کوردستانی

همانطور که‌ همه ‌ما شاهد آن هستیم خاک کردستان بدون خواست و رضایت خلق کرد ما بین چهار کشور ایران ، عراق، سوریه‌ و ترکیه‌ تقسیم شده‌ است. خلق کرد نشان داده‌ است که‌ از این تقسیم شدن خاکشان میان این چهار کشور راضی نیستند و نخواهند بود .
به‌ همین خاطر در طول تاریخ چند صد ساله‌ همیشه‌ در کردستان جنگ وجود داشته‌ است، هر چند این جنگ و خونریزیها ضربه‌های بسیار سنگینی را به‌ خلق کرد وارد کرده‌ است، ولیکردها نشان داده‌اند که‌ از وجود دشمنانشان درخاک  کردستان ناراضی بوده‌ و هستند ، و‌ تا  اینکه  خواست اصلی شان که‌ همانا حق تعین سرنوشت است بر آورده‌ نشده‌ است به‌ مبارزه‌ بر علیه‌ اشغالگران کردستان ادامه‌ خواهند داد .
کردها در پی این تقسیم  شدنیها و تکه‌ پاره‌ شدن خاکشان ، با ملتهای دیگری همسایه‌ شده‌اند که‌ در شرق کردستان ما با ترکهای اذربایجانی همسایه‌ هستیم .
در کشور ایران کنونی که‌ دراین گفتارمورد بحث ماست ، شش ملت که‌ هر یک از آنها دارای زبان، خاک، ...و فرهنگ مخصوص به‌ خود هستند زندگی میکنند ، که‌ شامل کردها، آذریها ،بلوچها، عربها، ترکمنها و فارسها که‌ خود را صاحب اصلی ایران میدانند تشکیل شده‌ است . در این خاک ایران به‌ غیر از فارس زبانها که‌ از لحاظ  جمعیت بعد از آذریها و کردها در رده‌ء سوم قرار دارند، هیچ ملیت دیگری ازاین پنج ملیتها از حق و حقوقشان که‌ همانا خواست  یک سیستم  دمکراتیک فدرالی است برخوردار نیستند. با اینکه‌ ترکهای آذری زبان سالها براین منطقه‌ که‌ همان ایران کنونی است حکم فرما بوده‌اند ،ولی آنها هم از این ظلمی که‌ به‌ این ملیتها میشود بی بهره‌ نبوده‌ اند، و گذشته‌ از همه‌ اینها، انها همیشه‌ نزد فارس زبانها مورد تمسخر قرار گرفته‌اند.
جنبش کردستان همیشه‌ برای آذریها پشت و پناهی بوده ‌است که‌ هر وقت ظلم بیشتر به‌ آنها  شده‌ باشد آنها توانسته‌اند در کردستان جای گزینند ودر کنار کردها باشند ، نمونه‌ء بسیار بارز و هرگز از یاد نرفتنی در این باره‌ همان همکاری و دوستی و همسایگی این دو ملت مبارز در‌ زمان دو جمهوری کردستان و آذربایجان به‌ رهبری بزرگ مردان تاریخ دو ملت ،،،  جعفر پیشه وری و قاضی محمد میباشد.
دروازه های جنبش کردستان همیشه‌ به‌ روی برادران  آذری مان باز بوده‌ است ، و دراین سنگر آزادی  دلیر مردانی چون بهرام آزادفر سالها دراین مبارزه‌ شرکت کرده‌ و تا به‌ آخر شهید شده‌اند، نام این شهیدان و شهید بهرام برای همیشه‌ در تاریخ ملت کرد که‌ دفاع  از آزادی و یکسانی است به‌ ثبت خواهد رسید.
بر روی این خاک که‌ همان سرزمین اجدادی برای کردها و همسایه‌مان آذریهاست ،سالهاست که‌ ما در کنار هم برادرانه‌ زندگی کرده‌ایم، و هر دو خلق کرد و آذری  از ظلم  و ستمی که‌ از طرف حاکمان تهران  بر‌ آنها وارد  شده و می شود بی بهره‌ نبوده‌اند.
ولی همیشه‌ بوده‌اند کسانیکه‌ خواسته‌اند از این آب گل آلود ماهی بگیرند و میان این دو ملت  کرد و آذری  تفرقه‌ بیاندازند، و دسیسه‌ و ترفندهائی را که‌ دشمنان ما درسر دارند  ولی نمی توانند به‌ انجام  برسانند ، بدست کسانی چون ،،ملا حسنی ها و قره باغی ها انجام دهند و در این اواخر ناسیونالیستهایی چون نظمی افشارها و غیره‌....بازی دست ترکهای ژاندارم  و تنگ نظر شده‌اند که‌ می خواهند میان این دو ملت که‌ عمری با هم زندگی  کرده‌اند تفرقه‌ اندازی کنند. ما کردها همیشه‌ ترکهای آذری زبان را همسایه‌ و دوست و برادر خود دانسته‌ و میدانیم ، و در عین حال بر این عقیده‌ام که‌ مشکل خاک را که‌ همانطور که‌ در بالا نیز اشاره‌ کردم  خاکی  که  سالها با هم بر روی آن زندگی  کرده‌ایم  با جنگ  و براده‌ کشی حل نخواهیم کرد ، بلکه من معتقدم که  جزاین راهی نیست که‌ با هم  و در کنار هم به‌ عنوان دو ملت زندگی  آزاد و مساوی  داشته  ‌باشیم ،  در آن هنگام فقط  رای مردم است که‌ نشان میدهد  که‌ به ‌چه‌ نحوی  در کنار هم  زندگی  کنیم.
ملت شریف و مبارز کرد نشان داده ‌است که‌ نه‌ چشم  طمع به‌ خاک هیچ ملتی را دارد و نه‌ تجاوز و زورگویی و ذلت را بر خود  روا میدارد ، کردها نشان داده‌اند که‌ حاضر به‌ مرگ  در زیر سنگهای کردستان هستند  ولی هر گز قبول نکرده‌اند که‌ خاکشان برای دشمنان آنها  تبدیل به‌ استراحت گاه شود.
به امید ایرانی آزاد و دمکراتیک و فدرال و رهایی همه خلقهای دربند رژیم  ملایان.
 22.1.008. انور کهنسال. نروژ   www.urmiye.eu

