشد مقیاس آن خطی و بر اساس واحدهای اندازه گیری فرسخ ایرانی، مایل انگلیسی و ورس روسی بیان گردیده است.این نقشه که یک نقشه عمومی از ایران می باشد نسخه تکمیل شده نقشه لرد کرزن وزیر امور خارجه انگلیس است که در مجلس جغرافیای لندن ترسیم و طبع گردیده بود. نقشه مذکور توسط آقای حسینعلی نورمحمدی در سال 1371 به کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی اهداء گردید.

نقشه ممالک محروسه دولت علیه ایران

 مطلب فوق از سایت کتابخانه آستان قدس رضوی گرفته شده است

همانطور که همه ما میدانیم منطقه آذربایجان غربی در طول تاریخ هستی همیشه یکی از نقاط حاز اهمیت برای مردمان این منطقه وحتی ملل دیگر نیز بوده است .این منطقه خاص از لحاظ ژیوپولوتیک از مناطق حساس کردستان وایران وجهان است وبه همین علت در طول تاریخ مورد طمع ملل بیگانه وبخصوص ترکها بوده است همانطور که میدانیم و در تاریخ آمده است کردها از با قی ماندگان مدها هستند که نخستین حکومت پر قدرت ومدرن را در ایران قدیم بنا نهادند و نام مملکت آریایها را ایران نامیدند.کردها از همان ابتدای آمدن به ایران یعنی 2700 سال پیش در مناطق غربی ایران یعنی سرزمینهای آذربایجان(آتروپاتکان) ،اردبیل(عه رده ول)کردستان،کرمانشاهان،لرستان وچهارمحال بختیاری ساکن شدند ودر این مناطق بوده اند ومیتوان گفت این مناطق سرزمینهای آبا واجدادی کردها یعنی کردستان است.در مورد بودن کردها از قدیم ایام دراین مناطق امروزی کتابها ومدارک مستندی وجود دارند که ثابت کننده این واقعیت تاریخی هستند مهمترین این آثار کتاب آناباس سردار معروف یونانی است که طی سفری از خاک کردستان ومواجه با کاردوخیها که بی گمان از اجداد کردها هستند ثابت کننده این مدعاست.همچنین در شاهنامه فردوسی نیز به شیوه های مختلف از کردها وسکونت آنها در سرزمین کنونی کردستان  یاد شده است همچنین درکتاب شرفنامه بتلیسی نیز وجود وتاریخ وجغرافیای سکونت کردها معلوم شده است که همگی بیانگر کردستانی بودن این سرزمینهای یاد شده است هدف من از نوشتن این مقاله نه ثابت کردن کردستانی بودن مناطق آذربایجان غربی ،بلکه سرزمینهای است که امروزه کردستان خوانده نمیشوند وترکها با بی شرمی تمام حالا دم از ترک نشین بودن آذربایجان غربی میزنند وگویی این سرزمین بی صاحب است؟اگر هر انسان واقع گرای ترک نگاهی به تاریخ بی افکند بی گمان از تاریخ وجنایتهای خود شرمنده خواهند بود زیرا تاریخ ترک تاریخ قتل عام ،آدمکشی وراهزنی است وبه جز اینها چیزی در تاریخ ندارند وحال کارشان به جایی رسیده که صاحب خانه را از خانه بیرون میکنند وگویی آنان صاحب این خاک وسرزمین هستند برای اطلاع ترکها توجه شان را به قسمتی از تاریخ وتاریخ نویسان جلب میکنم.ایرج افشار نویسنده ترک ساکن اورمیه در کتاب خود نگاهی به آذربایجان غربی می نویسد:شاه اسماعیل صفوی 80 هزار خانوار کورد ساکن تبریز را به مناطق خراسان،ورامین ،تویسرکان  کوچاند.بی گمان این گفته  ایرج افشار یکی از  مستند ترین دلایل ثابت کردن کردستانی بودن این مناطق است زیرا حدود 500 سال قبل مگر جمعیت تبریز چقدر بوده که 80هزار خانوار کورد از آنجا تبعید شده اند آیا خود کلمه تبریز که به کوردی کورمانجی (ته وریَز)گفته میشود یک کلمه کوردی نیست ویا  نام سبلان(سهولان)که خود ترکها آنان که سن وسالی دارند هنوز هم به این کوه سهولان میگویند که این نام کوردی وبه معنای کوه یخ است دلیل دیگری بر کردستانی بودن ویا قتل عام بیست هزار کورد توسط شاه اسماعیل صفوی  در تبریز به دلیل سنی بودن وقبول نکردن مذهب تشیع  دلیل دیگری بر کردستانی بودن تبریز(ته وریَز)نیست ؟؟ویا خود کلمه عةردةویَل یا همان اردبیل کنونی و وجود تاریخی یک حکومت خاندان کورده دراین مناطق بنام مسافریان که 600 سال در آنجا حکومت کردند و نام کوردی عةردةویَل یا اردبیل که به معنای زمین بدون منفعت است دلیل دیگری بر کردستانی بودن این مناطق کردستان نیست؟؟بی گمان  بودن صدها وهزاران مدرک تاریخی دیگر در این مناطق وخود تاریخ آمدن ترکه به ایران در زمان صفوی و بخصوص مغولها واسکان آنان درسرزمین کردها وبخصوص مناطق آذربایجان بطور کلی وتبعید کردها به مناطق خراسان وقزوین وسرکوب ایلات ومیرنشینهای کوردها نظیر برادوست (در منطقه اورمیه) ،محمودیها درشهر  خوی  ودنبلیها و....به مرور زمان ترکها را در منطقه اسکان دادند اما با وجود این همه مهمان نوازی کردها ویا به عبارتی تحمل این مهمانهای ناخوانده اکنون کار ترکها به جایی رسیده که کردها را مهاجر میخوانند؟؟؟با وجود اینکه خودشان وتاریخ نویسانشان نیز میگویند ترکها از آسیای مرکزی وحدود چند صد سال است ساکن ایران هستند اما گاهی اوقات که بحث از کردستان یعنی مناطق آذربایجان میشود ترکها فورا کوردها را بیگانه ومهاجر میخوانند چیزی که هیچ عاقلی این حرف رانمیزندزیرا وقتی که خودشان میگوین کردها 2700 سال است ساکن ایران هستند دیگر  چگونه کورد را بیگانه ومهاجر سرزمین اش میدانند؟؟وقتی که حمدالله مستوفی جهانگرد عرب در سفرنامه خود میگوید که:به سلماس رفتم شهر سلماس شهر آبادی است وهمه ساکنان اش از نژاد کورد هستند.دیگر چگونه ترکها به خود جرات ترک نشین جلوه دادن این مناطق را میدهند خود شهر ماکو یا ماد کوه به معنای  کوه ماد است که قلعه قبان که توسط شاه عباس ویران شد قلعه کردها بوده است ومنظور از ماد کوه نزدیکی ماکو به کوه آگری یا آرارات است که از دیر زمان محل کردها بوده است .ویا شهر خوی که در کوردی به معنای نمک است وخود نویسندگان ترک نظیر محمد امین ریاحی به کوردی بودن نام این شهر اشاره میکند و خودش در کتاب تاریخ خوی میگوید که شهر خوی توسط کردهای دنبلی آباد وبنا شده است و دهها آثار این خاندان دراین شهر وحومه آن هنوز هم باقی مانده دیگر با چه رویی میگویید کردها مهاجرند؟؟آیا خود خاندان دنبلی بیش از 400سال آنجا حکومت نکرده اند ویا خود محمد امین ریاحی نویسنده ترک در همان کتاب تاریخ خوی به آمدن ترکها از شهر های قرباغ ومراغه وتبریز به این شهر اعتراف نمیکند؟؟پس چرا ترکها مردم خود را به بازی میگیرند؟؟ این سوال را باید ترکها جواب دهند.ویا نام شهر سلماس یا همان سلماست که به کوردی به معنای نسیم صبحگاهی است و سکونت بزرگترین ایل کورد کردستان ایران یعنی شکاکها در این منطقه و خود نام بخشهای آن که همگی به کوردی هستند ثابت کننده کردستانی بودن این مناطق نیستند؟؟محمد هاوار نویسنده معروف کورد درکتاب اسماعیل آقای شکاک وجنبش ملی کورد میگوید:ارمنیها قبلا به منطقه سلماس کورد چیا میگفته اند وی همچنین مینویسد:که  بازرگانی فارس که در زمان خود از این مناطق عبور میکرده در سفر نامه خود مینویسد که از کوههای مابین عثمانی وارد ایران شدیم اما به دلیل باج گیری ومالیات خاهای حاکم این مناطق هیچ سودی نسیب ما نشد زیرا تمام منطقه عموما کردنشین بود وخان های کورد مالیات زیادی میگرفتند. همچنین وجود سلسله کورد روادیان در منطقه اورمیه قبل از حمله اعراب به ایران ونیز با توجه به کتلبهای تاریخی ونامهای ایرانی واوستایی قدیم در منطقه نظیر مرگور،ترگور،برادوست،سیلوانا،انزل،سیر و... و خود نام چیچست که در شاهنامه وکتابهای تاریخ به اورمیه گفته میشود بزرگترین سند کوردستانی بودن این مناطق است..شکل گیری دهها شورش ملی کورد نظیر شورش خان لب زیرین(دست طلا )در منطقه قاسملوی اورمیه،شورش سمکو شکاک، شورش شیخ عبیدالله نهری، شورش آگری و تاسیس جمهوری کردستان در این استان وشهر مهاباد در سال 1324(م1945) ونیز متعلق بودن عبدالرحمن قاسملو رهبر نامی کورد به این دیار دیرین کوردان همگی بیانگر کردستانی بودن این شهر  واین مناطق هستند.بنابراین ترکهای ساکن ایران وبخصوص روشن فکران ترک باید از ترک خواندن ومراجعه به تاریخ دروغ خود پرهیز کنند زیرا مراجعه به تاریخ صددرصد میتواند کردها رابه فکر از پس گرفتن شهرهای قدیمی که کوردستان بود ه اند بیاندازد  وشهر های اردبیل (عةردةویَل) وتبریز( ته وریًز) را از ترکها پس بگیرند بناباین ترکها باید با تمام معنا حرمت مهمان بودن خود را در اورمیه وبطور کلی آذربایجانغربی بدانندواز حرفهای تحریک آمیز که ما را به میزبان بدی تبدیل کنند به پرهیزند واقعیت کردستانی بودن اورمیه سر جای خود واین اصلا موضوعی نیست که مورد بحث هم باشد موضوع این است که ترکها کردها را تحریک به پس گرفتن ارضی نکنند که اکنون آنها در آن ساکن شده اند. زیرا خودشان هم میدانند که در ایران مهاجرند وسرزمینها آنان مغولستان ودشتهای آسیای مرکزی هستند ومهاجر خواندن کوردها در سرزمینهای مادریشان امری خطاست که به ضرر ترکها تمام خواهد شدزیرا خود نام آذربایجان ویا همان آتروپاتکان بیانگر کردستانی بودن این سرزمین است که احمد کسروی  نویسنده مشهور ترک به این امر تا حدود زیادی اشاره داشته است خود سکونت کوردها در مناطق خلخال وتالش وکلیبر و وجود مدارکی تاریخی چند صد ساله مبنی بر اینکه از قلعه بابک خرمدین همیشه صدای تار کوردی وآوازهای کوردی می آمده ونیز مقایسه دوران زمانی بابک با زمان آمدن ترکها به ایران کردستانی بودن وکورد بودن بابک که یک اسم کوردی است وبه معنای بزرگ یا پدر است واکنون هم در میان کوردها  به روی فرزندانشان نامگذاری میشود بیانگر کورد بودن این شخصیت بزرگ است زیرا ترکها از اواخر قرن ششم به ایران آمده اند که سعید نفیسی دانشمند ایرانی به خوبی به چگونگی ورود آنان به ایران اشاره کرده است  بنابراین ترکها باید یک بار هم که شده باید با منطق به میدان بیایند ودست از شعارهای تحریک کننده که دست ترکیه و جمهوری گرسنه آذربایجان (باکو)در کار است بر دارند .کوردها هیچ وقت مانند ترکها ادعا نکرده اند که کسی را بیرون میکنند واگر هم کرده باشند به دلیل شعارهای است که یک سری از ترکها سر میدهند وبا این اعمال خود موجب تحریک کوردها میشوند ترکها باید این را بدانند که هرگونه عمل ناشایست از سوی این ملت همسایه موجب خشم کوردها خواهد شد ودودمان آنان را به خاکستر تبدیل میکند جوانان کورد بیش از دو قرن است بر فراز کوههای سربه فلک کشیده کردستان مبارزه میکنند وخون میدهند برای آزادی کوردستان  وحاضرند بای آزادی اورمیه هم  تا ابد خون بدهند اما ماهیت وکردستانی بودن اورمیه امری است که اصلا قابل بحث هم نخواهد بود..بنابراین مبارزه ملت کورد تا آزادی وجب به وجب خاک مقدس کردستان ادامه خواهد داشت وتا زمانی که پرچم دست شیخ عبیدالله نهری ،امبرخان برادوستی،خان عبدال،سمکوی شکاک،جعفر آقاشکاک،فرزنده جلالی، احسان نوری پاشا ،قاضی محمد و شهید سرور ورهبر دکتر قاسملو وشرفکندیو هزاران شهید راه آزادی کردستان را بر فراز قلعه دمدم  به اهتزاز در نیاورده اند ومزار شهیدان قاسملو وشرفکندی وسمکو واحسان نوری پاشا وفرزنده جلالی را از خاک غربت به سرزمینشان اورمیه نیاورده اند دست از مبارزه نخواهند کشید ودر این مبارزه حاضرند وحاضریم که در راه احقاق اهداف ملی وانسانی این شهیدان باز هم خون بدهیم بی گمان اورمیه شهر دوستی است وبه غیر از کوردها،ترک وارمنی وآسوری وبهای نیز ساکن هستند اما هرگونه تعرض از جانب هرکس وگروهی به ماهیت کردستانی بودن اورمیه ،ازجانب جوانان مبارز کورد با چنگال وخون پاسخ داده خواهد شد در واقع این خون سرخ جوانان کردستان است که نهال ونهاله آزادی اورمیه را آبیاری میکندو کسانی همچون نظمی افشار که تا دیروز با جمهوری اسلامی نقشه حمله به کردستان را میکشیدند با مطرح کردن نظرهای عجیب وغریب خود نه میتوانند ونه خواهند توانست تاریخ کردستانی بودن تمام آذربایجان واردبیل را عوض کنند.وآنها با اعمال ناشایست ودروغین خود تنها ترکها را به بازی گرفته اند والاه  ترکهای واقع گرای زیادی هم هستند  مانند اسماعیل بیشیکچی که به کردستانی بودن اورمیه نه اعتراف بلکه میدانند اورمیه سرزمین کردهاست  وخودشان نیز وقتی به نقشه چهار بخش کردستان ایمان دارند به کردستانی بودن اورمیه هم ایمان دارند وباور دارند وچشم طمع به سرزمین کوردها ندارند.بنابراین کوردستانی بودن اورمیه یک واقعیت تاریخی است وترکها هرگز نباید با مقدس ترین شهر کوردها بازی کنند وقصد ماجراجویی داشته باشند.اورمیه ماهیت کردستانی وشناسنامه ای کردستانی دارد که نمیتوان تنها در قالب این گفتار ذکر کرد اما واقعیت کردستانی بودن این شهر امری واقعی است ومانند افراطیون ترک شعار وخیال نیست بی گمان هیچ کورد خراسانی به دلیل اینکه در شهرهای قوچان ،شیروان واسفراین ،درگزو...نمیتوانند بگویند که اینجا خاک کورد است وهمانطور هیچ ترکی به علت سکونت در اورمیه نمیتواند بگوید اورمیه ترکستان است.اورمیه خاک وریشه کوردی دارد وکوردستانی بودن این شهر با فریادهای امیرخان برادوستی بر فراز قلعه دمدم وصدای تفنگ سمکو بر فراز قلعه چهریق و صدای سم سواران شیخ عبیدالله بر فراز شیخ تپه اورمیه وصدای سرود آگری خون گریه میکند بر فراز قله آگری وفریادهای قضی محمد در میدان چهار چراغ مهاباد وخون به ناحق ریخته شده دکتر قاسملو بر روی میز مذاکره در وین وآرزوی او مبنی بر آزادی کردستان واستراحت ومطالعه در روستای قاسملو و لوح یادبود شهیدان میکونوس نوشته شده است ورقم خورده است وبی گمان ملت کورد نیز هم پیمان وهم فریاد این رهبران است وماهیت کوردستانی بودن این شهرها را اگر شده با خون خود هم آبیاری میکند این سخنان تهدید نیستند واقعیات تاریخی اند..بنابراین اورمیه قلب کوردستان،قبله کوردها است وکورد بدون قلب نمیتواند زندگی کند وبه هر قیمتی از قلب خود محافظت خواهد کرد.سلام بر اورمیه شهر همیشه کوردستان..نویسنده آگری راژانی