در مورد خاطرات هاشم احمدزاده مشهور به هاشم خان (که نویسنده به آن استناد کرده است)، چند نکته قابل تأمل است و باید به دقت به آن نگریست. در خاطرات هاشم خان نقاط گنگ بسیارى وجود دارد که لازم دیدیم آنان را مورد بررسى قرار دهیم. ایشان نوشته است در آن زمان در سال 1309 هجرى شمسى آجودان سرهنگ صادق خان در اشنویه بوده و چون سرهنگ سواد نداشته است ایشان کارهاى سرهنگ را مانند کار ادارى انجام داده‌اند. و در روابط سرهنگ با اسماعیل آقا نقش داشته است. در این مورد جاى شک نیست که اسماعیل آقا سمکو ابتدا به ساکن به اشنویه نیامده و روابطى وجود داشته است، اما این روابط در سطح پائین نبوده است.
محمد رسول هاوار در کتاب "سمکۆ و بزووتنه‌وه‌ى نه‌ته‌وایه‌تى کورد" صفحه 640 چنین می‌نویسد: "اسماعیل آقا در سال 1928.م وارد خاک عراق مى‌شود و دولت ایران از عراق تقاضاى استرداد ایشان را مى‌نماید، اما دولت عراق مخالفت کرده و اسماعیل خان را مانند پناهنده سیاسى مى‌پـذیرد. طى مکاتبات پى در پى دو دولت، دولت عراق تقاضاى عفو اسماعیل آقا را مى‌نماید و دولت ایران موافقت مى‌کند" همچنین در این مورد که هاشم خان که گفته است اسماعیل آقا نزد شیخ احمد بارزانى پناهنده شده مى‌توان گفت که در هیچ کدام منابع تاریخى به چنین مطلبى اشاره نشده است و حتى در "بیره‌وه‌رى‌یه‌کانى ئه‌حمه‌د ئاغاى پشده‌رى ـ تۆمار کردنى عبدولره‌قیب یوسف" و "ئه‌حمه‌د ته‌قى، خه‌باتى گه‌لى کورد له یادداشته‌کانى ئه‌حمه‌د ته‌قى‌دا" و "رفیق حیلمى، کوردستانى عێراق‌و شۆرشه‌کانى شیخ مه‌حموود"و "عومه‌ر مه‌عروف به‌رزه‌نجى، مه‌حموودخانى دزلى شۆرشگێرى رۆژ‌هه‌لآتى کوردستان" چنین مطلبى نقل نشده است. اگر چه خود از نزدیک با اسماعیل آقا آشنایى داشته یا جریان جنبش او را دنبال کرده اند. مسئله تقاضاى دولت عراق از دولت ایران براى عفو اسماعیل آقا به تعهدات سه دولت ایران و عراق و ترکیه در مورد روابط و مسائل مرزى ما بین سه کشور برمى‌گردد که به کشیدن خط بروکسل انجامید. در کتاب روبرت اولسن "راپه‌رِینى شیێخ سه‌عید پیران" صفحه 187 در این باره آمده است "خط بروکسل در 1924.م مشخص شده و در 1926.م به رسمیت شناخته شده" عبور از مرز اسماعیل آقا در سال 1928.م خلاف معاهدات فى‌مابین بود و براى اینکه دوباره مشکلى میان این سه دولت پیش نیاید دولت عراق تقاضاى عفو اسماعیل آقا سمکو را مى‌نماید. تا بدون جنگ و کشمکش به میهن خویش بازگردد. آمدن اسماعیل آقا به اشنویه مربوط به تعهدات دولت ایران و قبول کردن عفو اسماعیل آقا بوده است نه مکاتبات آجودانى که تقاضا کرده اسلحه خویش را نیز تحویل دهد بعد بیاید.
آنچه مسلم است اسماعیل آقا بدون قبول هیچ پیش‌شرطى به ایران آمده نه انطور که هاشم خان نوشته است که "سرتیپ مقدم فورى دستور داد مکاتبات را ادامه دهید و اگر اسماعیل آقا شخصاً تقاضاى عفو و مراجعت کرد به او به شرطى که حاضر شود اول خود او و بدون سلاح با دو سه نفر از نزدیکان خود به اشنویه بیاید مذاکره کنید". براى رد این ادعا مى‌توان به کتاب کردستان و کرد دکتر عبدالرحمن قاسملو استناد نمود که در صفحه 86 چنین مى‌نویسد: "تا سال 1930.م اسماعیل آقا چند بار با نیروهاى ایران جنگید و در بیشتر آنان پیروز شد. اما در 21 ژوئن 1930.م زیر لواى گفتگو با نماینده نیروهاى مسلح ایران او را به اشنویه فرا خواندند و در آنجا او را ناجوانمردانه کشتند". دکتر عبدالرحمن قاسملو این نکته مهم را یادآور شده که دولت ایران عهدشکنى کرده و برخلاف رسم و عرف آنزمان به تعهداتى که به دولت عراق و اسماعیل آقا سمکو داده بود عمل کرده است. و در ادامه نوشته‌اند که اسماعیل آقا گفته است "من آقاى ظفرالدوله را مى‌شناسم و هر چه ایشان بگوید قبول مى‌کنم" آیا اسماعیل آقا گفته بود اگر حتى دسیسه قتل من را چیده باشد؟ و اگر کسى در مورد اسماعیل آقا تحقیق کند به خوبى مى‌داند که اسماعیل آقا شخصى نبود که قبول کند بدون اسلحه به پاى میز مذاکره بنشیند. چون برادر او جعفر آقا و پدر بزرگش اسماعیل آقا را به همان روش از میان برده بودند. در کتاب "کورده‌کانى ئێران‌و هێرشى عوسمانى، گیلان" آمده است "که منظور از اسماعیل آقا اولین رهبر نامدار شکاکها است که به سال 1816.م توسط کارداران دولتى ایران ترور شد".
در ادامه آمده است قرار بود اسماعیل آقا همراه چند نفر به اشنویه بیاید اصلاً در فکر کلک نبودیم. البته جمله را اشتباه نوشته، ننوشته اسماعیل آقا همراه چند نفر به اشنویه آمد و اصلاً در فکر کلک نبود که ما نیت قتل او را در دل داشتیم.
در پایان مى‌نویسد که پس او کشته شدن اسماعیل آقا به تبریز تلگراف کردم که اسماعیل آقا کشته شد و ما همه سلامت هستیم و ما هشت نفر بودیم در برابر 400 نفر البته این نوشته‌هاى هاشم خان یادآور دوره اسطوره‌سازى پارسیان است و خواسته خود را رستم شاهنامه رضاشاهى نشان دهد و گرنه بسیار از واقعیت دور است منظور از تعداد نیست بلکه منظور صحت کارکرد آنها در قبال اسماعیل آقا سمکو است. نویسندگان فارس زبان تاریخ و واقعیات جنبش اسماعیل آقا را بسیار تحریف کرده‌اند و در اینجا به برخى از این موارد اشاره مى‌کنیم:
مانند "تاریخ مشروطه ایران، احمد کسروى" و "اوضاع ایران در جنگ اول، محمد تمدن" و "کردها و تحقیقى سیاسى و تاریخى، حسن ارفع" و "ترورهاى سیاسى در تاریخ معاصر ایران، على بیگدلى" و حتى نوشته‌هاى نویسنده‌اى مانند اسماعیل رایین در دو کتاب "یپرخان سردار و حیدرعمواوغلى" آکنده از تحریف وقایع تاریخى است به عنوان نمونه آقاى على‌اصغر شمیم در کتاب "ایران در دوره سلطنت قاجار" در صفحه 632 مى‌نویسد: "آنچه در این مورد باید تذکر دهیم این است هیچ نویسنده و مورخى حق ندارد اقدامات میهن دوستانه خیابانى و کوچک خان جنگلى وپسیان و امثال آنان را تخطئه و این مردان شریف و ازجان گـذشته را در ردیف اسماعیل آقا سمکو قرار دهد". گویا ایشان مطلع نیستند یا لااقل نمى‌خواهند قبول کنند که میرزا کوچک خان و شیخ محمد خیابانى با اسماعیل آقا سمکو مکاتبه داشته‌اند. براى اثبات این مطلب مى‌توان از کتاب "جوولآنه‌وه‌ى رزگارى نیشتمانى کورد، دوکتور عه‌زیز شه‌مزینى" استناد کرد وى در صفحه 153 آورده است: " اسماعیل آقا در سالهاى 1920 تا 1930.م توانست با دولتهاى همسایه وارد مذاکره شود. در ایران حتى با شیخ محمد خیابانى رهبر جنبش دمکراتیک آذربایجان در ارتباط بوده است" همچنین محمد رسول هاوار در کتاب "سمکۆو بزووتنه‌وه‌ى نه‌ته‌وایه‌تى کورد" صفحه 205 در این باره مى‌نویسد "پیک میرزا کوچک خان به اسماعیل آقا گفت که میرزا کوچک خان از گیلان تا اینجا سلام وى را مى‌رساند" اما آقاى شمیم از این هم پا را فراتر گـذاشته وى مى‌نویسد "یکى از نتایج شوم کشته شدن خیابانى این بود که بعضى از یاران و هواداران او براى انتقام جویى آتش فتنه اسماعیل آقا سمکو یاغى خونخوار آذربایجان را که با سیاست وثوق الدوله خاموش شده بود، دوباره روشن ساختند". این نحوه تاریخ نگارى نویسندگان بزرگ ایران است حال چگونه شود به سخنان یک نفر نظامى تابع یک دولت مستبد که خود طراح نقشه قتل اسماعیل آقا سمکو بوده است استناد کرد. حتى بعضى از تاریخ نویسان ایران روش مقابله را کارى پسندیده و بسیار زیرکانه قلمداد کرده‌اند مانند مجتبى برزویى نامبرده در کتابش اوضاع سیاسى کردستان صفحه 152 مى‌نویسد "حاکم تبریز نظام السلطنه به لطایف الحیل جعفرآقا را به تبریز کشانید و براى جلب اطمینان او قرآنى را مهر کرده و به نزد خان فرستاد. کمى بعد جعفرآقا در مقر حکومتى تبریز به قتل رسید". آیا مسئله جعفرآقا را با اینکه پیمان شکنى بزرگى بوده در یک سطرى مى‌توان نوشت و فاجعه‌ى به این بزرگى را لطایف الحیل نامید؟!
و دکتر امین ریاحى نیز در کتاب تاریخ خوى صفحه 547 در مورد این واقعه نوشته است در تاریخ 4 مرداد 1309 ش اسماعیل آقا به همان صورتى که مارشیمون را کشته بود، کشته شد" اما از دید واقعبینانه باید این جمله را به این گونه تصحیح کرد اسماعیل آقا سمکو به همان روش که میر رواندز، حمزه آقاى منگور، شیخ سعید پیران و جعفر آقا برادرش ناجوانمردانه و خارج از همه اصول و عرف موجود و معمول آن زمان کشته شد. از دید ما نوشته‌هاى هاشم خان نه تنها سند تاریخى نیست بلکه تحریف واقعیات تاریخى است به سود دشمنان ملت کرد مى‌باشد. سمکو همانطور که دکتر کمال مظفر احمد در کتاب "چه‌ند لاپه‌ره‌یه‌ک له مێژووى گه‌لى کورد" در صفحه 251 آورده است " اسماعیل خان شکاک دلسوزترین مبارز و ستمدیده است" وى در همان جا این گونه درباره وى حق مطلب را ادا کرده است: "سمکو سیاستمدار ، روشنفکر، روزنامه‌نویس و آگاه به سیاست و نسبت به تغییرات منطقه‌اى در سیاست خود تغییر داده و مدت 15 سال علیه ایران قاجارى و پهلوى و ترکیه عثمانى و کمالى و انگلیس و روس و عراق پادشاهى مبارزه کرده است" آیا با چنین صفاتى که درمورد اسماعیل آقا ذکر شد اگر او را یاغى، خونخوار و راهزن بنامیم تحریف تاریخ نکرده‌ایم. چه مدرکى وجود دارد که اگر اسماعیل آقا تشکیل دولت مى‌داد از کسانى همچون مصطفى کمال، ملک فیصل، رضاشاه، امان الله خان افغانستان بهتر عمل نمى‌کرد. درواقع پس از قتل سمکو و طه شمزینى توسط رضا شاه و محمودخان دزلى و محمودخان کانى سانان و پایان شورش شیخ محمود در عراق به نوشته محمد رسول هاوار در کتاب "سمکۆ بزووتنه‌وه‌ى نه‌ته‌وایه‌تى" صفحه 634 "تمام اختلافات فى‌مابین سه کشور در  دالامپردرسال 1934.م بر سر مرز سه کشور به پایان رسید".

در اولین انتخابات نسبتا آزاد بعد از انقلاب یعنی انتخابات مجلس موسسان نیز شهید بزرگ راه آزادی دکتر قاسملو با رأی اکثریت مردم استان آذربایجانغربی بعنوان نفر اول پیرزو شد ولی هرگز اجازه پیدا نکرد که در نشستهای این مجلس شرکت کند و به جای ایشان یک ملای ترک و شیعه را به تهران فرستادند.

مطلبم را برای این با این موضوع آغاز کردم که بگویم کردها همیشه در ارومیه بوده اند و مناطق غربی شمال غربی و جنوبی ارومیه همیشه درارای اکثریت کامل کرد بوده و اکثر نام روستاها و کوهها هم در این مناطق به کردی و یا آشوری می باشد. خود نام ارومیه هم نامی آشوری است به معنی شهر آب. و اکثریت ترکهای ارومیه هم که افشار می باشند در زمان صفوی های از خراسان به ارومیه و سلماس کوچانده شده اند و ترکهای نقده هم که قره پاپاق می باشند در حدود ۱۵۰ سال پیش در زمان سلسله قاجارها از منطقه نخجوان و شرق ایغدر که محل عشیره قره پاپاق می باشند به این منطقه آورده شده اند. این را می شود در هر کتاب تاریخی که ناسیونالیستهای ترک نوشته اند خواند.

نظمی افشار که در مصاحبه اش ادبیات جاری ناسیونالیستی ترکیه را بکار می برد به خیال خودش زرنگی می کند و به راستی باورش شده که دیپلمات خوبی است و نماینده دیپلماسی حرکت به اصطلاح ملی آذربایجان ایران تلاش می کند که با هندوانه زیر بغل بخشی از سیاسیون و رهبران کرد و کوبیدن بقیه آنان، دسته اول را با خودش همراه سازد. وی مبارزات کردهای ترکیه و عراق را که به دیده ایشان مبارزاتی بر علیه منافع ملی کردها در کرکوک و ترکیه می باشد را تروریستی و توسعه طلب مینامد و از طرف دیگر بر طبل پیروزیش می کوبد و می گوید که مصطفی هجری در جواب نامه اش که اصطلاح "کردها و ترکهای ساکن آذربایجان" را بکار برده بزرگترین سند سیاسی دال بر "آذربایجانی بودن" کل استان آذربایجان غربی می باشد. وی سالوسانه خوشحالی خود را از این امر پنهان نمی کند که گویا نامه وی به مصطفی هجری باعث انشعاب درون حزب دمکرات گشته. وی این را هم بعنوان سندی دیگر دال بر دیپلماسی موفق خود به رخ رقیبان ترک خود می کشد که توانسته با نزدیکی به این حزب آنرا از درون متلاشی کند.