 

درمورد مالکیت شهرارمیه‌، که ‌جزو کردستان و یکی ازچهاراستان کردستان ایران است برهمه‌ معلوم است مگراینکه‌ شخص آنقدر جاهل و نادان و بقدری باتعصب و کورکورانه‌ فکرکند که‌ فتوکپی غلامرضاحسنی درآن تجلی گردد، که ‌تاریخ و جغرافیارا باچرتکه "دوهتور نظمی افشار" بشمارآورد. که‌ نباید جواب چنین اشخاصی راداد. لذا برای روشن شدن مسئله ‌اول با‌دلیل عقلانی شروع میکنیم : اگر ترکهای ارومیه ‌دراصل اهل ارومیه‌ می بودند ‌بطوریکه‌ بعضی ها اشاره ‌به ‌اکثریت نموده‌اند مبایستی از460آبادی اطراف ارومیه‌ لااقل نصفش به‌ آنهاتعلق میداشت در صورتیکه 420آبادی از این تعداد تمام ساکنانش کردهستند و بقیه 40آبادی 20آبادی کور سونه‌ (ترکِ سنی مذهب) و بعضی ارمنی آسوری هستند هرچند که در همه ی انها کرد نیز ساکن است جمعیت کردوترک در شهرارمیه ‌هم فیفتی فیفتی است برای اینکه‌ درتمام ادوار انتخابات ‌کردها اکثریت رأی آورده‌اند اما مسئولان ستمگر دایماً بدلایلی عدیده‌ دست بدامن جعل و تزویر شده، ‌با نسبت دادن اتهامات نارواو بهتان به‌ نمایندگان کرد آنها را از میدان بدربرده‌اند‌ و‌ ترک متعصب و بنیادگرایی چون قاضی پور رابه ‌تهران فرستاده‌اند. نمونه‌هائی از این قبیل در جمهوری اسلامی زیاد بچشم میخورد. فی‌المثل درارومیه‌است که ‌د‌ست بدامن کذب و جعلیات، شدند و با شورای نگهبان نامه‌های فقاهتی ردوبدل شد تا رد نماینده‌ ارمیه‌ را در3دوره‌ منتهی به‌ حذف کردند، معلوم است مسندنشینان تهران هم تارو پودهمان کرباس بودند و هستند‌. آیااین یک بیماری مزمن نیست که‌ دامنگیر مردم این سرزمین شده‌است!؟
امادلیل تاریخی:

حال توجه‌تان راچون مشت از خروار به‌ ‌کتاب (کردوعجم) نوشته‌ صالح محمدامین و ترجمه‌ جناب آقای عبدالله‌ ابراهیمی، جلب میکنم: تا بتوان سره ‌را از ناسره‌ تشخیص داد. ناگفته‌ نماند که‌ رویدادهای مربوط به‌ این تحولات همه‌ از کتابهای تاریخنویسان ایرانی نقل شده‌:
1-شاه‌ اسماعیل صفوی ایل کرد قهرامانلو رابرای تقویت مرزهای خراسان درمقابل یورش ازبگ ازکردستان به‌آنجاکوچ داد، پس ازاونیز پسرش شاه‌طهماسب بخش بزرگی ازایلات کرد زنگنه‌، چگنی، زیک و کلهور را ازکردستان به‌ خراسان انتقال داد. موادمهمی از برخوردهای جنگ بیست ساله‌ میان شاه‌طهماسب و سلطان سلیم ، درخاک کردستان بوقوع پیوست، بخش بزرگی ازقربانیانش هم بزرگان و پسران ایلات کرد واقع درزیر سلطه‌ هردو دولت بودند. این جنگها فاجعه‌و ویرانی عظیمی برای اکراد ببارآوردو با صلح آماسیه‌ نیز پایان یافت.
همه ‌شاهان ایران به‌توان خویش همان سیاست شاه‌اسماعیل اول رادربرابر کردان درپیش گرفتند. این سیاست درزمان شاه‌عباس اول بمرحله ‌نوینی ازاجرا درآمد که ‌بر سه ‌پایه‌اصلی استواربود:
نصرالله‌فلسفی محقق ایرانی درباره‌سیاست عشایری شاه‌عباس مینوسد: شاه‌عباس پس ازسال 1011پنجاه‌ هزارخانوار ازایل بزرگ چمشگزک و تعدادی ازایلات دیگر کرد کردستان رابه ‌دشتهای جنوب تهران انتقال دادو ازآنجا نیز همراه‌ با دارایی و رمه‌ هایشان به‌ خراسان فرستاد و حفاظت مرزهای شمال شرقی قلمروایران رادربرابریورش ازبک به‌آنان سپرد. برای پڕکردن جای خالی آنان هم آوردن و جایگزین کردن تعدادی از ایلات بزرگ جنگجوی قزلباش را طرحریزی کرد.

آوردن ایل افشار به‌ارمیه:
کوچ دادن گروهی دههاهزارخانوارقبایل کرد اطراف ارومیه‌ به‌خراسان وسپس شکست فاجعه‌بار قبایل برادوست و مکریان و سقوط دمدم و کشتاربزرگان کرد و قتل اکثریت طرفداران امیرخان و کشتارگروهی مردم مکریان مقدمه‌ یک دگرگونی اساسی درترکیب مردم نگاری ساکینن ودرنتیجه‌ دگرگونی اقتصادی و اجتماعی وسیاسی و جنگی منطقه‌ شد. گذشته‌ ازاینکه‌ کردها بخش مهمی از نیروی انسانی و مادی خودراازدست دادند و در توازن نیروهای منطقه‌ وزن پیشین رانداشتند، اقتدار فرمانروایی رانیزکه‌ پیشتر دردست بزرگان محلی بود ازدست دادند. ایل افشاریکی از هفت قبیله‌ قزلباش بود. شاه‌عباس یکی ازبزرگان افشاربنام(کلبعلی) را فراخواند واورا مقام(خان)بخشید ومامورش کرد که‌قبیله‌ آواره‌ افشار راگردآورده‌ ودرارومیه‌ جایگزین قبایل کردسازد.
کلبعلیخان درمدتی کوتا هشت هزارآواره‌ افشاررا از عجم وفارس و کرمان وخراسان‌‌و... درسلماس گردآورد. کلبعلی خان آمدگان را بترتیب زیر مستقرساخت: طایفه‌کندوزلو درمنطقه‌ دول، طایفه‌ قرقلو درمنطقه‌ روضه‌،طایفه‌ کهکلویه‌ درمنطقه‌ نازلو،تیره‌ ایمانلو بابخشی ازطایفه‌ ارشلو دراطراف شهرارومیه‌، طایفه‌ارشلو دراشنویه‌ وسندوس، تیره‌قاسملو در شاهین دژ.
نگاهی به‌مرزخاوری کردستان نشان میدهد که‌ درسرتاسرآن آذریها بنوعی اسکان داده‌شده‌اند که‌ یک مانع باریک ملی آذری آنچنانی میان کردو فارس ایجاد نموده‌اند که ‌در هیچ منطقه‌ای مرز مشترکی بین این دو دولت باقی نگذارند. بلکه‌ درسراسرآن آذریها اسکان داده‌شده‌اند. این دوملت ایرانی کردوفارس که‌ چندهزارسال باهم و درکنارهم میزیستند و تاریخشان باهم عجین است، ازهم دورشدند و ملت دیگری درمابین شان قرارگرفت. استقرارطایفه‌ افشار را نیز میتوان در راستای همین استراتژی عمومی نگریسیت. طوایف آذری قزلباش از جمله‌ افشار که‌ درطول مرزشرقی کردستان اسکان داده‌شده‌بودند و وظیفه‌سرکوب و تسلیم کردن ملتی را برعهده ‌داشتند که‌ رسوم زندگی ونوع جهانبینی و اخلاق و روش اجتماحی و پرورش دینیش بکلی باآنان دگرگونه‌ بود. همین امر اولین سبب پیدایش تضاد ژرف همه‌ جانبه‌ای درمیان دوملت شد که‌ رویدادهای منطقه‌ای آنان را بزور درهمسایگی یکدیگر قرارداده‌بود.

چون شاه‌عباس تبریز و آذربایجان را ازعثمانیان بازپس گرفت، شیخ حیدر زیر بیرق صفوی رفت. درجنگهای قفقاز شرکت نموده‌ درپای قلعه‌ ایروان کشته‌شد. شاه‌عباس درراستای سیاستش درمورد درهم شکستن شان و شکوه‌ ایلات کرد،خواست دهها هزار خانوارعشایرکردشمال ارومیه‌را به‌خراسان منتقل، قلعه‌دمدم رافتح وایلات برادوست راسرکوب کند. برسر ایل مکری رفت و بانهایت سنگدلی به‌قتل وغارتشان پرداخت، دوتن از نویسنده‌گانی فارس این رویداد را بطورمفصل بازگوکرده‌اند. یکی جلال منجم و دیگری اسکندربیگ ترکمان درکتاب عالم آرای عباسی، هردواین فاجعه‌را لطایف الحیل نام مینهند.
یاعباس میرزا برای درمانده‌کردن ایل بلباس، یابگفته ‌میرزا رشید برای دفع شراین طایفه‌‌، منطقه‌ سندوس رابه ‌ایل قره‌قالپاق بخشید. که ‌درنتیجه‌ چشم پوشی ایران ازاراضی آنسوی رود ارس بنفع دولت روسیه‌ ناچارشده ‌بودند به‌ایران کوچ کنند. برای درمانده ‌کردن ایل نافرمان کرد، نابودی باقیمانده‌آن به‌امیرخان قاجار (دایی نایب السلطنه‌) باهمکاری سپاهیان افشارو مقدم سپرده‌شد. آنهانیز دوسال پی درپی برایشان تاختندو پس ازکشتارو غارت آنهارا آواره‌ و تا شهرزورو گرمیان دنبال نمودند، بلباسها ازاین فاجعه‌ خونین بااینکه‌ دربرخی مسکنهای قدیم خود ماندند ولی بصورت کنفدراسیون قوی ایلها ازهم پاشیدند. عده‌ای آواره ‌شهرزور، بیتون، پشدر، دامنه‌ کوسرت ودره‌ شهیدان شدند و حتی برخی به‌اطراف هولیر و موصل رفتند.
درنتیجه‌ نقل‌و انتقالات دولتهای ایران از صفویه‌ تا انقلاب 57، اکنون شهرخراسان چندین هزارکرد درآن ساکن هستند که ‌همگی ازارومیه‌، خوی یا همان شاپور، مادکوه و... با تعدیات شاهان صفویه‌ نادرشاه‌ افشار و سلسله‌شاهان قاجارو دودمان پهلوی به تبعید یا برای جنگ با ازبگیان ‌به‌ خراسان فرستاده‌شده‌ و ماندگار شده‌اند که‌ میتوانید هفت جلد تاریخ کلیم الله‌توحدی(اوغازی) بنام حرکت تاریخی کردبه‌خراسان ج2، مشهد چاپخانه‌ دانشگا ه‌فردوسی،1364ش، ومشهد 1336 رادرباره‌انتقال آنها ازارومیه‌ به‌خراسان بخوانید، ولی ما کردها هیچ وقت ادعای کوردستانی بودن خراسان را نداریم، و شماها هم که ‌از نقاط دیگر ایران، به‌ارومیه‌ آورده‌اند نباید چنین ادعای بیمورد را بکنید.