نظمی افشار در قسمتی دیگر از مصاحبه اش بیشرمانه می گوید که وی به این خاطر گفته که مرحوم قاسملو پژاک و پ ک ک را گروههای تروریستی می دانسته چرا که وی گویا قاسملو را خوب می شناسد و می داند که اگر ایشان کنون زنده می بود اینرا می گفت. نظمی افشار در کل مصاحبه اش جائی از سیاست سرکوبگرانه و جنایتکارانه دولت ترکیه و سیاستهای مزورانه آنها در قبال کرکوک سرشار از نفت سخن نمی گوید و همه گناهان را بگردن طرف کرد می اندازد. نظمی افشار از همان دریچه ای به مسئله کرد نگاه می کند که فرمانده هان ارتش ترکیه و جبهه به اصطلاح ترکمان وابسته به ترکیه از آن می نگرند. نظمی افشار اما به شکل بچگانه ای انگار که میخواهد سر کودکی شیره بمالد می گوید که بارها گفته ملت شریف کرد و حقوق حقه کرد و افتخارش به این است که با چند رئیس عشیره و فئودال کرد ارومیه ای بنام سید موسی و نوری بیگ و ووو روابط خانوادگی داشته و از زبان آنها شنیده که گفته اند در ارومیه کردی وجود ندارد و وجود این روابط را بعنوان نشانه دوستی خود و کردها می داند. وی اما نمی گوید که بیشتر این اشخاص از فئودالهای خونخوار کرد ارومیه و وابسته به رژیم پهلوی بودند که خون روستائیان کرد اطراف ارومیه را می مکیدند و بیشتر اینها بعد از انقلاب با رژیم جمهوری اسلامی همکاری کردند و در جریان مبارزه دهقانان با این فئودالهای دوست نظمی افشار بود که موج مهاجرت این روستائیان بی پناه که توسط این فئودالها و با حمایت روحانی متعصب ترک ملاحسنی از روستاهایشاه بیرون رانده شده بودند به شهر آغاز شد و این مهاجرین و از جمله خانواده خودم از همین روستاهای کردنشین اطراف شهر ارومیه می باشند یعنی از همان روستاهائی که فئودال زاده ما یعنی خان افشار با اربابان آن دوست و رفیق بوده. پس این  ماجرای کاذب مهاجرت کردهای ترکیه و عراق هم که گویا محصول توطئه فارسهای شوینیست می باشد نیز از نوع همان دروغگوئی های ناسیونالیستهای ترک می باشند که مثلا می گویند کردها ترک کوهی هستند. یعنی هر جا حرفی برای گفتن نداشتند از توطئه های دشمنان می گویند و یا یک سری تبلیغات بی اساس راه می اندازن و آنقدر آنرا تکرار می کنند که بعد از مدتی خودشان هم باورشان می شود. ولی  نمی گویند که همین به اصطلاح دشمنان ترکها و "دوستان کردها" یعنی رژیم شاه و جمهوری اسلامی سالهاست به هر شکل ممکنی کردها را سرکوب می کنند و اکثر نمایندگان و سرسپردگان این دو رژیم در ارومیه ترک بوده اند و هم اکنون هم ترک می باشند.

اگر عده ای از کردهای بارزانی در سال ۱۹۷۵ میلادی بعد از شکست قیام کردها در عراق به ایران پناهنده شدند و تعدادی از آنان در اردوگاه پناهند گان زیوه مرگور که اتفاقا منطقه ای صد در صد کردنشین جنوب غربی ارومیه می باشد موقتا مستقر شدند اکنون بعد از تشکیل حکومت منطقه ای کردستان در شمال عراق قریب به اتفاق آنان به آنجا بازگشته اند.

ولی آقای نظمی افشار این را نمی گوید که بیشتر روستائیان کرد که اکنون ساکن محلات فقیر نشین غرب ارومیه می باشند هنوز از اولیه ترین امکانات شهری محرومند و تا سالهای دهه دوم بعد از انقلاب با فشار شخص ملا حسنی مقامات فرمانداری از دادن کارت سکونت شهری به آنان خودداری می کردند در حالیکه روستائیان ترک به محض مهاجرت به شهر کارت سکونت شهری دریافت می کردند.

نظمی افشار اینرا نمی گوید که چندین روستای کردنشین غرب شهر را در جریان سد سازی به زیر آب فرستادند تا زمینهای کشاورزی مناطق آذری نشین شرق ارومیه از آب آن برای آبیاری باغهایشان استفاده کنند. آیا تاکنون نظمی افشار شنیده است که هیج سازمان و یا نهاد کردی به این امر اعتراض کرده باشد؟ ولی مطمئن باشید که اگر موضوع برعکس می بود الآن نظمی افشارها این را توطئه شونیسم فارس علیه ملت ترک و سرزمین ترکها قلمداد میکردند و همه صفحات اینترنت را پر از نوشته های اعتراض آمیز می نمودند.

نظمی افشار را من تا قبل از خواندن این مصاحبه تا حدودی منطقی و طرفدار صلح و آرامش و همزیستی برادرانه کرد و ترک در ارومیه و کل استان می دانستم ولی با خواندن این مصاحبه برایم مسلم شد که ایشان هم فرقی با همین به اصطلاح "کمیته های مردمی دفاع از غرب آذربایجان" ندارند و تنها فرقشان با چهرگانی ها این است که چهرگانی همه کردها را تروریست می داند و بدون تعارف مثلا می گوید که مهاباد و سقز و بانه و سردشت شهرهای آذربایجان هستند  ولی نظمی افشار به اصطلاح می خواهد "دیپلماسی" بکند و این را شفاف نمی گوید ولی هیچگاه هم نمی گوید که این شهرها مناطق کردستان هستند.

 به همین خاطر است که دکتر نظمی افشار زمانی ماهییت واقعی خود را نشان می دهد که با وجود اینکه از تماما آذربایجانی بودن مناطق غیر همگون ارومیه و سلماس و ماکو و نقده سخن می گوید اما نمی خواهد بگوید که مناطق تماما کردنشین مهاباد و سردشت کردستانی می باشند ولی عوامفریبانه از بزرگواری مرحومان قاضی محمد رئیس حکومت کردستان به مرکز مهاباد و از بزرگواری مرحوم قاسملو رهبر سابق حزب دمکرات کردستان که از اصیلترین خانواده های کرد ارومیه ای می باشد و از بزرگواری مرحوم دکتر سعید شرفکندی رهبر سابق حزب دمکرات کردستان ایران می گوید که وی از کردهای بوکان می باشد وی از بزرگواری عبدالله مهتدی کرد بوکانی می گوید و بالاخره از بزرگوار بودن مصطفی هجری رهبر کنونی حزب دمکرات کردستان ایران می گوید که وی نیز از کردها نقده می باشد.  یعنی با این حساب همه این رهبران کرد را که سه تای آن توسط "شونیستهای فارس" اعدام و یا ترور شده اند را "آذربایجانی" با اصل و نسب کردی می داند وقتیکه وی کردستانی بودن سرزمین این رهبران کرد را انکار می کند.؟؟؟

در مورد ماجرای سمایل آغای سمکو و اینکه ناسیونالیستهای ترک یکجانبه فقط از جنایات وی می گویند و اینکه وی اصلا نباید سمبل ملی کردهای ارومیه باشد و اگر نیاز به چنین سمبلی باشد چرا کسی مثل مرحوم  دکتر قاسملو نباشددر این مورد نظمی افشار هیچ کاره است و او و بزرگان او از چنگیز مغول گرفته تا تیمور لنگ و آتاتورک همگی قاتل وخون ریز هستند حال نمیدانم چرا باید کشتن دو ترک وحشی و یاغی به دست اسماعیل آقای شکاک قتل باشد ترکه در اورمیه مهمان هستند این یک واقعیت تاریخی است و سمکوی شکاک به قول کریس کوچیرا نویسنده معروف فرانسوی سمبل ملی ناسیونالیزم کرد در کردستان ایران است و نظمی افشارها باید با احتیاط با کردها وسنبلهای کردها بازی کنند چون میتواند در یک جرقه ترکها را به نابودی بکشاند بهتر است ترکه به جای سخن دروغ درست کردن از دهان رهبران کرد به فکر همزیستی مسالمت آمیز با کردها باشند والاه اورمیه نه خاک کاک مصطفی هجری است و نه خاک هیچ رهبر دیگری ..اورمیه خاک کردستان وملت کرد است.اما چیزی که عیان است نظمی افشار از عوامل سپاه پاسداران است و تمام اعضای خانواده وی از نوکران رژیم هستند

و در آخر نمی دانم نظمی افشار دکتر بودن عبدالله مهتدی را از کجا درآورده اند لابد اینهم یک حربه دیپلماتیک وی می باشد.

نماینده‌ی آذری سلماس و حمله‌ مستقیم به‌ کردهای این منطقه‌ !!!

هفته پیش به همراه چند تن از دوستان دانشجوی خود به دیدار نماینده سلماس مهندس اقایی رفتم هدف از این دیدار درخواست تقاضایی از ایشان بود :
تقاضا این بود که منطقه شپیران سلماس از 2 ماه پیش در حکومت نظامی به سر میبرد واهالی انجا از کوچکترین حقوق خود محروم شده اند و کسی هم پاسخگو نیست و علاوه بر ان در سکوت کامل رسانه ای هیچ کس حتی از این امر مطلع هم نشده است، شما بیایید لطفی بکنید و به عنوان نماینده سلماس این را در مجلس متذکر شوید تا شاید اندکی ازاین رنج مردم کاسته شود
ولی ایشان اولین پاسخی که دادند این بودکه شمارا چه گروهی فرستاده که این خواسته را درخواست نمایید ایا شما را پژاک نفرستاده است !!!!!؟

ما گفتیم نخیر و نامه اهالی روستا را به ایشان نشان دادیم و ایشان با مشاهده ان گفتند که من با بودن پاسدارن و اذیت مردم این منطقه توسط سپاه و پاسداران کاملا موافقم و حتی برادر خودم را مسئول این کار کرده ام.
ما با تعجب دلیل این امر را از او خواستار شدیم او در جواب گفت کردها در منطقه مهاجر هستند و با این فشار ما انها را از سلماس و اذربایجان غربی بیرون میکنیم !!!؟

من و دوستانم مدتی هاج و واج به همدیگر نگاه کردیم و از این گونه سخن گفتن توسط نماینده مجلس داشتم شاخ در میاوردم بدون اینکه حرفی بزنیم او را ترک کردیم
من و دوستانم در راه از این افسوس می خوردیم که چرا گوشی مبایلمان را تحویل نگهبانی دم در دادیم و به گونه ای حتی قاچاق این گفته های او را ضبط نکردیم
من تا ان موقع فکر میکردم که این حرفا فقط توسط چند نفر ترک بی اطلاع از تاریخ روی سایت ها و وبلاگها نوشته میشود ولی فهمیدم که نماینده سلماس نیز نه چیزی از تاریخ و نه چیزی از انسانیت و حتی از وظایف نمایندگی نیز چیزی سرش نمی شود یا خود را به نفهمی زده است .

فهمیدم برای مهندس ترک بودن از انسان بودن مهمتر است مگر مردم بیچاره این روستا ها چه گناهی مرتکب شد ه اند که باید با انها این گونه رفتار شود ؟ ایا گناه انها خیر از این است که کوردند و روستاهایشان با ترکیه هم مرز است ؟زیرا دلیل حکومت نظامی و بد رفتاری با مردم این روستاها تفاهم نامه اخیر میان ایران و ترکیه در مورد حمله به شمال عراق است که ایران دران تعهد کرده است که مرز خود را با ترکیه بسته و از فرار افراد پ.ک.ک به ایران جلوگیری نماید ولی با استقرار نیروهای پاسدار چون از نیروهای پ.ک.ک خبری نشده اینها چون بیکار شدند و هیچ چیزی حتی مواد خوراکی هم با خود نیاورده بودند لذا به اذار و اذیت مردم عادی پرداختند و انها را از زندگی عادی محروم کرد ه اند . مگر مردم ساده روستایی چه گناهی مرتکب شده اند که باید از حقوق انسانی خود محروم شوند؟ و اگر انسان بودن نه ترک بودن برای جناب مهندس مهم بود ایا ایشان حاضر نمی شدند که ان این قضیه را در مجلس طرح نمایند ؟

علاوه بر این در قانون اساسی نماینده هر شهر به عنوان نماینده تمام ملت نه حتی نماینده شهرش نامبرده شده است ولذا معلوم و مبرهن است که جناب مهندس از قانون اساسی هم چیزی نمی فهمد و یا کوردها را ایرانی نمیداند
چون در قانون اساسی اصل 9 امده است که هیچ مقامی حق ندارد به نام حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشورآ زادیهای مشروع را ،هرچند با وضع قوانین و مقررات ،سلب کند،لذا این اظهارات نماینده نشان از عدم اگاهی ایشان از مواد قانون اساسی دارد !!!

ولی با این وجود نباید تنها به ان نماینده خرده گرفت چون که بعضی از ما کردها خود به او رای دادیم و اورا به مجلس فرستادیم پس از ماست که بر ماست و چشممان کور و دندمان نرم باید بکشیم و دم بر نیاریم که چرا همه دهات ترک نشین سلماس گاز کشی هم شد ه اند ولی روستاهای کردنشین حتی از نعمت اب سالم نیز بی بهره اند .

ایا وقت ان نرسیده است که ما مردم سلماس نیز به خود اییم و نماینده ای از جنس خود و همدرد خود برای شهرمان انتخاب نمائیم که حداقل دردمان را در مجلس بیان نماید و اگر هم درد را دو نکند حداقل بر زخم مان نمک نپاشد ایا وقت ان نرسیده که روسای عشایر و طوایف از جمله حاج عارف و گارگاری و ...دست از منافع شخصی بردارند و اندکی به فکر ملت کرد باشند.
من یقین دارم که کردهای سلماس اگر با همدیگر متحد و یکدست شوند حتما ترکها راکه در اقلیت هستند شکست خواهند داد هر چند همه ادارات در دست شان است همان طور که در ارومیه نیز این گونه بود و کردهای ارومیه موفق شدند و در انتخابات شورای شهر سلماس نیز نشان دادند
ممکن است بعضی از از افراد و بعضی از احزاب به بهانه ی غیر دمکراتیک بودن انتخابات و یا عدم قبول رژیم مردم را به شرکت نکردن در انتخابات تشویق نمایند ولی این کار نتیجه ای جز پیروزی ترکها ندارد و من هم قبول دارم که انتخابات در ایران دمکراتیک نیست ولی چاره چیست ؟ در ضمن هر چند که ممکن است ترکها در این شهربا تخلف و تغلب اجازه ندهند که کردها انتخاب شوند ولی اگر کردها همگی در انتخابات شرکت نمایند انها با شماردن ارا حساب کار دستشان می ایید که نمی توان این همه مردم را برای همیشه نادیده گرفت .
یک هموطن

زنده باد کرد زنده باد کردستان

زنده باد اتحاد و همبستگی کورد

مرگ و نابودی برای ترک و ترکیه

به گفته ی دیاکونوف مو‌لف تاریخ ماد این بخش از آذربایجان به نام " ماد آتروپن " نامیده شده که بخشی از قلمرو مادها ( کردان امروزی ) به شمار می رفت و از رود ارس در شمال تا کوه الوند در جنوب ممتد بوده در ناحیه‌ی دریاچه‌ی ارومیه و رودهای جغتو و دیگر رودهایی که به موازات آن به دریاچه‌ی مزبور می‌ریزند و هم چنین ناحیه‌ی دره قزل اوزن (سفید رود) که جبال البرز را قطع کرده است، نزدیک شهر کنونی رشت به دریای خزر می‌ریزد، شامل بوده است. دلایل تاریخی اثبات میکنند که‌ نام آذربایجان نامی کاملآ آریایی بوده‌ و درحقیقت " اتروپاتگان ATROPATGAN" بوده‌ است. از جمله‌ این منابع نوشته‌های نویسنده‌ی تاریخی ارمنی " موسا خورنی" میباشد که‌ هزار و اندی سال قبل به‌ این موضوع اشاره‌ مینماید. همچنین میدانیم که‌ واژه‌ " آتر ATR" به‌ معنی " آتش " و " پاتگان PATGAN" یا " پادکانPADKAN" " به‌ معنی " مخزن " و " انبار و مکان نگهداری" میباشد. هم اکنون نیز در زبان کردی به‌ آتش " آگر AGR " میگویند و در پاره‌ای از لهجه‌های زبان کردی نیز به‌ صورت " آدر ADR " و " آهر AHR " نیز تلفظ میشود که‌ به‌ کلمه‌ " آذر AZER " بسیار نزدیک است .درعین حال پسوند " کان " به‌ عنوان جمع هم اکنون نیز در کردی به‌ کار رفته‌ و پسوندهای " آن " و " کان " دو پسوند اساسی جمع کردن در زبان کردی میباشند. مثلآ : دریاها به‌ کردی سورانی به‌ صورت " دریاکان DARYAKAN " تلفظ میشود. شواهد حاکی از آنند که‌ سرزمنیهای زرتشتی و زروانی مادها ( اجداد کردها ) و اورارتوها ( اجداد مشترک کردها و ارامنه‌) تمامی مناطق آذربایجان کنونی را دربر گرفته‌ است و در حقیقت سرزمین ارمنیان به‌ دریای سیاه و دریای کا سپین ( خزر ) متصل بوده‌ است و قسمتهای کثیری نیز از آذربایجان کنونی متعلق به‌ ارامنه‌ و مادها ( اجداد باستانی کردها) بوده‌ است.
ترکها به‌ همراه مغولها به‌ طرف سرزمینهای غرب تاخته‌ و این مناطق را از دست کردها و ارامنه‌ بیرون آورده‌اند. اسکان گزیدن ترکها و مغولان در این مناطق و حاکم گشتن زبان ترکی بر مغولی و زبانهای دیگر ( همچنان که‌ اشپولر تاریخ نویس به‌ این امر اشاره‌ دارد) باعث شد که‌ آذریهای اصالتآ آریایی نیز تحت تسلط زبان ترکی ترک گشته‌ و با آنان در آمیزند.

سراسر این ناحیه [آذربایجان و کردستان] را سلسله جبالی که از شمال به جنوب و یا از شمال غربی به جنوب شرقی ممتدند پوشانده است. ابراهیم پور داوود، یسنا، ج 2، زیر نظر بهرام‌فر، وشی، تهران، دانشگاه تهران، 1356 هم بدین مسأله اشاره کرده و نامی از ترک نیاورده بلکه از تحقیقاتش نشان می دهد که در آنزمان آتورپادگان ( که بعداً با ورود عربها حرف گ به ج بدل گشت ) در غرب و شمالغرب ایران ساکن بودند بخشی از قلمرو آریاییها به شمار می رفت. و مناطق پرتو – بردعه – بوده‌، که به آن اشاره کرده همه در محدوده ی کردستان ترکیه واقع است و این نشان می دهد که از نسل کردها بودند. و یا اگر به شرح حال سفر ابن حوقل توجه نماییم در سفرش به تبریز می گوید که من با مردمانی برخوردم که زبان عربی نمی دانستند ولی زبان فارسی را می دانستند ولی در میان خودشان به زبانی تکلم می کردند که تا حدودی به زبان فارسی شبیه بود. ابن حوقل اصلاً در آنزمان اشاره ای به کلمه ترکی و یا سرزمین ترکها ننموده بلکه اشاره به زبان کردی نموده که شباهت با زبان فارسی دارد و آنهم به خاطر آریایی بودن و اینکه زبانشان شاخه ای از زبانهای هند و اوپایی ( مثل زبان فارسی ) می باشد. تازه همین ناصر خسرو که می گویی که به قطران تبریزی برخورد می کند و می گوید که فارسی نیکو نمی دانست به خاطر این بوده که زبان کردی آنهم کرمانجی با فارسی تفاوت زیادی دارد هر چند تا حدودی شبیه هم هستند( به خاطر آریایی بودنشان ) – بانی گوناذ عزیز این فارسی نیکو ندانستن دلیل بر رایج بودن زبان ترکی در آنزمان نیست حتماً یادت رفته که کردی هم زبان مخصوص به خود دارد که هم خانواده ی زبان فارسی و هند و اروپایی می باشد.در ضمن بارتولد خاورشناس روس هم اشاره ای به سرزمین ترکها در آنزمان که آریاییها آمدند و با اقوام مختلف خاورمیانه مثل قوتتی و هوری و میتانی و سومری در آمیختند و ملت و زبان واحدی را تشکیل دادند ننموده است بلکه سرزمین آتروپادگان را سرزمینی آریایی و بخشی از سرزمین ماد بزرگ که شامل همدان، تهران، کرمانشاه و اصفهان می‌شود و پایتخت ماد هگمتانه (همدان امروزی) بود که تلفظ آن به یونانی اکباتان نامیده می‌شد.