ترکهای ایران همچوکردها در طوڵ تاریخ از حقوق خویش محروم بوده‌اند و درتمام فرازونشیبهای تاریخی مستأصل آنچه‌ آنها را با ملت فارس مشارکت داده‌ تفسیری مذهبی دوازده‌امامی است و لا غیر! ولی درتمام ادوار تاریخ هرگاه‌ ملت کرد برای حداقل حقوق خود گامی برداشته‌ آذریها برای تارو مار کردن قیام کردها درایران سینه‌ راسپر کرده و در جنگ با کردها بی محابا ‌پیشقدم شده‌اند بدون اینکه‌ بدانند چراسنگ شاهان رابه سینه‌ میزنند، همیشه ‌چماق د‌ست بوده‌اند، بدون اینکه‌ درمقابل این خدمات و جیره‌خوری حتی اجازه‌ استفاده‌ از الفبای زبان خویش را کسب کرده‌باشند، و درانقلاب 1357 هم خون هزاران کرد بدست ترکها برای خوشحالی آخوندها ریخته‌شد. شماخوب میدانید که‌ آذریها از هیچ بیدادگری در حق به‌ خلق کرد مضایقه ‌نکردند جنایات سندوس و قارنا و... بدست آنها اظهرمن الشمس است، بدین طریق تاریخ افتخارآمیز و پیمان دوستی 1946کردو ترک راکدر نمودند، میبینیم که‌ د‌ست غلام ڕضاحسنی تا آرنج بخون کردها آغشته‌و رنگین است.

[برخیز در ریشه ی این خاک
ای میزبان آزاده ی کُرد!
که مهاجران چنگیزی ات
سالهاست سندیت این خاک را
به مالکیت جعلی خود مهمان کرده اند
تو هم ای مهاجر سفر آمده ی مغول!
بخواب در رهگذر باد پاییز
تا شاید خواب غروب سرد سیبری سلجوق مآبانه ات
سندیت اشغالگریت را
به مرگ مالکیت اصلی این خاک
میزبان کند
آه ! چه آشفته خاکی است ریشه ی این خاک!
آه ! چه .... .

( 2 )

با تو هستم ... !

با تو هستم ای ماکو!
سلامم با توست ای ماد کوه!
آرارات سر به دعا برداشته است
و سرافراز، قدسیت کُردستان را
به کوههای قفقاز و شیخ شرف الدین می فرستد
خوی چندین سال است از زوزه ی شبانه ی گرگان گرسنه ی پاییز
آرام نمی گیرد و
خواب شیرین دلاورمردان ماد را دیگر در خوابش نمی بیند
بلکه همیشه خون می گرید
تا سند به خون آغشته ی مهربانی هزاران ساله اش را در جهان ثبت نماید
و اشک زلالش را تقدیم سلماس نموده است
و سلماس هم آن را به دست نسیم صمیمی اشنویه سپرده است
و اشنویه هم آن را به ابرهای آسمان ارومیه هدیه داده تا
تا شاید با باریدن آن ارومیه دریاچه اش خشک نشود
دیشب دریاچه ی وان
داستان اعدام امواج خروشانش را برای دریاچه ی ارومیه بازگو می کرد
دریاچه ی ارومیه هم داستان قلعه ی دم دم را به گوشش می خواند
آن شب هر دو آبهای آرامشان را فدای خاموش نمودن آتش فتنه ای نمودند
که از پشت دریاچه های آرال و کاسپین به جانشان افتاده بود
نقده : آن اسطوره ی همیشه جاوید
سرود ای رقیب را
به سوی جمهوری مهاباد می خواند
و نامه ی شیخ سعید پیران را برایش بازگو می کند
و با چشمی گریان برادر شهید مهابادی اش را
در چوارچرا به خاک می سپارد
ای نقده! سالهاست آزادی به دنبال تو می گردد
اما دریغ که فریاد گلوی خفه شده ی پیکر نیمه جانت
به گوش آزادی نمی رسد
نقده! آزادی تنها با نام و یاد تو و مردمان ماد آریایی ات
در جهان به خود می بالد
اما دریغ از ... .

با تو می گریم ارومیه!

ارومیه! تو چه شهسوار معرفتی هستی
که مهمان میزبان حقایق بشریت سرزمین جهانیانی
تو چه سرزمین نامکشوفی هستی
که زبان تمام مکاتب ابهام آمیز این کره ی خاکی
با نام و یاد رهبر فرزانه ات- که اوج تکاپو و رشد و نمو واقعی توست-
گویا می شوند و سخن از دادپروری اش می دهند
تو به من بگو ای سرزمین آتش و خون
تو که با " وین " نامانوس و ناآشنا بودی
چطور روح بلند رشد و تکاپویت را به مهمانی اش فراخواندی
در عوض وی مهمانی ات را فدای میزبانی نامانوسش کرد
من می دانم اینهم از بخشندگی رهبر فرزانه ات بود
که به خاطر جاودانگی تو و زنده نگه داشتن نام کُردستانی ات
خدایان آشتی و دمکراسی را به یکتایی و رهروانشان را به یگانگی و یکرنگی فرا می خواند
" وین " نمی دانست که مهمانش
مژده ی میزبانی آزادی و صلح را در جهان
برایش آورده بود
آری نمی دانست این مهمان ناخوانده
همان جوهره ی روح هر سرزمینی در این جهان است
که آزادی را برای عزیزانش به ودیعت نهاده است
آنگاه که " ارومیه " داستان رمز و راز بالقوه ی زنده ماندن جوهره ی
تکاپوی هر سرزمینی را برای " وین " بازگو کرد
خودکشی کرد و پرده ی سیاه سکوت و خاموشی را
بر پهنه ی آسمان مژده های دروغین دفاع از آزادی و حقوق بشر
به ارمغان آورد
با این حال ارومیه همچنان در تکاپوی روح امید است
تا شاید سرزمینهای همنوع خود را در گوشه کنار جهان
به تکاپو وادارد و فلسفه ی رمز و راز
تکاپوی زنده ماندن و بشردوست بودن را
مکشوف نماید و آزادانه بانگ یکرنگی و صلح و آشتی را
به گوش فرزندان آینده ی این مرز و بوم سر دهد
و خود را برای جهانیان تفسیر نماید
و به آنها بگوید که این خاک آتش و خون، شایسته ی
پروراندن چنین رهبران فرانه ایست
که امروزه بزرگترین الگوی بشریت را
به بارگاه خداوندی آشتی و دمکراسی فرستاده است
و شفاعت مردمانی را در رسالتش دارد که معتقد به شرافت و کرامت و انسانیت
در پهنه ی این گیتی اند......... .

روزبه خراسانی – کاشان ساعت 24 سالروز شهادت این رهبر فرهیخته ی جهان

مگر كردستان من چه كرده است؟

...و سرزمين من و نيشتمان من در ميان مه عظيمي گمش كرده اند بي آنكه جايي از كره جغرافيايي،انگشتي آن را نشانه كند كه«اين كردستان»است.سرزمين من محدوده مرزهايي است كه سيمهاي خاردار شناسنامه اش شده اند سرزميني كه بر هيچ دوربيني لبخند نزده است .سرزمين كردهاي بي كردستان...

آه...مگر كردستان من چه كرده است كه امتداد نامش از رنج به رنج به گستره اي از زخمهايي مي رسد كه زخمي ترين زخمهايند،كه دامنه اش بمبستاني از آخرين اختراعات زرادخانه هاست ،كه در مزرعه هايش هزاران مين چشم براه تيغه هاي داس كشاورزي‌ست كه نان از خدا خواسته است.

مگر كردستان من چه كرده است كه خانه خانه اش چشم براه كسي است كه هرگز نمي آيد كه ديوار ديوارش شناسنامه اي از كساني است كه هرگز نيامدند و قاب شدند و آب شدند كه اتاق اتاقش خاطره اي از بمب و موشك و خمپاره دارد كه خشت خشتش بر زير پوتينهايي كه مشكوك بوده اند ترك برداشته است كه روستا به روستايش انفال را براي آبروي تاريخ آفريده اند كه شهر به شهرش هلبچه شدند و سرزمين به سرزمينش كردستان كه وطن به وطنش...

مگر كردستان من چه كرده است كه تنبور به تنبورش از صداي گلوله هايي از چهار طرف نامعلوم»چمر»نواختند و «وي»كردند كه سنتور به سنتورش از هجوم تركشهايي از چهار طرف معلوم مرثيه سرودند كه دهل به دهلش گريستند و تنبك به تنبكش بر سر زدند و «چوپي» هايش بر زخمهايي بسته شدند تا خون را بند آورد

مگر كردستان من چه كرده است كه بر تپه تپه اش ميني روييده است تا بر پاهاي كوچك كودكي چوپان بوسه بزند يا گامهاي زمخت مرد كشاورزي را گاز بگيرد يا دست نوازش بر سر دختركي بكشد كه از سر چشمه آب مي آورد كه بر دشت به دشتش بمبهاي خوشه اي خوشه كرده اند تا روزي آلومينيومهايش بهانه اي براي تركيدن بر دستهاي«سوران»و«هيوا» باشد تا بسوزاند و كور كند،كه درخت به درختش شيميايي شدند تا در فستيوال گاز سوز كردن تمام ماشينها،درختان هم گاز دار شوند تا آدمها را بسوزاند و آنگاه هلبچه يعني«شهري براي شرمندگي انسانها»

مگر كردستان من چه كرده است كه دختران تازه عروسش بر لچكهاي عروسيشان بسته مي شوند و گروگان تا حجله‌ي مردانشان را در كوههاي بومي سرزمينشان بر بومي نبودگان نشان دهند و نشان نمي دهند و همراه«كورپه»هاي چند روزه شان مهمان گورهاي دسته جمعي مي شوند كه مادران «سروين»پريشانش روله رو كنان فرزندان مرده‌شان را در حياط خانه چال مي كنند تا گريه كنند بر گورهايي كه همين نزديكيست كه پدران«چوخورانه»پوشش بازارهاي شهر را تا خياطي هميشه شلوغ طي كنند تا پيراهني از آه و سياه سفارش دهند كه كودكان كوچه هاي بازيش در اسارت شهوت ناكردستانان ثابت كنند كه«لاك پشتها هم پرواز مي كنند» و در پروازشان«آوازهاي سرزمين مادري»شان را بلند بلند گريه مي كنند

مگر كردستان من چه كرده است كه هيچ ناني بر ساج هيچ خانه اي تا آخر نماند و نان نشد تا قرباني لگد سربازي بشود كه زبانش را نمي فهميديم كه هيچ راهي تا انتهايش پيموده نشد تا در رويش ايستهاي بازرسي همسايه هايمان هزار راه نرفته را برگرديم كه هيچ توپي از خط دروازه‌ي بچه ها نگذشت كه توپهايي از جنس آهن و نفرت تمام دروازه و دروازه بان را پودر كرده بودند كه هيچ دبستاني خبراز آمدن آن مرد در باران ندادند كه باران گلوله تمام آمدنها را مسدود كرده بود كه هيچ دانش آموزي در برابر سئوال«علم بهتر است يا ثروت»ننوشت علم،ننوشت ثروت تا همه بنويسند:«آرامش»

مگر كردستان من چه كرده است كه دوستش ندارند كه احترامش نمي گذارند كه عزيزش نمي دارند كه در آغوشش نمي كشند كه باورش نمي كنند كه كردستانش نمي خوانند...