مادها نخست دولت متمرکز و مقتدر را در فلات ایران پایه گذاری کردند و در داخل و خارج فلات ایران آغاز به گسترش قلمروی خویش کردند. ابوحنیفه دینوری هم در کتاب اخبارالطوال خود اشاره ای به ترکان ننموده است( در کتاب ابوحنیفه احمد بن داود و نند دینوری، اخبار الطول، ترجمه محمود مهدوی دامغانی، تهران، نشر نی، 1366). مطابق اظهارات عنایت‌الله رضا، آذربایجان و اران، تهران، ایران زمین "- این سرزمین ( آتروپادگان ) قبل از تشکیل دولت ماد، این خطه جزوی از مملکت اورارتو بود و هویت مستقلی از خود نداشت" - که با ورود آریاییها و اختلاط با آنها مجموعاً ملت و هویتی به نام آریایی و مادی ( کردی امروز ) را تشکیل دادند که دقیقاً کردان امروزی به شمار می روند که به خاطر اختلاط آریاییها با اقوام کهنتر خاورمیانه مثل قوتتی و لولوبی و کاسی و میتانی و هوری بوده که امروزه این اقوام در آستین لهجه های متنوع کردی خود را نمایان ساخته و اکثر محققان هم لهجه ی گوناگون کردی را به برکت اختلاط اقوام گوناگون بین النهرین و میزوپوتامیا و آناتولی و آتروپادگان بوده است اگر واقعاً این اقوام کهن ترک می بودند اولاً چرا لهجه های متنوع در ترکی نداریم در ثانی چرا در سرزمین اقوامی مثل هوری و میتانی و اورارتویی و ... در سرزمین کنونی کردستان واقع شده در حالی که به غیر از حمله سلجوقیان و تغضض ها و اُخضض ها که تیره ای از ترکها در قسمتهای ماورای دریاچه ی بایکال بودند و نیز در دوره مغول ذوب ملیتها و اقوام را نداشتیم . پس از شکست امپراطوری مادها، پارس‌های هخامنشی بر این منطقه و هم‌چنین ممالک همسایه حاکم شدند و باز هم چرا در این زمان هم نامی از سرزمین ترکها یا قومی به نام ترک نشده است. در زمان فرمانروایی پارس‌های هخامنشی نام جدیدی بر مادها منتسب گردی و نام‌های دیگر را تحت‌الشعاع خود قرار داد؛ منابع یونانی و رومی اکثراً این نام را به کار برده‌اند این نام را برای اولین بار «گزنفون» هنگام بازگشت 10000 جنگجو در سال 401ق.م به سرزمین خویش (یونان) در کتاب خود (آناباس) به کار برده است و در آن« اشاره به کاروخهای یا کردها نموده است . گزنفون در خاطراتش می گوید که ما برای لشکرکشی به رودخانه ی دجله روی آوردیم و به شمال حرکت کردیم و نیروهای ما دقیقاً وارد سرزمین مادها ( کردها ) در اطراف دریاچه ی چیچست ( دریاچه ی ارومیه ی امروزی ) شدند، این واقعه در سال 401ق.م اتفاق افتاد. این رویداد به نام «بازگشت ده هزار یونانی» معروف است. گزنفون و سپاهیانش عبور از سرزمین کردستان را کار آسانی نمی‌دانستند. همین که یونانی‌ها وارد سرزمین میدیا شدند قبایل و طوایف میدی با آن‌ها روبه‌رو شده و آماده‌ی جنگ با آن‌ها شدند. گزنفون در (کتاب) خودش از مادها که نام جدیدی بر آن‌ها نهاده یعنی(کاردوخی ‌ها) یاد می‌کند و بیان می‌دارد که آن‌ها (کاردوخیی ها) ملتی هستند که هرگز شکست نمی‌خورند. گزنفون هم‌چنین درباره‌ی جنگ با کاردوخی‌ها بحث می‌کند و می‌گوید که کاردوخی‌ها به گروه‌های متعددی تقسیم می‌شدند، این طرف و آن طرف پخش می‌شدند و به شیوه‌ی دسته‌جمعی و به تعداد زیادی از پشت به سپاه یونانیان حمله می‌کردند. در هنگام شب آن‌ها در اطراف خود آتش روشن می‌کردند و طوری می‌نشستند که مراقب هر طرف خود باشند، او می‌گوید: «دشمنانمان (کاردوخی‌ها) عرصه را بر ما تنگ کرده بودند و هنگامی که به یک گلوگاه باریک می‌رسیدیم مثل باران با فلاخن سنگ بر سرمان می‌ریختند. او می‌گوید با چشمانت به آن کوه‌ها نگاه کن (منظور کوه‌های کردستان است) ببین که عبور از میان آن‌ها چقدر مشکل است. تنها راهی که می‌توانستیم از آن عبور کنیم دره‌ها بودند، اما در حقیقت از هر طرف کاردوخی‌ها را مشاهده می‌کردی که راه را سد کرده بودند و نگهبانان‌شان را در هر دو طرف دره گذاشته بودند. پس با این وضعیت چه باید کرد؟ سرانجام کاردوخی‌ها در گلوگاه (زاخو شمال کردستان عراق کنونی) سپاه گزنفون را محاصره کرده و ضربات سنگینی به آن‌ها وارد کردند.

برای گزنفون این واقعیت آشکار بود که دشمنانشان (کاردوخی‌ها) هرگز نمی‌گذارند که به سلامت از کردستان عبور کنند. هم‌چنین گزنفون بدین موضوع نیز اشاره کرده است که کاردوخی‌ها هرگز تسلیم هخامنشیان نشدند، بدین ترتیب گزنفون برای اولین بار نام (کاردوخی) را در منابع یونانی و رومی به ثبت رسانده است و این قدیمی‌ترین منابعی است که نام کردستان در آن ذکر شده است. (کردنس Corduence) و گوردیای Gordiaea)) نام‌هایی هستند که یونانی‌ها به کردستان اطلاق نموده‌اند. سریانی‌ها کردستان را (کاردو Qardo) نامیده‌اند. منظور از این اسامی هم به طور کلی سرزمینی است (کردستان) که کاردوخی‌ها در آن می‌زیسته‌اند. در اصل اقوام ترک در سده های نخستین اسلامی که ایرانیها ( فارسها و کردها ) به آنها اقوام خزر می گفتند( از قسمتهای شمال شرق خزر وارد ایران شدند) وارد سرزمین " آران" و " آتورپادگان- آذربایجان امروزی " گشتند و به خاطر اینکه از همان اوایل قبل از ورود ترکها نام این سرزمین به نام سرزمین آتروپادگان نامیده می شد سرزمین آنها به همین نام خوانده شد که عربها به جای حرف " گ " حرف " ج " را بکار می بردند به شکل امروزی خود " آذربایجان " موسوم گشت. البته با نبرد و جلوگیری عربهای خلفای عباسی تا حدودی از پیشروی آنها در خاک کردستان کاستند و الا بیشتر سرزمینهای کردستان امروزی را هم صاحب می شدند. این واقعه ی هجوم ترکان، در سال 178 شمشی بود که سازمان بزرگ تروریستی بودند که از گذرگاههای قفقاز به سرزمین مادها یا کاردوخها و اران وارد شدند. متاسفانه پشتیبانی دولت بیزانس ( روم شرقی ) تا حدودی باعث پیشروی ترکان مهاجر ( خزریان مهاجر ) به خاک مادها و آریاییها ( کردهای امروزی ) گردید. زیرا آنزمان دولت بیزانس میانه ی خوبی با خلفای عباسی نداشتند.

اکثریت اقوام ترک ، شمینیست بوده‌اند که‌ تعدادی از این اقوام نیز در دوران بعد از ظهور اسلام و سقوط ساسانیان به‌ شرق ایران کنونی آمده‌ و به‌ عنوان خادمین و سربازان " سامانیان " استخدام گردیده‌اند که‌ بعدها حکومتهایی از قبیل " غزنویان " و " سلجوقیان " را نیز تشکیل داده‌اند. این اقوام بعدها به‌ همراه ترکهایی که‌ متحد مغولان گردیده‌ بودند، به‌ سرزمنیهای غربی خود حمله‌ور شده‌ و با ورودشان به‌ این سرزمینها جمعیت خود را نیز اسکان داده‌ و بدین ترتیب ترکها وارد مناطقی همچون آذربایجان کنونی گردیده‌اند.
این آسیمیلاسیون و ذوب شدن بیشتر به‌ ذوب شدن و آسیمیله‌ گشتن اقوام همسایه‌ اعراب بعد از فتوحات اسلام میماند. برای مثال اگر به‌ تاریخ نظری بیندازیم میبینیم که‌ بعد از فتوحات اعراب مسلمان در سرزمینهای همسایه‌ بیشتر این ملتها بعد از مسلمان شدن زبان عربی نیز به‌ آنها تحمیل شده‌ که‌ در نتیجه‌ یا زبانشان کاملآ عربی شده‌ و یا اینکه‌ کلمات عربی به‌ زبانشان رخنه‌ کرده‌ است. زبانهای کردی و فارسی و اردو و هندی از جمله‌ زبانهایی هستند که‌ بعد از وارد شدن اسلام کلمات عربی نیز به‌ زبان آنان وارد شده‌ است ، اما از بین نرفته‌ و کاملآ ذوب نشده‌اند. اما درعین حال زبانهایی همچون قبطی و یونانی در مصر، سوریانی در سوریه‌، کلدانی و آشوری در عراق، بربر در الجزایر و لیبی و بسیاری از زبانهای آفریقایی ، کنعانی و فنیقی در لبنان و فلسطین و ..غیره‌ از بین رفته‌ و به‌ عربی تبدیل گردیدند به‌ نحوی که‌ ( به‌ جز اقلیتی از کلدانیها و سوریانی و آشوریهایی که‌ مسیحی مانده‌اند ) در خاورمیانه‌ و شمال آفریقا بیشتر این ملل زبانشان به‌ عربی تغییر شکل داده‌ و اکنون ملت عرب شامل همه‌ آنان میگردد. آیا یک مصری از ابتدا هم عرب بود؟! اگر عرب بوده‌ است که‌ دیگر نباید به‌ آثار باستانی مصریان مانند اهرام ثلاثه‌ افتخار کند، چرا که‌ اعراب بعدها در زمان اسلام به‌ این سرزمین حاکم گردیده‌اند. و اگر اجداد غیر عربی دارد پس زبان و فرهنگ آن ملت یا ملل قبلی چه‌ شده‌ است ؟! حقیقت آذریها نیز چنین است. بیشتر آنان نژادشان آریای بوده‌ و زبان ترکی بعد از هجوم اتراک و مغولها بر آنان تحمیل شده‌ است.

ترکها که‌ خود از شمال چین و از سرزمینهای جوار مغولستان و تقریبآ از 1000 الی ششصد سال قبل به‌ منطقه‌ خاورمیانه‌ آمده‌اند، در زبان باستانی مردم با به‌ نام " تورانی " معروف بوده‌اند. زمانی که اقوام و قبایل ترک به‌ همراه مغولها به‌ این مناطق آمدند در کردستان و ارمنستان و آذربایجان سابق فقط دو میلت اساسی وجود داشتند: کردها و ارامنه‌. همچنین واژه‌ آریا که‌ شامل کردها و ارامنه‌ و فارسها میگردد نیز ریشه‌ در زبان کردی و ارمنی دارد. ارمن در حقیقت آریمن ARIMAN میباشد. در زبان سومری " آرAR " به‌ معنی مکان و زمین است. " آریا ARIYA " نیز صاحبان زمین و زمینداران یا احتمالآ کشاورزان معنی میدهد. در زبان کردی نیز " ایره‌ ERA " به‌ معنی " اینجا " و مفهومی مکانی میباشد و کلمه‌ " ایرانه‌ ERANA " به‌ مفهوم " اینجاها " و مکان حاضر را میدهد. در حقیقت جنگ بین اقوام منطقه‌ و ترکها و مغولهای مهاجم نیز جنگ " آریانیها " و " تورانیان " بوده‌ است. اگر چه‌ واژه‌ی " ایران" به‌ مفهوم سیاسی خود به‌ مانند یک کشور واژه‌ایست که‌ جدیدآ به‌ کاربرده‌ شده‌ است و کشوری به‌ نام ایران بیش از صد سال قبل وجود نداشته‌ است. اما در تلفظ عامیانه‌ مردمی خلقهای آریایی از جمله‌ کردها و ارامنه‌ این واژه‌ به‌ کار رفته‌ و هردو ملت خود را " ایره‌یی ERAYI " یا " آریایی" دانسته‌اند. در مورد وجود کردها تاریخ نویسانی هم مانند نوشته های تاریخ نویسان و جغرافیدانان عرب از قبیل بلا ذری ، طبری و ابن اثیر و بیهقی هم اشاره به بودن اکراد در منطقه ی مذکور قبل از ورود ترکان و نیز ورود ترکان غز در اواخر قرن چهارم می دهند. اوج پیشروی ترکها به خاک مادها ( کردان امروزی ) در دوران سلجوقیان و مغولان بوده است. دکتر محمد جواد مشکور درباره آمدن قبایل ترک به آذربایجان درِ کتاب (نظری به تاریخ آذربایجان، ج 1، تهران 1339، ص 152) مینویسد: حوادث متناوب یکی بعد از دیگری آذربایجان را آماج تهاجمات پیاپی قرار داد. بعد از سلجوقیان، دورِ سلسله جنبانی ترکان آتابای یا اتابکان آغاز و با نفوذ این اقوام و گسترش زبان ترکی، سیطره‌ی زبان آذری، محدود و رفته رفته رو به کاهش نهاد. حالا بانی گوناذ متعصب متوجه شدید که این زبان ترکی شما زبان آذری قدیم نیست بلکه باید بگوییم که زبان آذری زبا ن ساکنان قدیمی این مرز و بوم که آباء و اجداد کردها بوده اند می باشد.

به گفته ی بسیاری از پژوهشگران ، از جمله تئودورنولدکه خاورشناس بزرگ آلمانی کردها بخش اصلی بازماندگان اقوام بومی خاورمیانه و مادها هستند و به زبان کردی مربوط به شاخه شمال غربی زبان های ایرانی سخن می گویند . این نکته که که زبان کردی بازمانده زبان ماد است و التزاما کردهای امروزی هم استمراری از مادهای باستان هستند. در کتیبه های سومری از کشوری به نام کاردا نام برده شده است . این اقوام همان قومی بودند که به گفته گزنفون مورخ یونانی راه را بر تیگلاث پیلسر شاه آشور که با قبایل گورتی در حال جنگ بود بستند و لشکرکشی او را به سوی دریای مدیترانه متوقف ساختند . گزنفون این قوم را کاردو می نامد . کردها بخش اصلی بازماندگان اقوام بومی خاورمیانه و مادها هستند . مادها پس از ورود به زاگرس اقوام بومی آنجا یعنی کاسی ها و لولوبی ها (در لرستان) و دیگر اقوام آسیانی را در خود حل کردند و زبان ایرانی خود را در منطقه رواج کامل دادند ، این در حالی است که توی احمق فکر می کنی سومریها هم ترک بودند. اصلاً کردها را به خاطر اینکه گروهی از گوردها یا گردان به معنی پهلوان و قوی هیکل یا جنگجوی بی باک بودند و نام گرد در شاهنامه هم از همین خانواده است، بدین نام هم ملت و زبانشان شناخته شد- هر چند تا چندین سال به نام کورمانج شناخته می شدند و نام کُرد چندان در میانشان رواج نداشت. گرد بعدها در زبان ها برای راحتی تلفظ و یا در زبان عربی به کرد تبدیل شده است . درهر حال شکی دراین نیست که‌ ترکها مهاجمینی بوده‌اند که‌ به‌ منطقه‌ آذربایجان کنونی وارد شده‌ و قسمتهایی را با جنگ و خونریزی ( به‌ همراه مغولها و یا بدون آنان ) تصرف کرده‌اند و قسمتهایی را نیز به‌ بهانه‌ی گوسفندداری و چرا و در اثر افزایش جمعیتشان به‌ دست آورده‌اند.

زبان زور و تصرف یکی از زبانهای اصلی ترکهای نظامی گرا بوده‌ است و شهرها و مناطق زیادی را از دست کردها و ارامنه‌ و خلقهای دیگر با خونریزی و قتل عامهای گسترده‌ به‌ تصرف درآورده‌ و بعد از اسکان گزیدن در این مناطق دیگر حاضر به‌ بازگرداندن این مکانها نبوده‌اند. برای مثال میتوان به‌ کرد بودن مراغه‌ تا همین اواخر اشاره‌ کرد. سند خود ترکها شاهدی بر این مدعاست: کتاب " تاریخ عالم آرای عباسی" که‌ توسط یکی از کاتبان پادشاهان ظالم صفویان ترک در ایران نوشته‌ شده‌ است شرح میدهد که‌ چگونه‌ کردهای حاکم بر شهر مراغه‌ را با توطئه‌ قتل عام مینمایند و در حقیقت طمع اسبها و املاک کردهای مراغه،‌ حاکم صفوی را بر آن میدارد که‌ متحد خود را به‌ قتل رسانده‌ و خود و خانواده‌ و طائفه‌اش و سایر طوایف کرد را در منطقه‌ قتل عام نماید!!! اگر چه ‌ترکها همیشه‌ سعی کرده‌اند که‌ با تاریخهای جعلی و بدون مدرک و دلیل به‌ زور اثبات کنند که‌ آنان صاحبان اصلی این سرزمینها بوده‌اند، اما علم و حقیقت علمی چیز دیگری است و این ربطی به‌ نفرت و یا محبت داشتن به‌ یک یا چند ملت ندارد. در ضمن شما گفته اید که عید نوروز جشن باستانی ترکها می باشد البته قبال از این بحث باید بگویم که اگر با نگاهی علمی به‌ مسئله‌ فرهنگ و هویت ترکهای مهاجم بنگریم ( و امیدوارم که‌ روشنفکران ترک نیز بدون تعصب و جانبداری به‌ این مسئله‌ بنگرند ) میبینیم که‌ ترکها قبل از ورودشان به‌ مناطق خاورمیانه‌ دارای فرهنگی بیابانگردی بوده‌ و تمدنی از خود نداشته‌اند. تاریخ نویسانی همچون: اشپولر، بازورث،سومر، کوهن، مینورسکی و ...غیره‌ این حقیقت را اثبات کرده‌اند و آکادمیهای متعدد نیز این حقیقت را پذیرفته‌اند بنابراین با توجه به این مسأله من نمی دانم با چه زبانی بهت بگم ولی اگر از اصل واقعیت جویا شوی در اصل این جشن باستانی نوروز متعلق به کُردها می باشد و هیچ شکی در آن نیست. همانطور که شهردار فرانسه هم علناً در جشن نوروز 2000 اعلام کرد که این جشن مختص کُردهاست.

در ضمن اگر به واژه های " نوروز " و " سیزده بدر " بنگریم می بینیم که کاملاً واژه ی فارسی یا کردی را دارند ؛ یعنی معنی لغوی آریایی را دارند نه ترکی. در ضمن در افسانه های ترکها آتش را چیزی اهریمنی به شمار آورده اند حتی زمانی که ترکان غز و مغولان مراسم چهارشنبه سوری کردها و فارسها را دیدند به کوهها پناه بردند و گفتند این آتش بلایی را از آسمان نازل می کند. بعد از فرهنگ پذیری ترکها از آریاییها کم کم ترکان متوجه شدند که آتش جدا از اینکه بد نیست نماد از بین بردن ناپاکیهاست، بنابراین در عین کشتار و نابودی شهرها و جنگ و نابود کردن آداب و رسومات و ادیان، کم کم خود نیز با آنان آشنایی پیدا کرده‌ و در طی چند نسل قسمتهایی از این آداب و رسوم و ادیان را نیز پذیرفتند ترکها درترکیه‌ تا دیروز جشن نوروز را انکار میکردند و هزاران کرد را به‌ خاطر ممنوع بودن جشن مذکور از سوی دولت ترکیه‌ و گرامی داشتن آن از سوی کردها، به‌ زندان انداخته‌، شکنجه‌ کرده‌ و حتی به‌ قتل رسانیده‌اند. اما امروزه‌ دولت ترک درصدد است با همکاری دولتی آذربایجان نوروز را به‌ رسمیت شناخته‌ و آن را جشنی ترکی بنامند!!! البته‌ استفاده‌ کردن از فرهنگ، دین و آداب و رسوم ملل همسایه‌ امری طبیعیست و تاثیر گرفتن از همدیگر نیز انکار ناپذیر است. فقط مسئله‌ این است که‌ ترکها بیش تر از آنکه‌ چیزی از خود داشته‌ باشند، به‌ عنوان صحراگردان مهاجم، این ارزشها را از ملل همسایه‌ خود تسخیر کرده‌ و مهر ترکی را بر آنان زده‌اند و حتی دست به‌ تحریف تاریخ زده‌اند که‌ آثار خشونت بار آن را امروزه‌ میتوان دید. همه‌ این امور نیز در راستای اهداف تهاجم گرانه‌ و اشغالگری و تسخیر بیشتر انجام گرفته‌ است.