مگر كردستان من چه كرده است؟؟                                        

همانطور که‌ همه ‌ما شاهد آن هستیم خاک کردستان بدون خواست و رضایت خلق کرد ما بین چهار کشور ایران ، عراق، سوریه‌ و ترکیه‌ تقسیم شده‌ است. خلق کرد نشان داده‌ است که‌ از این تقسیم شدن خاکشان میان این چهار کشور راضی نیستند و نخواهند بود .
به‌ همین خاطر در طول تاریخ چند صد ساله‌ همیشه‌ در کردستان جنگ وجود داشته‌ است، هر چند این جنگ و خونریزیها ضربه‌های بسیار سنگینی را به‌ خلق کرد وارد کرده‌ است، ولیکردها نشان داده‌اند که‌ از وجود دشمنانشان درخاک  کردستان ناراضی بوده‌ و هستند ، و‌ تا  اینکه  خواست اصلی شان که‌ همانا حق تعین سرنوشت است بر آورده‌ نشده‌ است به‌ مبارزه‌ بر علیه‌ اشغالگران کردستان ادامه‌ خواهند داد .
کردها در پی این تقسیم  شدنیها و تکه‌ پاره‌ شدن خاکشان ، با ملتهای دیگری همسایه‌ شده‌اند که‌ در شرق کردستان ما با ترکهای اذربایجانی همسایه‌ هستیم .
در کشور ایران کنونی که‌ دراین گفتارمورد بحث ماست ، شش ملت که‌ هر یک از آنها دارای زبان، خاک، ...و فرهنگ مخصوص به‌ خود هستند زندگی میکنند ، که‌ شامل کردها، آذریها ،بلوچها، عربها، ترکمنها و فارسها که‌ خود را صاحب اصلی ایران میدانند تشکیل شده‌ است . در این خاک ایران به‌ غیر از فارس زبانها که‌ از لحاظ  جمعیت بعد از آذریها و کردها در رده‌ء سوم قرار دارند، هیچ ملیت دیگری ازاین پنج ملیتها از حق و حقوقشان که‌ همانا خواست  یک سیستم  دمکراتیک فدرالی است برخوردار نیستند. با اینکه‌ ترکهای آذری زبان سالها براین منطقه‌ که‌ همان ایران کنونی است حکم فرما بوده‌اند ،ولی آنها هم از این ظلمی که‌ به‌ این ملیتها میشود بی بهره‌ نبوده‌ اند، و گذشته‌ از همه‌ اینها، انها همیشه‌ نزد فارس زبانها مورد تمسخر قرار گرفته‌اند.
جنبش کردستان همیشه‌ برای آذریها پشت و پناهی بوده ‌است که‌ هر وقت ظلم بیشتر به‌ آنها  شده‌ باشد آنها توانسته‌اند در کردستان جای گزینند ودر کنار کردها باشند ، نمونه‌ء بسیار بارز و هرگز از یاد نرفتنی در این باره‌ همان همکاری و دوستی و همسایگی این دو ملت مبارز در‌ زمان دو جمهوری کردستان و آذربایجان به‌ رهبری بزرگ مردان تاریخ دو ملت ،،،  جعفر پیشه وری و قاضی محمد میباشد.
دروازه های جنبش کردستان همیشه‌ به‌ روی برادران  آذری مان باز بوده‌ است ، و دراین سنگر آزادی  دلیر مردانی چون بهرام آزادفر سالها دراین مبارزه‌ شرکت کرده‌ و تا به‌ آخر شهید شده‌اند، نام این شهیدان و شهید بهرام برای همیشه‌ در تاریخ ملت کرد که‌ دفاع  از آزادی و یکسانی است به‌ ثبت خواهد رسید.
بر روی این خاک که‌ همان سرزمین اجدادی برای کردها و همسایه‌مان آذریهاست ،سالهاست که‌ ما در کنار هم برادرانه‌ زندگی کرده‌ایم، و هر دو خلق کرد و آذری  از ظلم  و ستمی که‌ از طرف حاکمان تهران  بر‌ آنها وارد  شده و می شود بی بهره‌ نبوده‌اند.
ولی همیشه‌ بوده‌اند کسانیکه‌ خواسته‌اند از این آب گل آلود ماهی بگیرند و میان این دو ملت  کرد و آذری  تفرقه‌ بیاندازند، و دسیسه‌ و ترفندهائی را که‌ دشمنان ما درسر دارند  ولی نمی توانند به‌ انجام  برسانند ، بدست کسانی چون ،،ملا حسنی ها و قره باغی ها انجام دهند و در این اواخر ناسیونالیستهایی چون نظمی افشارها و غیره‌....بازی دست ترکهای ژاندارم  و تنگ نظر شده‌اند که‌ می خواهند میان این دو ملت که‌ عمری با هم زندگی  کرده‌اند تفرقه‌ اندازی کنند. ما کردها همیشه‌ ترکهای آذری زبان را همسایه‌ و دوست و برادر خود دانسته‌ و میدانیم ، و در عین حال بر این عقیده‌ام که‌ مشکل خاک را که‌ همانطور که‌ در بالا نیز اشاره‌ کردم  خاکی  که  سالها با هم بر روی آن زندگی  کرده‌ایم  با جنگ  و براده‌ کشی حل نخواهیم کرد ، بلکه من معتقدم که  جزاین راهی نیست که‌ با هم  و در کنار هم به‌ عنوان دو ملت زندگی  آزاد و مساوی  داشته  ‌باشیم ،  در آن هنگام فقط  رای مردم است که‌ نشان میدهد  که‌ به ‌چه‌ نحوی  در کنار هم  زندگی  کنیم.
ملت شریف و مبارز کرد نشان داده ‌است که‌ نه‌ چشم  طمع به‌ خاک هیچ ملتی را دارد و نه‌ تجاوز و زورگویی و ذلت را بر خود  روا میدارد ، کردها نشان داده‌اند که‌ حاضر به‌ مرگ  در زیر سنگهای کردستان هستند  ولی هر گز قبول نکرده‌اند که‌ خاکشان برای دشمنان آنها  تبدیل به‌ استراحت گاه شود.
به امید ایرانی آزاد و دمکراتیک و فدرال و رهایی همه خلقهای دربند رژیم  ملایان.
 22.1.008. انور کهنسال. نروژ   www.urmiye.eu

در مورد خاطرات هاشم احمدزاده مشهور به هاشم خان (که نویسنده به آن استناد کرده است)، چند نکته قابل تأمل است و باید به دقت به آن نگریست. در خاطرات هاشم خان نقاط گنگ بسیارى وجود دارد که لازم دیدیم آنان را مورد بررسى قرار دهیم. ایشان نوشته است در آن زمان در سال 1309 هجرى شمسى آجودان سرهنگ صادق خان در اشنویه بوده و چون سرهنگ سواد نداشته است ایشان کارهاى سرهنگ را مانند کار ادارى انجام داده‌اند. و در روابط سرهنگ با اسماعیل آقا نقش داشته است. در این مورد جاى شک نیست که اسماعیل آقا سمکو ابتدا به ساکن به اشنویه نیامده و روابطى وجود داشته است، اما این روابط در سطح پائین نبوده است.
محمد رسول هاوار در کتاب "سمکۆ و بزووتنه‌وه‌ى نه‌ته‌وایه‌تى کورد" صفحه 640 چنین می‌نویسد: "اسماعیل آقا در سال 1928.م وارد خاک عراق مى‌شود و دولت ایران از عراق تقاضاى استرداد ایشان را مى‌نماید، اما دولت عراق مخالفت کرده و اسماعیل خان را مانند پناهنده سیاسى مى‌پـذیرد. طى مکاتبات پى در پى دو دولت، دولت عراق تقاضاى عفو اسماعیل آقا را مى‌نماید و دولت ایران موافقت مى‌کند" همچنین در این مورد که هاشم خان که گفته است اسماعیل آقا نزد شیخ احمد بارزانى پناهنده شده مى‌توان گفت که در هیچ کدام منابع تاریخى به چنین مطلبى اشاره نشده است و حتى در "بیره‌وه‌رى‌یه‌کانى ئه‌حمه‌د ئاغاى پشده‌رى ـ تۆمار کردنى عبدولره‌قیب یوسف" و "ئه‌حمه‌د ته‌قى، خه‌باتى گه‌لى کورد له یادداشته‌کانى ئه‌حمه‌د ته‌قى‌دا" و "رفیق حیلمى، کوردستانى عێراق‌و شۆرشه‌کانى شیخ مه‌حموود"و "عومه‌ر مه‌عروف به‌رزه‌نجى، مه‌حموودخانى دزلى شۆرشگێرى رۆژ‌هه‌لآتى کوردستان" چنین مطلبى نقل نشده است. اگر چه خود از نزدیک با اسماعیل آقا آشنایى داشته یا جریان جنبش او را دنبال کرده اند. مسئله تقاضاى دولت عراق از دولت ایران براى عفو اسماعیل آقا به تعهدات سه دولت ایران و عراق و ترکیه در مورد روابط و مسائل مرزى ما بین سه کشور برمى‌گردد که به کشیدن خط بروکسل انجامید. در کتاب روبرت اولسن "راپه‌رِینى شیێخ سه‌عید پیران" صفحه 187 در این باره آمده است "خط بروکسل در 1924.م مشخص شده و در 1926.م به رسمیت شناخته شده" عبور از مرز اسماعیل آقا در سال 1928.م خلاف معاهدات فى‌مابین بود و براى اینکه دوباره مشکلى میان این سه دولت پیش نیاید دولت عراق تقاضاى عفو اسماعیل آقا سمکو را مى‌نماید. تا بدون جنگ و کشمکش به میهن خویش بازگردد. آمدن اسماعیل آقا به اشنویه مربوط به تعهدات دولت ایران و قبول کردن عفو اسماعیل آقا بوده است نه مکاتبات آجودانى که تقاضا کرده اسلحه خویش را نیز تحویل دهد بعد بیاید.
آنچه مسلم است اسماعیل آقا بدون قبول هیچ پیش‌شرطى به ایران آمده نه انطور که هاشم خان نوشته است که "سرتیپ مقدم فورى دستور داد مکاتبات را ادامه دهید و اگر اسماعیل آقا شخصاً تقاضاى عفو و مراجعت کرد به او به شرطى که حاضر شود اول خود او و بدون سلاح با دو سه نفر از نزدیکان خود به اشنویه بیاید مذاکره کنید". براى رد این ادعا مى‌توان به کتاب کردستان و کرد دکتر عبدالرحمن قاسملو استناد نمود که در صفحه 86 چنین مى‌نویسد: "تا سال 1930.م اسماعیل آقا چند بار با نیروهاى ایران جنگید و در بیشتر آنان پیروز شد. اما در 21 ژوئن 1930.م زیر لواى گفتگو با نماینده نیروهاى مسلح ایران او را به اشنویه فرا خواندند و در آنجا او را ناجوانمردانه کشتند". دکتر عبدالرحمن قاسملو این نکته مهم را یادآور شده که دولت ایران عهدشکنى کرده و برخلاف رسم و عرف آنزمان به تعهداتى که به دولت عراق و اسماعیل آقا سمکو داده بود عمل کرده است. و در ادامه نوشته‌اند که اسماعیل آقا گفته است "من آقاى ظفرالدوله را مى‌شناسم و هر چه ایشان بگوید قبول مى‌کنم" آیا اسماعیل آقا گفته بود اگر حتى دسیسه قتل من را چیده باشد؟ و اگر کسى در مورد اسماعیل آقا تحقیق کند به خوبى مى‌داند که اسماعیل آقا شخصى نبود که قبول کند بدون اسلحه به پاى میز مذاکره بنشیند. چون برادر او جعفر آقا و پدر بزرگش اسماعیل آقا را به همان روش از میان برده بودند. در کتاب "کورده‌کانى ئێران‌و هێرشى عوسمانى، گیلان" آمده است "که منظور از اسماعیل آقا اولین رهبر نامدار شکاکها است که به سال 1816.م توسط کارداران دولتى ایران ترور شد".
در ادامه آمده است قرار بود اسماعیل آقا همراه چند نفر به اشنویه بیاید اصلاً در فکر کلک نبودیم. البته جمله را اشتباه نوشته، ننوشته اسماعیل آقا همراه چند نفر به اشنویه آمد و اصلاً در فکر کلک نبود که ما نیت قتل او را در دل داشتیم.
در پایان مى‌نویسد که پس او کشته شدن اسماعیل آقا به تبریز تلگراف کردم که اسماعیل آقا کشته شد و ما همه سلامت هستیم و ما هشت نفر بودیم در برابر 400 نفر البته این نوشته‌هاى هاشم خان یادآور دوره اسطوره‌سازى پارسیان است و خواسته خود را رستم شاهنامه رضاشاهى نشان دهد و گرنه بسیار از واقعیت دور است منظور از تعداد نیست بلکه منظور صحت کارکرد آنها در قبال اسماعیل آقا سمکو است. نویسندگان فارس زبان تاریخ و واقعیات جنبش اسماعیل آقا را بسیار تحریف کرده‌اند و در اینجا به برخى از این موارد اشاره مى‌کنیم:
مانند "تاریخ مشروطه ایران، احمد کسروى" و "اوضاع ایران در جنگ اول، محمد تمدن" و "کردها و تحقیقى سیاسى و تاریخى، حسن ارفع" و "ترورهاى سیاسى در تاریخ معاصر ایران، على بیگدلى" و حتى نوشته‌هاى نویسنده‌اى مانند اسماعیل رایین در دو کتاب "یپرخان سردار و حیدرعمواوغلى" آکنده از تحریف وقایع تاریخى است به عنوان نمونه آقاى على‌اصغر شمیم در کتاب "ایران در دوره سلطنت قاجار" در صفحه 632 مى‌نویسد: "آنچه در این مورد باید تذکر دهیم این است هیچ نویسنده و مورخى حق ندارد اقدامات میهن دوستانه خیابانى و کوچک خان جنگلى وپسیان و امثال آنان را تخطئه و این مردان شریف و ازجان گـذشته را در ردیف اسماعیل آقا سمکو قرار دهد". گویا ایشان مطلع نیستند یا لااقل نمى‌خواهند قبول کنند که میرزا کوچک خان و شیخ محمد خیابانى با اسماعیل آقا سمکو مکاتبه داشته‌اند. براى اثبات این مطلب مى‌توان از کتاب "جوولآنه‌وه‌ى رزگارى نیشتمانى کورد، دوکتور عه‌زیز شه‌مزینى" استناد کرد وى در صفحه 153 آورده است: " اسماعیل آقا در سالهاى 1920 تا 1930.م توانست با دولتهاى همسایه وارد مذاکره شود. در ایران حتى با شیخ محمد خیابانى رهبر جنبش دمکراتیک آذربایجان در ارتباط بوده است" همچنین محمد رسول هاوار در کتاب "سمکۆو بزووتنه‌وه‌ى نه‌ته‌وایه‌تى کورد" صفحه 205 در این باره مى‌نویسد "پیک میرزا کوچک خان به اسماعیل آقا گفت که میرزا کوچک خان از گیلان تا اینجا سلام وى را مى‌رساند" اما آقاى شمیم از این هم پا را فراتر گـذاشته وى مى‌نویسد "یکى از نتایج شوم کشته شدن خیابانى این بود که بعضى از یاران و هواداران او براى انتقام جویى آتش فتنه اسماعیل آقا سمکو یاغى خونخوار آذربایجان را که با سیاست وثوق الدوله خاموش شده بود، دوباره روشن ساختند". این نحوه تاریخ نگارى نویسندگان بزرگ ایران است حال چگونه شود به سخنان یک نفر نظامى تابع یک دولت مستبد که خود طراح نقشه قتل اسماعیل آقا سمکو بوده است استناد کرد. حتى بعضى از تاریخ نویسان ایران روش مقابله را کارى پسندیده و بسیار زیرکانه قلمداد کرده‌اند مانند مجتبى برزویى نامبرده در کتابش اوضاع سیاسى کردستان صفحه 152 مى‌نویسد "حاکم تبریز نظام السلطنه به لطایف الحیل جعفرآقا را به تبریز کشانید و براى جلب اطمینان او قرآنى را مهر کرده و به نزد خان فرستاد. کمى بعد جعفرآقا در مقر حکومتى تبریز به قتل رسید". آیا مسئله جعفرآقا را با اینکه پیمان شکنى بزرگى بوده در یک سطرى مى‌توان نوشت و فاجعه‌ى به این بزرگى را لطایف الحیل نامید؟!
و دکتر امین ریاحى نیز در کتاب تاریخ خوى صفحه 547 در مورد این واقعه نوشته است در تاریخ 4 مرداد 1309 ش اسماعیل آقا به همان صورتى که مارشیمون را کشته بود، کشته شد" اما از دید واقعبینانه باید این جمله را به این گونه تصحیح کرد اسماعیل آقا سمکو به همان روش که میر رواندز، حمزه آقاى منگور، شیخ سعید پیران و جعفر آقا برادرش ناجوانمردانه و خارج از همه اصول و عرف موجود و معمول آن زمان کشته شد. از دید ما نوشته‌هاى هاشم خان نه تنها سند تاریخى نیست بلکه تحریف واقعیات تاریخى است به سود دشمنان ملت کرد مى‌باشد. سمکو همانطور که دکتر کمال مظفر احمد در کتاب "چه‌ند لاپه‌ره‌یه‌ک له مێژووى گه‌لى کورد" در صفحه 251 آورده است " اسماعیل خان شکاک دلسوزترین مبارز و ستمدیده است" وى در همان جا این گونه درباره وى حق مطلب را ادا کرده است: "سمکو سیاستمدار ، روشنفکر، روزنامه‌نویس و آگاه به سیاست و نسبت به تغییرات منطقه‌اى در سیاست خود تغییر داده و مدت 15 سال علیه ایران قاجارى و پهلوى و ترکیه عثمانى و کمالى و انگلیس و روس و عراق پادشاهى مبارزه کرده است" آیا با چنین صفاتى که درمورد اسماعیل آقا ذکر شد اگر او را یاغى، خونخوار و راهزن بنامیم تحریف تاریخ نکرده‌ایم. چه مدرکى وجود دارد که اگر اسماعیل آقا تشکیل دولت مى‌داد از کسانى همچون مصطفى کمال، ملک فیصل، رضاشاه، امان الله خان افغانستان بهتر عمل نمى‌کرد. درواقع پس از قتل سمکو و طه شمزینى توسط رضا شاه و محمودخان دزلى و محمودخان کانى سانان و پایان شورش شیخ محمود در عراق به نوشته محمد رسول هاوار در کتاب "سمکۆ بزووتنه‌وه‌ى نه‌ته‌وایه‌تى" صفحه 634 "تمام اختلافات فى‌مابین سه کشور در  دالامپردرسال 1934.م بر سر مرز سه کشور به پایان رسید".