برای مثال ترکهایی که‌ به‌ آذربایجان آمده‌اند به‌ دلیل وجود فرهنگ و آیین شیعه‌ گری فارسها در همجواریشان به‌ مذهب شیعه‌ گراییده‌ و در ترکیه‌ نیز به‌ دلیل سنی بودن کردهای این منطقه‌ و اعراب سنی همجوارشان به‌ تاثیر از کرد و اعراب حاکم بر بغداد سنی گردیده‌اند. هر چند به ظاهر پذیرفتند. و این رسم از زمان سومریها که طایفه ای کردها بودند رواج داشته است و بر خلاف ادعای شما سومری ها هرچی بودند ترک نبودند، مدارک زیادی در دست هست دال بر اینکه آریایی بودند و چون در یک منطقه سامی نشین تنها بودند و هیچ خویشاوندی نداشتند بدست سامیها (بابلیان و کنعانیان و ... ) منقرض میشوند.در واقع ترکهای اصیل همون ترکمن ها هستند. و ریشه ی ترکها به آسیای مرکزی برمی گرده و از دید نژادی ترک یک نژاد بحساب نمیاد. بلکه ترک برابر است با = 1 رگ مغول + 1 رگ هندی دراویدی (سیه چرده ) و دین اصلی ترکها در قدیم قبل از اسلام ترکها همچون هم نژادان زرد پوست مغول خود دارای دین شمینیستی ( روح پرستی) بوده‌اند. آنان با ورود به‌ ممالک فارس و کرد و ارمنی با ادیان مسیحی و اسلام و زرتشت و غیره‌ آشنایی پیدا کرده‌اند و تعدادی از آنان نیز به‌ دین بودایی در چین پیوسته‌اند. ( البته برای مطالعه ی بیشتر به سایت ttp://turk-army.blogsky.com و www.rojhelat.se برو که بطور واضحتر به آن اشاره کرده و دقیقاً بعضی از این مطالب از آن گرفته شده است ).

پس بانی گوناذ عزیز دست از دروغ و خیانت و دزدی و هتک حرمت نسبت به کردها بردار و منطقی باش تو می دانی اگر کردها آب سد سقز و بوکان را بر روی مردم تبریز ( که آبش به خاطر سرزمین شور و نمکیشان از آنجا تامین می شود ) ببندند چه فاجعه ای روی می دهد. اگر شما برای کردها نفعی داشته باشید کردها هم برای شما نفعی دارند و برای ما فارسها هم نفع دارند و آن مرزبانان شجاع ایران هستند که در اصل پاسدار این مرز و بوم هستند اگر کودنهایی مثل شما آنها را تحریک به جدایی طلبی نکنند. زیرا کردها هیچ گاه تجزیه طلب نبوده اند فقط شما در همسایگی آنها، آنها را وادار به جنگ و جدایی طلبی می نمایید و با انقلابی سفید می خواهید آنها را وادار به جنگ و خونریزی و تجزیه طلبی و در نهایت بیرون راندن آنها از دیار و سرزمینشان نمایید ما فارسها دیگر اشتباه اوایل انقلاب و دوران حکومت شاهنشاهی را نمی خوریم ( البته قشر روشنفکر و باسواد و تحصیلکرده ی ما بیشتر ) و دیگر هیچ گاه دست روی برادران کرد آریایی خود بلند نمی کنیم بلکه دوشادوش آنها برای ایرانی آزاد و آباد همکاری می کنیم و به ترکهایی که از طرف ترکیه و آذربایجان شوروی خط می گیرند و تحریک می شوند مجال بی حرمتی و توهین و اعلان جنگ علیه کُردها را نمی دهیم.

سرفراز باد کوردستان همیشه کورد

زنده باد کورد زنده باد کوردستان

مرگ و نابودی برای ترک و ترکیه

ارومیه‌ در شرق کردستان قرار گرفته است ‌ از شمال تا کوه های ‌ آرارات و ایروان و نخجوان امتداد دارد . در غرب آن کردستان شمالی و در شرق آن دریاچه‌ خزر قرار گرفته‌ است و در جنوب ارومیه‌ شهر مهاباد و ک ردستان جنوبی واقع شده است . جمعیت ارومیه‌ حدود هفتصد و بیست و پنج هزار نفر می باشد . در ارومیه‌ ملیتهای مختلفی از جمله‌ کرد، ترک، آسوری، ارمنی و غیره‌ زندگی می‌کنند .  

شهرستان ارومیه یا همانطور که کردها آنرا اورمی، اورمیه و یا ورمئ مینامند از دیرزمان محل سکونت کردها می باشد. تا پیش ازکوچاندن دسته جمعی طوایف چهارده گانه ترکهای افشار به این خطه توسط شاه عباس صفوی و کوچاندن ک ردهای منطقه به نقاط دیگر از جمله شمال خراسان بزرگ فرمانروائی این مناطق در دست حکام کرد بوده و کردها اصلی ترین گروه قومی نقاط غربی دریاچه ارومیه را تشکیل میدادند. اگرچه پیش از این کوچ دست جمعی ، سلجوقیان و ترکهای غز نیز به این منطقه مهاجرت کرده بودند ولی شمارشان در حدی نبودکه تاثیری آنچنانی بر دمگرافی منطقه بگذارند . البته جای ذکر دارد که این جابجائیها قومی و طایفه ای در آن دوران امری عادی بوده است و طوایف و اقوام زیادی بر اثر جنگها و یا مصلحتهای سیاسی به ا جبار توسط شاهان و حکام وقت به مکانهای مختلفی ازکشور کوچ داده می شدند. در رابطه با کوچ دسته جمعی قبایل چهارده گانه ترک افشار توسط شاهان صفوی به این خطه از خاک کشور، حسن انزلی در کتاب ارومیه در گذر زمان می نویسد : (( نظر لطف و مساعد شاه عباس به ایل افشار دوباره مزید گشته و بنابه استدعای کلبعلی سلطان اجازه داد تا ایل افشار که عده کثیری گشته و در ولایات عراق، فارس، کرمان و خراسان سکنی داشتند، عموما به ارومیه و نواحی آن مهاجرت کنند ؛ کلبعلی خان در این زمان با موافقت شاه عباس ، تمام طوایف ایل افشار را از نقاط مرکزی ایران کو چ داده و با فرمان حکومتی به ارومیه عازم گرد انی د)) همانطور که گفته شد قبل از این کوچ بزرگ ، ک ردهای شدادی، راوندی، هذبانی و برادوست بر کل مناطق غربی و جنوبی دریاچه ارومیه حاکمیت داشتند. احمد کاویانپور در کتاب تاریخ ارومیه می نویسد ”در اطراف ارومیه عشایر ک ردی بنام روادی ساکن بودند…تیره ای از آنان در اطراف اشنویه و سلماس ساکن بودند که آنها را طایفه هذبانی می نامیدند که سردار معروف جنگهای صلیبی “صلاح الدین ایوبی” از این ایل بود.” این طایفه در ک ردستان و آذربایجان به خصوص در اطراف دریاچه ارومیه حکومت مقتدری تشکیل داد ه بود . شایان ذکر است که اکثر کردهای خراسان از اهالی اورمیه هستند که در زمانهای قدیم به زور به این مناطق کوچانده شده اند ودر سالهای اخیر بسیاری ازاین کردها به مرام پیدا کردن فامیلهای خود به مناطق همدیگر سفر میکنند وتا کنون بسیاری موفق به پیدا کردن فامیلهای خود شده اند که اکثرا از کردهای جلالی و شکاک هستند..

یکی از کانونهای اصلی تمدن بشری سرزمین تاریخی کردها آذربایجان است که همواره کردها از زمان ورود آریایایهادر این جغرافیای آبا و اجدادی خویش زیسته، منشا تحولات مهم تاریخی بوده و تاثیرات شگرفی در پیدایش تمدن و فرهنگ جهان خصوصا مشرق زمین گذاشته اند. اکنون جای-جای این سرزمین و خاک مقدس و گرانقدر آن یادگارهای اجداد تاریخ ساز کردهامی باشدکه همگی نشانگر هویت فرهنگی و جغرافیایی منطقه هستند. مردم سلحشور، صادق و با غیرت کورد در طول تاریخ به لحاظ غنای فرهنگی و اصالت نژادی خویش همواره پیام آور مدنیت، فرهنگ، علم و دانش و صلح و دوستی برای دیگر اقوام بوده اند، ولی متاسفانه سرزمین آذربایجان نیز بسان دیگر اراضی مهم، در مقاطعی از تاریخ از سوی متجاوزان و مهاجران در رنج بوده است. تاریخ معاصر هنوز مظلومیتها و از سویی دیگر دلاوریهای مردم کردستان و سلماس و کرمانشاها ن در مقابل ارتش روس را فراموش نکرده است.  غرب آذربایجان همواره در زمانهای تضعیف دولت مرکزی شاهد تجاوزگریها و قتل عامهای صورت گرفته بدست افرادی شرور و غارتگر همچون  ترکهای وحشی مغول و عثمانیهای ترک  و … بوده است که اینان با تحریک احساسات دینی-مذهبی اقلیت مهاجر ساکن منطقه جنایات زیادی آفریدند و صد البته که در نهایت همگی اسیر خشم نهفته مردم دلاور شهرهایی نظیر اورمیه، خوی و سلماس شدند و روسیاه تاریخ گشتند. هنوز مردم با فرهنگ و مهربان کرد غرب آذربایجان تجاوزگریها و اعمال تروریستی چهرگانی که در حساس ترین مقاطع زمانی کشور صورت گرفت را فراموش نکرده اند که بحمدالله یاغیان تروریست در اردیبهشت ۱۳۵۸ از جانب مردم همیشه پایدار نقده پاسخی ماندگار در تاریخ گرفتند.وبه آنان گفته شد که آنان مهاجرند وباید قدر مهاجری خود را بدانند