در اولین انتخابات نسبتا آزاد بعد از انقلاب یعنی انتخابات مجلس موسسان نیز شهید بزرگ راه آزادی دکتر قاسملو با رأی اکثریت مردم استان آذربایجانغربی بعنوان نفر اول پیرزو شد ولی هرگز اجازه پیدا نکرد که در نشستهای این مجلس شرکت کند و به جای ایشان یک ملای ترک و شیعه را به تهران فرستادند.

مطلبم را برای این با این موضوع آغاز کردم که بگویم کردها همیشه در ارومیه بوده اند و مناطق غربی شمال غربی و جنوبی ارومیه همیشه درارای اکثریت کامل کرد بوده و اکثر نام روستاها و کوهها هم در این مناطق به کردی و یا آشوری می باشد. خود نام ارومیه هم نامی آشوری است به معنی شهر آب. و اکثریت ترکهای ارومیه هم که افشار می باشند در زمان صفوی های از خراسان به ارومیه و سلماس کوچانده شده اند و ترکهای نقده هم که قره پاپاق می باشند در حدود ۱۵۰ سال پیش در زمان سلسله قاجارها از منطقه نخجوان و شرق ایغدر که محل عشیره قره پاپاق می باشند به این منطقه آورده شده اند. این را می شود در هر کتاب تاریخی که ناسیونالیستهای ترک نوشته اند خواند.

نظمی افشار که در مصاحبه اش ادبیات جاری ناسیونالیستی ترکیه را بکار می برد به خیال خودش زرنگی می کند و به راستی باورش شده که دیپلمات خوبی است و نماینده دیپلماسی حرکت به اصطلاح ملی آذربایجان ایران تلاش می کند که با هندوانه زیر بغل بخشی از سیاسیون و رهبران کرد و کوبیدن بقیه آنان، دسته اول را با خودش همراه سازد. وی مبارزات کردهای ترکیه و عراق را که به دیده ایشان مبارزاتی بر علیه منافع ملی کردها در کرکوک و ترکیه می باشد را تروریستی و توسعه طلب مینامد و از طرف دیگر بر طبل پیروزیش می کوبد و می گوید که مصطفی هجری در جواب نامه اش که اصطلاح "کردها و ترکهای ساکن آذربایجان" را بکار برده بزرگترین سند سیاسی دال بر "آذربایجانی بودن" کل استان آذربایجان غربی می باشد. وی سالوسانه خوشحالی خود را از این امر پنهان نمی کند که گویا نامه وی به مصطفی هجری باعث انشعاب درون حزب دمکرات گشته. وی این را هم بعنوان سندی دیگر دال بر دیپلماسی موفق خود به رخ رقیبان ترک خود می کشد که توانسته با نزدیکی به این حزب آنرا از درون متلاشی کند.

نظمی افشار در قسمتی دیگر از مصاحبه اش بیشرمانه می گوید که وی به این خاطر گفته که مرحوم قاسملو پژاک و پ ک ک را گروههای تروریستی می دانسته چرا که وی گویا قاسملو را خوب می شناسد و می داند که اگر ایشان کنون زنده می بود اینرا می گفت. نظمی افشار در کل مصاحبه اش جائی از سیاست سرکوبگرانه و جنایتکارانه دولت ترکیه و سیاستهای مزورانه آنها در قبال کرکوک سرشار از نفت سخن نمی گوید و همه گناهان را بگردن طرف کرد می اندازد. نظمی افشار از همان دریچه ای به مسئله کرد نگاه می کند که فرمانده هان ارتش ترکیه و جبهه به اصطلاح ترکمان وابسته به ترکیه از آن می نگرند. نظمی افشار اما به شکل بچگانه ای انگار که میخواهد سر کودکی شیره بمالد می گوید که بارها گفته ملت شریف کرد و حقوق حقه کرد و افتخارش به این است که با چند رئیس عشیره و فئودال کرد ارومیه ای بنام سید موسی و نوری بیگ و ووو روابط خانوادگی داشته و از زبان آنها شنیده که گفته اند در ارومیه کردی وجود ندارد و وجود این روابط را بعنوان نشانه دوستی خود و کردها می داند. وی اما نمی گوید که بیشتر این اشخاص از فئودالهای خونخوار کرد ارومیه و وابسته به رژیم پهلوی بودند که خون روستائیان کرد اطراف ارومیه را می مکیدند و بیشتر اینها بعد از انقلاب با رژیم جمهوری اسلامی همکاری کردند و در جریان مبارزه دهقانان با این فئودالهای دوست نظمی افشار بود که موج مهاجرت این روستائیان بی پناه که توسط این فئودالها و با حمایت روحانی متعصب ترک ملاحسنی از روستاهایشاه بیرون رانده شده بودند به شهر آغاز شد و این مهاجرین و از جمله خانواده خودم از همین روستاهای کردنشین اطراف شهر ارومیه می باشند یعنی از همان روستاهائی که فئودال زاده ما یعنی خان افشار با اربابان آن دوست و رفیق بوده. پس این  ماجرای کاذب مهاجرت کردهای ترکیه و عراق هم که گویا محصول توطئه فارسهای شوینیست می باشد نیز از نوع همان دروغگوئی های ناسیونالیستهای ترک می باشند که مثلا می گویند کردها ترک کوهی هستند. یعنی هر جا حرفی برای گفتن نداشتند از توطئه های دشمنان می گویند و یا یک سری تبلیغات بی اساس راه می اندازن و آنقدر آنرا تکرار می کنند که بعد از مدتی خودشان هم باورشان می شود. ولی  نمی گویند که همین به اصطلاح دشمنان ترکها و "دوستان کردها" یعنی رژیم شاه و جمهوری اسلامی سالهاست به هر شکل ممکنی کردها را سرکوب می کنند و اکثر نمایندگان و سرسپردگان این دو رژیم در ارومیه ترک بوده اند و هم اکنون هم ترک می باشند.

اگر عده ای از کردهای بارزانی در سال ۱۹۷۵ میلادی بعد از شکست قیام کردها در عراق به ایران پناهنده شدند و تعدادی از آنان در اردوگاه پناهند گان زیوه مرگور که اتفاقا منطقه ای صد در صد کردنشین جنوب غربی ارومیه می باشد موقتا مستقر شدند اکنون بعد از تشکیل حکومت منطقه ای کردستان در شمال عراق قریب به اتفاق آنان به آنجا بازگشته اند.

ولی آقای نظمی افشار این را نمی گوید که بیشتر روستائیان کرد که اکنون ساکن محلات فقیر نشین غرب ارومیه می باشند هنوز از اولیه ترین امکانات شهری محرومند و تا سالهای دهه دوم بعد از انقلاب با فشار شخص ملا حسنی مقامات فرمانداری از دادن کارت سکونت شهری به آنان خودداری می کردند در حالیکه روستائیان ترک به محض مهاجرت به شهر کارت سکونت شهری دریافت می کردند.

نظمی افشار اینرا نمی گوید که چندین روستای کردنشین غرب شهر را در جریان سد سازی به زیر آب فرستادند تا زمینهای کشاورزی مناطق آذری نشین شرق ارومیه از آب آن برای آبیاری باغهایشان استفاده کنند. آیا تاکنون نظمی افشار شنیده است که هیج سازمان و یا نهاد کردی به این امر اعتراض کرده باشد؟ ولی مطمئن باشید که اگر موضوع برعکس می بود الآن نظمی افشارها این را توطئه شونیسم فارس علیه ملت ترک و سرزمین ترکها قلمداد میکردند و همه صفحات اینترنت را پر از نوشته های اعتراض آمیز می نمودند.

نظمی افشار را من تا قبل از خواندن این مصاحبه تا حدودی منطقی و طرفدار صلح و آرامش و همزیستی برادرانه کرد و ترک در ارومیه و کل استان می دانستم ولی با خواندن این مصاحبه برایم مسلم شد که ایشان هم فرقی با همین به اصطلاح "کمیته های مردمی دفاع از غرب آذربایجان" ندارند و تنها فرقشان با چهرگانی ها این است که چهرگانی همه کردها را تروریست می داند و بدون تعارف مثلا می گوید که مهاباد و سقز و بانه و سردشت شهرهای آذربایجان هستند  ولی نظمی افشار به اصطلاح می خواهد "دیپلماسی" بکند و این را شفاف نمی گوید ولی هیچگاه هم نمی گوید که این شهرها مناطق کردستان هستند.

 به همین خاطر است که دکتر نظمی افشار زمانی ماهییت واقعی خود را نشان می دهد که با وجود اینکه از تماما آذربایجانی بودن مناطق غیر همگون ارومیه و سلماس و ماکو و نقده سخن می گوید اما نمی خواهد بگوید که مناطق تماما کردنشین مهاباد و سردشت کردستانی می باشند ولی عوامفریبانه از بزرگواری مرحومان قاضی محمد رئیس حکومت کردستان به مرکز مهاباد و از بزرگواری مرحوم قاسملو رهبر سابق حزب دمکرات کردستان که از اصیلترین خانواده های کرد ارومیه ای می باشد و از بزرگواری مرحوم دکتر سعید شرفکندی رهبر سابق حزب دمکرات کردستان ایران می گوید که وی از کردهای بوکان می باشد وی از بزرگواری عبدالله مهتدی کرد بوکانی می گوید و بالاخره از بزرگوار بودن مصطفی هجری رهبر کنونی حزب دمکرات کردستان ایران می گوید که وی نیز از کردها نقده می باشد.  یعنی با این حساب همه این رهبران کرد را که سه تای آن توسط "شونیستهای فارس" اعدام و یا ترور شده اند را "آذربایجانی" با اصل و نسب کردی می داند وقتیکه وی کردستانی بودن سرزمین این رهبران کرد را انکار می کند.؟؟؟

در مورد ماجرای سمایل آغای سمکو و اینکه ناسیونالیستهای ترک یکجانبه فقط از جنایات وی می گویند و اینکه وی اصلا نباید سمبل ملی کردهای ارومیه باشد و اگر نیاز به چنین سمبلی باشد چرا کسی مثل مرحوم  دکتر قاسملو نباشددر این مورد نظمی افشار هیچ کاره است و او و بزرگان او از چنگیز مغول گرفته تا تیمور لنگ و آتاتورک همگی قاتل وخون ریز هستند حال نمیدانم چرا باید کشتن دو ترک وحشی و یاغی به دست اسماعیل آقای شکاک قتل باشد ترکه در اورمیه مهمان هستند این یک واقعیت تاریخی است و سمکوی شکاک به قول کریس کوچیرا نویسنده معروف فرانسوی سمبل ملی ناسیونالیزم کرد در کردستان ایران است و نظمی افشارها باید با احتیاط با کردها وسنبلهای کردها بازی کنند چون میتواند در یک جرقه ترکها را به نابودی بکشاند بهتر است ترکه به جای سخن دروغ درست کردن از دهان رهبران کرد به فکر همزیستی مسالمت آمیز با کردها باشند والاه اورمیه نه خاک کاک مصطفی هجری است و نه خاک هیچ رهبر دیگری ..اورمیه خاک کردستان وملت کرد است.اما چیزی که عیان است نظمی افشار از عوامل سپاه پاسداران است و تمام اعضای خانواده وی از نوکران رژیم هستند

و در آخر نمی دانم نظمی افشار دکتر بودن عبدالله مهتدی را از کجا درآورده اند لابد اینهم یک حربه دیپلماتیک وی می باشد.

نماینده‌ی آذری سلماس و حمله‌ مستقیم به‌ کردهای این منطقه‌ !!!

هفته پیش به همراه چند تن از دوستان دانشجوی خود به دیدار نماینده سلماس مهندس اقایی رفتم هدف از این دیدار درخواست تقاضایی از ایشان بود :
تقاضا این بود که منطقه شپیران سلماس از 2 ماه پیش در حکومت نظامی به سر میبرد واهالی انجا از کوچکترین حقوق خود محروم شده اند و کسی هم پاسخگو نیست و علاوه بر ان در سکوت کامل رسانه ای هیچ کس حتی از این امر مطلع هم نشده است، شما بیایید لطفی بکنید و به عنوان نماینده سلماس این را در مجلس متذکر شوید تا شاید اندکی ازاین رنج مردم کاسته شود
ولی ایشان اولین پاسخی که دادند این بودکه شمارا چه گروهی فرستاده که این خواسته را درخواست نمایید ایا شما را پژاک نفرستاده است !!!!!؟

ما گفتیم نخیر و نامه اهالی روستا را به ایشان نشان دادیم و ایشان با مشاهده ان گفتند که من با بودن پاسدارن و اذیت مردم این منطقه توسط سپاه و پاسداران کاملا موافقم و حتی برادر خودم را مسئول این کار کرده ام.
ما با تعجب دلیل این امر را از او خواستار شدیم او در جواب گفت کردها در منطقه مهاجر هستند و با این فشار ما انها را از سلماس و اذربایجان غربی بیرون میکنیم !!!؟

من و دوستانم مدتی هاج و واج به همدیگر نگاه کردیم و از این گونه سخن گفتن توسط نماینده مجلس داشتم شاخ در میاوردم بدون اینکه حرفی بزنیم او را ترک کردیم
من و دوستانم در راه از این افسوس می خوردیم که چرا گوشی مبایلمان را تحویل نگهبانی دم در دادیم و به گونه ای حتی قاچاق این گفته های او را ضبط نکردیم
من تا ان موقع فکر میکردم که این حرفا فقط توسط چند نفر ترک بی اطلاع از تاریخ روی سایت ها و وبلاگها نوشته میشود ولی فهمیدم که نماینده سلماس نیز نه چیزی از تاریخ و نه چیزی از انسانیت و حتی از وظایف نمایندگی نیز چیزی سرش نمی شود یا خود را به نفهمی زده است .

فهمیدم برای مهندس ترک بودن از انسان بودن مهمتر است مگر مردم بیچاره این روستا ها چه گناهی مرتکب شد ه اند که باید با انها این گونه رفتار شود ؟ ایا گناه انها خیر از این است که کوردند و روستاهایشان با ترکیه هم مرز است ؟زیرا دلیل حکومت نظامی و بد رفتاری با مردم این روستاها تفاهم نامه اخیر میان ایران و ترکیه در مورد حمله به شمال عراق است که ایران دران تعهد کرده است که مرز خود را با ترکیه بسته و از فرار افراد پ.ک.ک به ایران جلوگیری نماید ولی با استقرار نیروهای پاسدار چون از نیروهای پ.ک.ک خبری نشده اینها چون بیکار شدند و هیچ چیزی حتی مواد خوراکی هم با خود نیاورده بودند لذا به اذار و اذیت مردم عادی پرداختند و انها را از زندگی عادی محروم کرد ه اند . مگر مردم ساده روستایی چه گناهی مرتکب شده اند که باید از حقوق انسانی خود محروم شوند؟ و اگر انسان بودن نه ترک بودن برای جناب مهندس مهم بود ایا ایشان حاضر نمی شدند که ان این قضیه را در مجلس طرح نمایند ؟

علاوه بر این در قانون اساسی نماینده هر شهر به عنوان نماینده تمام ملت نه حتی نماینده شهرش نامبرده شده است ولذا معلوم و مبرهن است که جناب مهندس از قانون اساسی هم چیزی نمی فهمد و یا کوردها را ایرانی نمیداند
چون در قانون اساسی اصل 9 امده است که هیچ مقامی حق ندارد به نام حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشورآ زادیهای مشروع را ،هرچند با وضع قوانین و مقررات ،سلب کند،لذا این اظهارات نماینده نشان از عدم اگاهی ایشان از مواد قانون اساسی دارد !!!

ولی با این وجود نباید تنها به ان نماینده خرده گرفت چون که بعضی از ما کردها خود به او رای دادیم و اورا به مجلس فرستادیم پس از ماست که بر ماست و چشممان کور و دندمان نرم باید بکشیم و دم بر نیاریم که چرا همه دهات ترک نشین سلماس گاز کشی هم شد ه اند ولی روستاهای کردنشین حتی از نعمت اب سالم نیز بی بهره اند .

ایا وقت ان نرسیده است که ما مردم سلماس نیز به خود اییم و نماینده ای از جنس خود و همدرد خود برای شهرمان انتخاب نمائیم که حداقل دردمان را در مجلس بیان نماید و اگر هم درد را دو نکند حداقل بر زخم مان نمک نپاشد ایا وقت ان نرسیده که روسای عشایر و طوایف از جمله حاج عارف و گارگاری و ...دست از منافع شخصی بردارند و اندکی به فکر ملت کرد باشند.
من یقین دارم که کردهای سلماس اگر با همدیگر متحد و یکدست شوند حتما ترکها راکه در اقلیت هستند شکست خواهند داد هر چند همه ادارات در دست شان است همان طور که در ارومیه نیز این گونه بود و کردهای ارومیه موفق شدند و در انتخابات شورای شهر سلماس نیز نشان دادند
ممکن است بعضی از از افراد و بعضی از احزاب به بهانه ی غیر دمکراتیک بودن انتخابات و یا عدم قبول رژیم مردم را به شرکت نکردن در انتخابات تشویق نمایند ولی این کار نتیجه ای جز پیروزی ترکها ندارد و من هم قبول دارم که انتخابات در ایران دمکراتیک نیست ولی چاره چیست ؟ در ضمن هر چند که ممکن است ترکها در این شهربا تخلف و تغلب اجازه ندهند که کردها انتخاب شوند ولی اگر کردها همگی در انتخابات شرکت نمایند انها با شماردن ارا حساب کار دستشان می ایید که نمی توان این همه مردم را برای همیشه نادیده گرفت .
یک هموطن

زنده باد کرد زنده باد کردستان

زنده باد اتحاد و همبستگی کورد

مرگ و نابودی برای ترک و ترکیه

به گفته ی دیاکونوف مو‌لف تاریخ ماد این بخش از آذربایجان به نام " ماد آتروپن " نامیده شده که بخشی از قلمرو مادها ( کردان امروزی ) به شمار می رفت و از رود ارس در شمال تا کوه الوند در جنوب ممتد بوده در ناحیه‌ی دریاچه‌ی ارومیه و رودهای جغتو و دیگر رودهایی که به موازات آن به دریاچه‌ی مزبور می‌ریزند و هم چنین ناحیه‌ی دره قزل اوزن (سفید رود) که جبال البرز را قطع کرده است، نزدیک شهر کنونی رشت به دریای خزر می‌ریزد، شامل بوده است. دلایل تاریخی اثبات میکنند که‌ نام آذربایجان نامی کاملآ آریایی بوده‌ و درحقیقت " اتروپاتگان ATROPATGAN" بوده‌ است. از جمله‌ این منابع نوشته‌های نویسنده‌ی تاریخی ارمنی " موسا خورنی" میباشد که‌ هزار و اندی سال قبل به‌ این موضوع اشاره‌ مینماید. همچنین میدانیم که‌ واژه‌ " آتر ATR" به‌ معنی " آتش " و " پاتگان PATGAN" یا " پادکانPADKAN" " به‌ معنی " مخزن " و " انبار و مکان نگهداری" میباشد. هم اکنون نیز در زبان کردی به‌ آتش " آگر AGR " میگویند و در پاره‌ای از لهجه‌های زبان کردی نیز به‌ صورت " آدر ADR " و " آهر AHR " نیز تلفظ میشود که‌ به‌ کلمه‌ " آذر AZER " بسیار نزدیک است .درعین حال پسوند " کان " به‌ عنوان جمع هم اکنون نیز در کردی به‌ کار رفته‌ و پسوندهای " آن " و " کان " دو پسوند اساسی جمع کردن در زبان کردی میباشند. مثلآ : دریاها به‌ کردی سورانی به‌ صورت " دریاکان DARYAKAN " تلفظ میشود. شواهد حاکی از آنند که‌ سرزمنیهای زرتشتی و زروانی مادها ( اجداد کردها ) و اورارتوها ( اجداد مشترک کردها و ارامنه‌) تمامی مناطق آذربایجان کنونی را دربر گرفته‌ است و در حقیقت سرزمین ارمنیان به‌ دریای سیاه و دریای کا سپین ( خزر ) متصل بوده‌ است و قسمتهای کثیری نیز از آذربایجان کنونی متعلق به‌ ارامنه‌ و مادها ( اجداد باستانی کردها) بوده‌ است.
ترکها به‌ همراه مغولها به‌ طرف سرزمینهای غرب تاخته‌ و این مناطق را از دست کردها و ارامنه‌ بیرون آورده‌اند. اسکان گزیدن ترکها و مغولان در این مناطق و حاکم گشتن زبان ترکی بر مغولی و زبانهای دیگر ( همچنان که‌ اشپولر تاریخ نویس به‌ این امر اشاره‌ دارد) باعث شد که‌ آذریهای اصالتآ آریایی نیز تحت تسلط زبان ترکی ترک گشته‌ و با آنان در آمیزند.

سراسر این ناحیه [آذربایجان و کردستان] را سلسله جبالی که از شمال به جنوب و یا از شمال غربی به جنوب شرقی ممتدند پوشانده است. ابراهیم پور داوود، یسنا، ج 2، زیر نظر بهرام‌فر، وشی، تهران، دانشگاه تهران، 1356 هم بدین مسأله اشاره کرده و نامی از ترک نیاورده بلکه از تحقیقاتش نشان می دهد که در آنزمان آتورپادگان ( که بعداً با ورود عربها حرف گ به ج بدل گشت ) در غرب و شمالغرب ایران ساکن بودند بخشی از قلمرو آریاییها به شمار می رفت. و مناطق پرتو – بردعه – بوده‌، که به آن اشاره کرده همه در محدوده ی کردستان ترکیه واقع است و این نشان می دهد که از نسل کردها بودند. و یا اگر به شرح حال سفر ابن حوقل توجه نماییم در سفرش به تبریز می گوید که من با مردمانی برخوردم که زبان عربی نمی دانستند ولی زبان فارسی را می دانستند ولی در میان خودشان به زبانی تکلم می کردند که تا حدودی به زبان فارسی شبیه بود. ابن حوقل اصلاً در آنزمان اشاره ای به کلمه ترکی و یا سرزمین ترکها ننموده بلکه اشاره به زبان کردی نموده که شباهت با زبان فارسی دارد و آنهم به خاطر آریایی بودن و اینکه زبانشان شاخه ای از زبانهای هند و اوپایی ( مثل زبان فارسی ) می باشد. تازه همین ناصر خسرو که می گویی که به قطران تبریزی برخورد می کند و می گوید که فارسی نیکو نمی دانست به خاطر این بوده که زبان کردی آنهم کرمانجی با فارسی تفاوت زیادی دارد هر چند تا حدودی شبیه هم هستند( به خاطر آریایی بودنشان ) – بانی گوناذ عزیز این فارسی نیکو ندانستن دلیل بر رایج بودن زبان ترکی در آنزمان نیست حتماً یادت رفته که کردی هم زبان مخصوص به خود دارد که هم خانواده ی زبان فارسی و هند و اروپایی می باشد.در ضمن بارتولد خاورشناس روس هم اشاره ای به سرزمین ترکها در آنزمان که آریاییها آمدند و با اقوام مختلف خاورمیانه مثل قوتتی و هوری و میتانی و سومری در آمیختند و ملت و زبان واحدی را تشکیل دادند ننموده است بلکه سرزمین آتروپادگان را سرزمینی آریایی و بخشی از سرزمین ماد بزرگ که شامل همدان، تهران، کرمانشاه و اصفهان می‌شود و پایتخت ماد هگمتانه (همدان امروزی) بود که تلفظ آن به یونانی اکباتان نامیده می‌شد.

مادها نخست دولت متمرکز و مقتدر را در فلات ایران پایه گذاری کردند و در داخل و خارج فلات ایران آغاز به گسترش قلمروی خویش کردند. ابوحنیفه دینوری هم در کتاب اخبارالطوال خود اشاره ای به ترکان ننموده است( در کتاب ابوحنیفه احمد بن داود و نند دینوری، اخبار الطول، ترجمه محمود مهدوی دامغانی، تهران، نشر نی، 1366). مطابق اظهارات عنایت‌الله رضا، آذربایجان و اران، تهران، ایران زمین "- این سرزمین ( آتروپادگان ) قبل از تشکیل دولت ماد، این خطه جزوی از مملکت اورارتو بود و هویت مستقلی از خود نداشت" - که با ورود آریاییها و اختلاط با آنها مجموعاً ملت و هویتی به نام آریایی و مادی ( کردی امروز ) را تشکیل دادند که دقیقاً کردان امروزی به شمار می روند که به خاطر اختلاط آریاییها با اقوام کهنتر خاورمیانه مثل قوتتی و لولوبی و کاسی و میتانی و هوری بوده که امروزه این اقوام در آستین لهجه های متنوع کردی خود را نمایان ساخته و اکثر محققان هم لهجه ی گوناگون کردی را به برکت اختلاط اقوام گوناگون بین النهرین و میزوپوتامیا و آناتولی و آتروپادگان بوده است اگر واقعاً این اقوام کهن ترک می بودند اولاً چرا لهجه های متنوع در ترکی نداریم در ثانی چرا در سرزمین اقوامی مثل هوری و میتانی و اورارتویی و ... در سرزمین کنونی کردستان واقع شده در حالی که به غیر از حمله سلجوقیان و تغضض ها و اُخضض ها که تیره ای از ترکها در قسمتهای ماورای دریاچه ی بایکال بودند و نیز در دوره مغول ذوب ملیتها و اقوام را نداشتیم . پس از شکست امپراطوری مادها، پارس‌های هخامنشی بر این منطقه و هم‌چنین ممالک همسایه حاکم شدند و باز هم چرا در این زمان هم نامی از سرزمین ترکها یا قومی به نام ترک نشده است. در زمان فرمانروایی پارس‌های هخامنشی نام جدیدی بر مادها منتسب گردی و نام‌های دیگر را تحت‌الشعاع خود قرار داد؛ منابع یونانی و رومی اکثراً این نام را به کار برده‌اند این نام را برای اولین بار «گزنفون» هنگام بازگشت 10000 جنگجو در سال 401ق.م به سرزمین خویش (یونان) در کتاب خود (آناباس) به کار برده است و در آن« اشاره به کاروخهای یا کردها نموده است . گزنفون در خاطراتش می گوید که ما برای لشکرکشی به رودخانه ی دجله روی آوردیم و به شمال حرکت کردیم و نیروهای ما دقیقاً وارد سرزمین مادها ( کردها ) در اطراف دریاچه ی چیچست ( دریاچه ی ارومیه ی امروزی ) شدند، این واقعه در سال 401ق.م اتفاق افتاد. این رویداد به نام «بازگشت ده هزار یونانی» معروف است. گزنفون و سپاهیانش عبور از سرزمین کردستان را کار آسانی نمی‌دانستند. همین که یونانی‌ها وارد سرزمین میدیا شدند قبایل و طوایف میدی با آن‌ها روبه‌رو شده و آماده‌ی جنگ با آن‌ها شدند. گزنفون در (کتاب) خودش از مادها که نام جدیدی بر آن‌ها نهاده یعنی(کاردوخی ‌ها) یاد می‌کند و بیان می‌دارد که آن‌ها (کاردوخیی ها) ملتی هستند که هرگز شکست نمی‌خورند. گزنفون هم‌چنین درباره‌ی جنگ با کاردوخی‌ها بحث می‌کند و می‌گوید که کاردوخی‌ها به گروه‌های متعددی تقسیم می‌شدند، این طرف و آن طرف پخش می‌شدند و به شیوه‌ی دسته‌جمعی و به تعداد زیادی از پشت به سپاه یونانیان حمله می‌کردند. در هنگام شب آن‌ها در اطراف خود آتش روشن می‌کردند و طوری می‌نشستند که مراقب هر طرف خود باشند، او می‌گوید: «دشمنانمان (کاردوخی‌ها) عرصه را بر ما تنگ کرده بودند و هنگامی که به یک گلوگاه باریک می‌رسیدیم مثل باران با فلاخن سنگ بر سرمان می‌ریختند. او می‌گوید با چشمانت به آن کوه‌ها نگاه کن (منظور کوه‌های کردستان است) ببین که عبور از میان آن‌ها چقدر مشکل است. تنها راهی که می‌توانستیم از آن عبور کنیم دره‌ها بودند، اما در حقیقت از هر طرف کاردوخی‌ها را مشاهده می‌کردی که راه را سد کرده بودند و نگهبانان‌شان را در هر دو طرف دره گذاشته بودند. پس با این وضعیت چه باید کرد؟ سرانجام کاردوخی‌ها در گلوگاه (زاخو شمال کردستان عراق کنونی) سپاه گزنفون را محاصره کرده و ضربات سنگینی به آن‌ها وارد کردند.

برای گزنفون این واقعیت آشکار بود که دشمنانشان (کاردوخی‌ها) هرگز نمی‌گذارند که به سلامت از کردستان عبور کنند. هم‌چنین گزنفون بدین موضوع نیز اشاره کرده است که کاردوخی‌ها هرگز تسلیم هخامنشیان نشدند، بدین ترتیب گزنفون برای اولین بار نام (کاردوخی) را در منابع یونانی و رومی به ثبت رسانده است و این قدیمی‌ترین منابعی است که نام کردستان در آن ذکر شده است. (کردنس Corduence) و گوردیای Gordiaea)) نام‌هایی هستند که یونانی‌ها به کردستان اطلاق نموده‌اند. سریانی‌ها کردستان را (کاردو Qardo) نامیده‌اند. منظور از این اسامی هم به طور کلی سرزمینی است (کردستان) که کاردوخی‌ها در آن می‌زیسته‌اند. در اصل اقوام ترک در سده های نخستین اسلامی که ایرانیها ( فارسها و کردها ) به آنها اقوام خزر می گفتند( از قسمتهای شمال شرق خزر وارد ایران شدند) وارد سرزمین " آران" و " آتورپادگان- آذربایجان امروزی " گشتند و به خاطر اینکه از همان اوایل قبل از ورود ترکها نام این سرزمین به نام سرزمین آتروپادگان نامیده می شد سرزمین آنها به همین نام خوانده شد که عربها به جای حرف " گ " حرف " ج " را بکار می بردند به شکل امروزی خود " آذربایجان " موسوم گشت. البته با نبرد و جلوگیری عربهای خلفای عباسی تا حدودی از پیشروی آنها در خاک کردستان کاستند و الا بیشتر سرزمینهای کردستان امروزی را هم صاحب می شدند. این واقعه ی هجوم ترکان، در سال 178 شمشی بود که سازمان بزرگ تروریستی بودند که از گذرگاههای قفقاز به سرزمین مادها یا کاردوخها و اران وارد شدند. متاسفانه پشتیبانی دولت بیزانس ( روم شرقی ) تا حدودی باعث پیشروی ترکان مهاجر ( خزریان مهاجر ) به خاک مادها و آریاییها ( کردهای امروزی ) گردید. زیرا آنزمان دولت بیزانس میانه ی خوبی با خلفای عباسی نداشتند.

اکثریت اقوام ترک ، شمینیست بوده‌اند که‌ تعدادی از این اقوام نیز در دوران بعد از ظهور اسلام و سقوط ساسانیان به‌ شرق ایران کنونی آمده‌ و به‌ عنوان خادمین و سربازان " سامانیان " استخدام گردیده‌اند که‌ بعدها حکومتهایی از قبیل " غزنویان " و " سلجوقیان " را نیز تشکیل داده‌اند. این اقوام بعدها به‌ همراه ترکهایی که‌ متحد مغولان گردیده‌ بودند، به‌ سرزمنیهای غربی خود حمله‌ور شده‌ و با ورودشان به‌ این سرزمینها جمعیت خود را نیز اسکان داده‌ و بدین ترتیب ترکها وارد مناطقی همچون آذربایجان کنونی گردیده‌اند.
این آسیمیلاسیون و ذوب شدن بیشتر به‌ ذوب شدن و آسیمیله‌ گشتن اقوام همسایه‌ اعراب بعد از فتوحات اسلام میماند. برای مثال اگر به‌ تاریخ نظری بیندازیم میبینیم که‌ بعد از فتوحات اعراب مسلمان در سرزمینهای همسایه‌ بیشتر این ملتها بعد از مسلمان شدن زبان عربی نیز به‌ آنها تحمیل شده‌ که‌ در نتیجه‌ یا زبانشان کاملآ عربی شده‌ و یا اینکه‌ کلمات عربی به‌ زبانشان رخنه‌ کرده‌ است. زبانهای کردی و فارسی و اردو و هندی از جمله‌ زبانهایی هستند که‌ بعد از وارد شدن اسلام کلمات عربی نیز به‌ زبان آنان وارد شده‌ است ، اما از بین نرفته‌ و کاملآ ذوب نشده‌اند. اما درعین حال زبانهایی همچون قبطی و یونانی در مصر، سوریانی در سوریه‌، کلدانی و آشوری در عراق، بربر در الجزایر و لیبی و بسیاری از زبانهای آفریقایی ، کنعانی و فنیقی در لبنان و فلسطین و ..غیره‌ از بین رفته‌ و به‌ عربی تبدیل گردیدند به‌ نحوی که‌ ( به‌ جز اقلیتی از کلدانیها و سوریانی و آشوریهایی که‌ مسیحی مانده‌اند ) در خاورمیانه‌ و شمال آفریقا بیشتر این ملل زبانشان به‌ عربی تغییر شکل داده‌ و اکنون ملت عرب شامل همه‌ آنان میگردد. آیا یک مصری از ابتدا هم عرب بود؟! اگر عرب بوده‌ است که‌ دیگر نباید به‌ آثار باستانی مصریان مانند اهرام ثلاثه‌ افتخار کند، چرا که‌ اعراب بعدها در زمان اسلام به‌ این سرزمین حاکم گردیده‌اند. و اگر اجداد غیر عربی دارد پس زبان و فرهنگ آن ملت یا ملل قبلی چه‌ شده‌ است ؟! حقیقت آذریها نیز چنین است. بیشتر آنان نژادشان آریای بوده‌ و زبان ترکی بعد از هجوم اتراک و مغولها بر آنان تحمیل شده‌ است.

ترکها که‌ خود از شمال چین و از سرزمینهای جوار مغولستان و تقریبآ از 1000 الی ششصد سال قبل به‌ منطقه‌ خاورمیانه‌ آمده‌اند، در زبان باستانی مردم با به‌ نام " تورانی " معروف بوده‌اند. زمانی که اقوام و قبایل ترک به‌ همراه مغولها به‌ این مناطق آمدند در کردستان و ارمنستان و آذربایجان سابق فقط دو میلت اساسی وجود داشتند: کردها و ارامنه‌. همچنین واژه‌ آریا که‌ شامل کردها و ارامنه‌ و فارسها میگردد نیز ریشه‌ در زبان کردی و ارمنی دارد. ارمن در حقیقت آریمن ARIMAN میباشد. در زبان سومری " آرAR " به‌ معنی مکان و زمین است. " آریا ARIYA " نیز صاحبان زمین و زمینداران یا احتمالآ کشاورزان معنی میدهد. در زبان کردی نیز " ایره‌ ERA " به‌ معنی " اینجا " و مفهومی مکانی میباشد و کلمه‌ " ایرانه‌ ERANA " به‌ مفهوم " اینجاها " و مکان حاضر را میدهد. در حقیقت جنگ بین اقوام منطقه‌ و ترکها و مغولهای مهاجم نیز جنگ " آریانیها " و " تورانیان " بوده‌ است. اگر چه‌ واژه‌ی " ایران" به‌ مفهوم سیاسی خود به‌ مانند یک کشور واژه‌ایست که‌ جدیدآ به‌ کاربرده‌ شده‌ است و کشوری به‌ نام ایران بیش از صد سال قبل وجود نداشته‌ است. اما در تلفظ عامیانه‌ مردمی خلقهای آریایی از جمله‌ کردها و ارامنه‌ این واژه‌ به‌ کار رفته‌ و هردو ملت خود را " ایره‌یی ERAYI " یا " آریایی" دانسته‌اند. در مورد وجود کردها تاریخ نویسانی هم مانند نوشته های تاریخ نویسان و جغرافیدانان عرب از قبیل بلا ذری ، طبری و ابن اثیر و بیهقی هم اشاره به بودن اکراد در منطقه ی مذکور قبل از ورود ترکان و نیز ورود ترکان غز در اواخر قرن چهارم می دهند. اوج پیشروی ترکها به خاک مادها ( کردان امروزی ) در دوران سلجوقیان و مغولان بوده است. دکتر محمد جواد مشکور درباره آمدن قبایل ترک به آذربایجان درِ کتاب (نظری به تاریخ آذربایجان، ج 1، تهران 1339، ص 152) مینویسد: حوادث متناوب یکی بعد از دیگری آذربایجان را آماج تهاجمات پیاپی قرار داد. بعد از سلجوقیان، دورِ سلسله جنبانی ترکان آتابای یا اتابکان آغاز و با نفوذ این اقوام و گسترش زبان ترکی، سیطره‌ی زبان آذری، محدود و رفته رفته رو به کاهش نهاد. حالا بانی گوناذ متعصب متوجه شدید که این زبان ترکی شما زبان آذری قدیم نیست بلکه باید بگوییم که زبان آذری زبا ن ساکنان قدیمی این مرز و بوم که آباء و اجداد کردها بوده اند می باشد.

به گفته ی بسیاری از پژوهشگران ، از جمله تئودورنولدکه خاورشناس بزرگ آلمانی کردها بخش اصلی بازماندگان اقوام بومی خاورمیانه و مادها هستند و به زبان کردی مربوط به شاخه شمال غربی زبان های ایرانی سخن می گویند . این نکته که که زبان کردی بازمانده زبان ماد است و التزاما کردهای امروزی هم استمراری از مادهای باستان هستند. در کتیبه های سومری از کشوری به نام کاردا نام برده شده است . این اقوام همان قومی بودند که به گفته گزنفون مورخ یونانی راه را بر تیگلاث پیلسر شاه آشور که با قبایل گورتی در حال جنگ بود بستند و لشکرکشی او را به سوی دریای مدیترانه متوقف ساختند . گزنفون این قوم را کاردو می نامد . کردها بخش اصلی بازماندگان اقوام بومی خاورمیانه و مادها هستند . مادها پس از ورود به زاگرس اقوام بومی آنجا یعنی کاسی ها و لولوبی ها (در لرستان) و دیگر اقوام آسیانی را در خود حل کردند و زبان ایرانی خود را در منطقه رواج کامل دادند ، این در حالی است که توی احمق فکر می کنی سومریها هم ترک بودند. اصلاً کردها را به خاطر اینکه گروهی از گوردها یا گردان به معنی پهلوان و قوی هیکل یا جنگجوی بی باک بودند و نام گرد در شاهنامه هم از همین خانواده است، بدین نام هم ملت و زبانشان شناخته شد- هر چند تا چندین سال به نام کورمانج شناخته می شدند و نام کُرد چندان در میانشان رواج نداشت. گرد بعدها در زبان ها برای راحتی تلفظ و یا در زبان عربی به کرد تبدیل شده است . درهر حال شکی دراین نیست که‌ ترکها مهاجمینی بوده‌اند که‌ به‌ منطقه‌ آذربایجان کنونی وارد شده‌ و قسمتهایی را با جنگ و خونریزی ( به‌ همراه مغولها و یا بدون آنان ) تصرف کرده‌اند و قسمتهایی را نیز به‌ بهانه‌ی گوسفندداری و چرا و در اثر افزایش جمعیتشان به‌ دست آورده‌اند.

زبان زور و تصرف یکی از زبانهای اصلی ترکهای نظامی گرا بوده‌ است و شهرها و مناطق زیادی را از دست کردها و ارامنه‌ و خلقهای دیگر با خونریزی و قتل عامهای گسترده‌ به‌ تصرف درآورده‌ و بعد از اسکان گزیدن در این مناطق دیگر حاضر به‌ بازگرداندن این مکانها نبوده‌اند. برای مثال میتوان به‌ کرد بودن مراغه‌ تا همین اواخر اشاره‌ کرد. سند خود ترکها شاهدی بر این مدعاست: کتاب " تاریخ عالم آرای عباسی" که‌ توسط یکی از کاتبان پادشاهان ظالم صفویان ترک در ایران نوشته‌ شده‌ است شرح میدهد که‌ چگونه‌ کردهای حاکم بر شهر مراغه‌ را با توطئه‌ قتل عام مینمایند و در حقیقت طمع اسبها و املاک کردهای مراغه،‌ حاکم صفوی را بر آن میدارد که‌ متحد خود را به‌ قتل رسانده‌ و خود و خانواده‌ و طائفه‌اش و سایر طوایف کرد را در منطقه‌ قتل عام نماید!!! اگر چه ‌ترکها همیشه‌ سعی کرده‌اند که‌ با تاریخهای جعلی و بدون مدرک و دلیل به‌ زور اثبات کنند که‌ آنان صاحبان اصلی این سرزمینها بوده‌اند، اما علم و حقیقت علمی چیز دیگری است و این ربطی به‌ نفرت و یا محبت داشتن به‌ یک یا چند ملت ندارد. در ضمن شما گفته اید که عید نوروز جشن باستانی ترکها می باشد البته قبال از این بحث باید بگویم که اگر با نگاهی علمی به‌ مسئله‌ فرهنگ و هویت ترکهای مهاجم بنگریم ( و امیدوارم که‌ روشنفکران ترک نیز بدون تعصب و جانبداری به‌ این مسئله‌ بنگرند ) میبینیم که‌ ترکها قبل از ورودشان به‌ مناطق خاورمیانه‌ دارای فرهنگی بیابانگردی بوده‌ و تمدنی از خود نداشته‌اند. تاریخ نویسانی همچون: اشپولر، بازورث،سومر، کوهن، مینورسکی و ...غیره‌ این حقیقت را اثبات کرده‌اند و آکادمیهای متعدد نیز این حقیقت را پذیرفته‌اند بنابراین با توجه به این مسأله من نمی دانم با چه زبانی بهت بگم ولی اگر از اصل واقعیت جویا شوی در اصل این جشن باستانی نوروز متعلق به کُردها می باشد و هیچ شکی در آن نیست. همانطور که شهردار فرانسه هم علناً در جشن نوروز 2000 اعلام کرد که این جشن مختص کُردهاست.

در ضمن اگر به واژه های " نوروز " و " سیزده بدر " بنگریم می بینیم که کاملاً واژه ی فارسی یا کردی را دارند ؛ یعنی معنی لغوی آریایی را دارند نه ترکی. در ضمن در افسانه های ترکها آتش را چیزی اهریمنی به شمار آورده اند حتی زمانی که ترکان غز و مغولان مراسم چهارشنبه سوری کردها و فارسها را دیدند به کوهها پناه بردند و گفتند این آتش بلایی را از آسمان نازل می کند. بعد از فرهنگ پذیری ترکها از آریاییها کم کم ترکان متوجه شدند که آتش جدا از اینکه بد نیست نماد از بین بردن ناپاکیهاست، بنابراین در عین کشتار و نابودی شهرها و جنگ و نابود کردن آداب و رسومات و ادیان، کم کم خود نیز با آنان آشنایی پیدا کرده‌ و در طی چند نسل قسمتهایی از این آداب و رسوم و ادیان را نیز پذیرفتند ترکها درترکیه‌ تا دیروز جشن نوروز را انکار میکردند و هزاران کرد را به‌ خاطر ممنوع بودن جشن مذکور از سوی دولت ترکیه‌ و گرامی داشتن آن از سوی کردها، به‌ زندان انداخته‌، شکنجه‌ کرده‌ و حتی به‌ قتل رسانیده‌اند. اما امروزه‌ دولت ترک درصدد است با همکاری دولتی آذربایجان نوروز را به‌ رسمیت شناخته‌ و آن را جشنی ترکی بنامند!!! البته‌ استفاده‌ کردن از فرهنگ، دین و آداب و رسوم ملل همسایه‌ امری طبیعیست و تاثیر گرفتن از همدیگر نیز انکار ناپذیر است. فقط مسئله‌ این است که‌ ترکها بیش تر از آنکه‌ چیزی از خود داشته‌ باشند، به‌ عنوان صحراگردان مهاجم، این ارزشها را از ملل همسایه‌ خود تسخیر کرده‌ و مهر ترکی را بر آنان زده‌اند و حتی دست به‌ تحریف تاریخ زده‌اند که‌ آثار خشونت بار آن را امروزه‌ میتوان دید. همه‌ این امور نیز در راستای اهداف تهاجم گرانه‌ و اشغالگری و تسخیر بیشتر انجام گرفته‌ است.

برای مثال ترکهایی که‌ به‌ آذربایجان آمده‌اند به‌ دلیل وجود فرهنگ و آیین شیعه‌ گری فارسها در همجواریشان به‌ مذهب شیعه‌ گراییده‌ و در ترکیه‌ نیز به‌ دلیل سنی بودن کردهای این منطقه‌ و اعراب سنی همجوارشان به‌ تاثیر از کرد و اعراب حاکم بر بغداد سنی گردیده‌اند. هر چند به ظاهر پذیرفتند. و این رسم از زمان سومریها که طایفه ای کردها بودند رواج داشته است و بر خلاف ادعای شما سومری ها هرچی بودند ترک نبودند، مدارک زیادی در دست هست دال بر اینکه آریایی بودند و چون در یک منطقه سامی نشین تنها بودند و هیچ خویشاوندی نداشتند بدست سامیها (بابلیان و کنعانیان و ... ) منقرض میشوند.در واقع ترکهای اصیل همون ترکمن ها هستند. و ریشه ی ترکها به آسیای مرکزی برمی گرده و از دید نژادی ترک یک نژاد بحساب نمیاد. بلکه ترک برابر است با = 1 رگ مغول + 1 رگ هندی دراویدی (سیه چرده ) و دین اصلی ترکها در قدیم قبل از اسلام ترکها همچون هم نژادان زرد پوست مغول خود دارای دین شمینیستی ( روح پرستی) بوده‌اند. آنان با ورود به‌ ممالک فارس و کرد و ارمنی با ادیان مسیحی و اسلام و زرتشت و غیره‌ آشنایی پیدا کرده‌اند و تعدادی از آنان نیز به‌ دین بودایی در چین پیوسته‌اند. ( البته برای مطالعه ی بیشتر به سایت ttp://turk-army.blogsky.com و www.rojhelat.se برو که بطور واضحتر به آن اشاره کرده و دقیقاً بعضی از این مطالب از آن گرفته شده است ).

پس بانی گوناذ عزیز دست از دروغ و خیانت و دزدی و هتک حرمت نسبت به کردها بردار و منطقی باش تو می دانی اگر کردها آب سد سقز و بوکان را بر روی مردم تبریز ( که آبش به خاطر سرزمین شور و نمکیشان از آنجا تامین می شود ) ببندند چه فاجعه ای روی می دهد. اگر شما برای کردها نفعی داشته باشید کردها هم برای شما نفعی دارند و برای ما فارسها هم نفع دارند و آن مرزبانان شجاع ایران هستند که در اصل پاسدار این مرز و بوم هستند اگر کودنهایی مثل شما آنها را تحریک به جدایی طلبی نکنند. زیرا کردها هیچ گاه تجزیه طلب نبوده اند فقط شما در همسایگی آنها، آنها را وادار به جنگ و جدایی طلبی می نمایید و با انقلابی سفید می خواهید آنها را وادار به جنگ و خونریزی و تجزیه طلبی و در نهایت بیرون راندن آنها از دیار و سرزمینشان نمایید ما فارسها دیگر اشتباه اوایل انقلاب و دوران حکومت شاهنشاهی را نمی خوریم ( البته قشر روشنفکر و باسواد و تحصیلکرده ی ما بیشتر ) و دیگر هیچ گاه دست روی برادران کرد آریایی خود بلند نمی کنیم بلکه دوشادوش آنها برای ایرانی آزاد و آباد همکاری می کنیم و به ترکهایی که از طرف ترکیه و آذربایجان شوروی خط می گیرند و تحریک می شوند مجال بی حرمتی و توهین و اعلان جنگ علیه کُردها را نمی دهیم.

سرفراز باد کوردستان همیشه کورد

زنده باد کورد زنده باد کوردستان

مرگ و نابودی برای ترک و ترکیه