اینک با ظهور اندیشه نظم نوین در خاورمیانه توسط مراکز قدرت مشروع جهانی و تغییر  و تحولات صورت گرفته در کشور عراق گروهکهای تروریستی نظیر ارگنکونه در ترکیه از سوی دولتهای بزرگ احیا و تقویت شده اند. این مزدوران همواره بر علیه منافع ملی کشور ایران که اتفاقا قسمتهای غربی آذربایجان را در بر میگیرد، در تلاش و تکاپو بوده و هستند. این تروریستها از طریق قاچاق انواع موادمخدر، مشروبات الکلی، اسلحه و … و با ایجاد مافیای اقتصادی در غرب آذربایجان از طریق نفوذ در مراکز اقتصادی، منابع مالی خود را تامین می کنند و نیز از طرفی ایشان با هم آهنگی هم پیمانان داخلی و خارجی خود و هدایت سیاستمداران غربی با استفاده از تفاوت نژادی و زبانی موجود بین کردهای آذربایجان و اقلیت مهاجر ترک با زدن بر طبل نفاق و اختلاف افکنی قومی-مذهبی از چندی پیش با نفوذ در ادارات و نهادهای دولتی با هدف تسهیل سیاستهای زیاده طلبی و تجاوزگری وارد عمل شده اند. متاسفانه در طول این مدت با وجود خیل شهدای مبارزه با تروریسم اقدام قابل توجه، شایسته و قاطعی با این یاغیان و حامیان غیرنظامی و سیاسی ایشان صورت نگرفته است که این مساله جای بسی تاسف داشته و سوال برانگیز می باشد.که چرا باید یک ترک یغی و وابسته به ترکیه باید نماینده یک ایرانی اصل یعنی کردها باشد متا سفانه این بی تفاوتی حکومت مرکزی سبب گستاخی ترکه و هار شدن آنها شده است.

اخیرا خانم ((خدیجه منصوری)) عضو شورای شهر اورمیه، در مصاحبه ایی واقعی  و بیانگر واقعیت اورمیه با نشریه ((هاوار)) (شماره ۳۸ مورخه شنبه ۱۹ آبان ۱۳۸۶-به مدیرمسئولی هاشم هدایتی، سنندج)  با سخنانی بسیار رسا و واقعی و بیان تاریخ اورمیه و واقعیت کردستانی بودن این شهر تاریخی کردها آذربایجان را از ماکو تا اورمیه ((کردستان شمالی)) نامیده است و این بحث به به واکنش ترکها منجر شد که گویا سخنان این خانم محترم اشتباه است؟؟؟؟؟ کمی اشاره به شورای شهر، وظایف آن، پروژه ها و برنامه های موجود، اهدافی کاملا سیاسی به چشم نمی خورد، خانم منصوری که خود فردی حقوقدان و آشنا به مسائل قانونی و حقوقی معرف است نام واقعی ((کردستان شمالی)) را بر اساس استناد قانونی و فاکت تاریخی به اراضی تاریخی آذربایجان گفته است زیرا آذربایجان سرزمین واقعی کرده است و مردمانش تنه برای محافظت به خراسن رفته اند وهر زمان که دلشان بخواهد میتوانند به سرزمین خود برگردنن و در خاک آبا اجدادی خود زندگی کنند و این ترکه یند که چند سد سالی است به ایران آمده اند بنابراین سخنان خاتو خدیجه منصوری تنه واقعیت تلخی است برای ترکها ،همچنان که همیشه سعی دارند خود را از مغوله و چنگیز مغول آدمکش دور کنند اما این یک واقعیت است که ترکه از نژاد مغول ودر ایران مهاجرند و اشغالگر خاک کردها و به طور کلی ایران هستند و جای اصلی آنها آسیای مرکزی است..بنابراین  ضمن سپاس از سخنان خدیجه منصوری برای این خاتوی کرد آرزوی موفقیت وخدمت بیشتر به ملت کرد را آرزو مندیم

..سخنان خانم منصوری همان واقعیت شرفنامه و اشعار احمد خانی و ملای جزیری است که در  

عدنان هنرور
kurdegiyan@gmail.com

حملات شدید گلادیاتورهای ترور شخصیت، بر پیکر ملت کرد، در سایت ها و روزنامه‌ها در شرایطی که رو به انتخابات پارلمان در ایران نزدیک می شویم. و هتاکی ها و توهین های مکرر و زنجیروار سایت ها و روزنامه‌های پانترکیست به ملت کرد، بیانگر تراژدیی است که‌ در طول تاریخ همواره‌ آذری ها به‌ عنوان اهرم فشار بر کردها عمل کرده‌اند که نمونه‌ی بارز آن کارشکنی و پشت کردن به پیمان های مابین قاضی محمد و سید جعفر پیشه‌وری است. که در نهایت به شکست جمهوری کردستان انجامید.

هفته نامه " اولدوز " چاپ اورمیه به مدیریت مصطفی زاده با چاپ نوشته ای تحت عنوان " خواب ابریشمی مسئولان و رؤیای تروریست ها "

ضمن اشاره‌ به یکی از نمایندگان منتخب شورای شهر ارومیه‌ خانم خدیجه‌ منصوری و با رد اظهارات ایشان که‌ طی مصاحبه‌ای با روزنامه‌ی هاوار انجام داده‌ که در آن مصاحبه‌ به خیلی از مسایل مبرهن و اشکار کردستان اشاره‌ شده‌ است.

اولدوز ضمن انکار کردها، مسایل مورد اشاره‌ در آن مصاحبه‌ را به شیوه‌های شوینستی و فاشیستانه‌، رد کرده‌ و به مبارزه‌ی آشکار با کردها را دامن زده‌ است . آنچه‌ در زیر می خوانید اشاره‌ به پاره‌ی از هزلیات هفته‌نامه‌های اولدوز و آراز آذربایجان است.

هفته نامه " اولدوز " که‌ همانند نژاد پرستان ترکیه‌ که‌ جمعیت 25 تا 30 میلیونی کردهای ‌زیر سیطره‌ی این کشور ، را انکار می کنند و مدام میگویند ما در کشور مشکلی به نام مشکل کرد نداریم اینها هم ترک های کوهی هستند. این هفته‌نامه‌ی پانترکیست هم با کور شدن چشم بصیرتش جمعیت 10 تا 15 میلیونی کردهای ایران را انکار می کند و این آمار را آماری خیالی می داند.

در جایی دیگر انگشت اشاره‌ به سوی خانم منصوری دراز کرده‌ که‌ گویا ایشان پوششـی ضـد اخلاقـیدارند. و باکمال وقاحت می نویسد:" که این لباس، لباس کردی نیست".

کسی نیست به شما بگوید شما که چشم بصیرتتان از وجود 10 تا 15 میلیون کرد بسته‌ شده‌ است چطور می توانید لباسهای این ملت را ببینید. لابد لباس های قشنگ!! شما اصیل است و غربی نیست که چنین لباس قشنگی را لباس کردی نمی دانید یا حتما شما طرح دیگری برای لباس کردی در نظر دارید.

در قسمتی دیگر از اراجیف نامه‌اشان خانم منصوری را به احساساتی بودن و ناسیونالیست بودن متهم می کنند. ودر کمال بی شرمی می نویسند :"صحبت کردن به زبان ترکی در شورا هم ناراحتش می کند( ای واه... واویلا...) ".

کاشکی نگارنده‌ی آن اراجیف کمی به خودش زحمت می داد و فکر می کرد که تعصبات خشک ایشان در قبال زبان و صحبت کردن به ترکی!! چقدر ایشان را ناسیونالیست بار آورده‌ است. حتما ایشان فکر می کنند در ترکیه‌ یا در آذربایجان زندگی می کنند که‌ برای زبان ترکی اینچنین زوزه‌ی واویلا می کشند! لابد هنوز نمی دانند که‌ زبان رسمی ایران فارسی است، نه‌ ترکی. تازه‌ هنوز مطلع نیستند که آذربایجانیها زبان آذری دارند نه ترکــی! الحق که مارک تجزیه‌ طلب لایق خود شماست.

گلادیاتور اولدوز! در ادامه‌ از بکار بردن الفاظ رکیک و هتاکی به ملت کرد دریغ ننموده‌ و ملت کرد را باین صفات مورد رحمت خود قرار داده‌ است:" ملت کرد را قوم ، قبیله‌ ، مهاجر، بی دولت، جامعه‌ گسسته‌، تفرقه‌دار، قاچاق پسند، اجیــر، بازیچه‌ی کاخ سفید و کرملین، و در نهایت کردستان را بدون مشخصه‌ی جغرافیایی و بدون نام و نشان استاندارد بین اللملی قلمداد کرده‌ است".

در ایران روزنامه‌ و روزنامه‌نگاری در بند و اسیر سانسور است و روزنامه‌ نگار واقعی محکوم به فناست !! اما اراجیف باف و تفرقه‌ اندازهایی هم چون جوجه‌ هفته‌نامه‌های اولدوز و آراز آذربایجان فکر می کنند که جایی در بالا دست ها دارند !! و خود را حامی مردم آذری و به انجام رساننده‌ی بار رسالت!! خویش می دانند. ولی نشریه‌هایی هم چون " هـــاوار " که صدای مردم کرد است را حامی پژاک !! قلمداد می نماید! و با شایعه‌ پراکنی سعی در بستن این نشریه‌ را دارند.

هفته‌نامه‌ی آراز آذربایجان یکی دیگر از آن گلادیاتورهای دیو صفت است، که سعی به‌ ضربه‌ زدن بر پیکــر جامعه‌ی کردی دارد و گویا می خواهند در این گیر و دار انتخابات و حمله‌ی ترکیه‌ به جنوب کردستان (کردستان عراق) اورژانسی اذهان عمومی را به نوعی مسموم کرده‌ و از آب گل آلود ماهی بگیرند.

این هفته‌نامه‌ در شماره‌ی 37 خود ستونی پر از اراجیف و توهین؛ با عنوان یادداشت هفته‌ به قلم مدیر مسوول تنگ نظر و مرد سالارش منتشر کرده‌؛ و با اشاره‌ به خانم منصوری _ که موی دماغشان شده‌ _ از ایشان به عنوان " ضعـیــفه‌ " یاد می کند. و اضافه‌ می نماید که چه‌ فرقی ما بین وی و آن جوانی که تفنگ به دست گرفته‌ و در کوهها بر علیه‌ نظام مبارزه‌ی احساسی می نماید هست؟ الا این که در اختیار وی تریبون هایی به ظاهر مجاز قرار دارد و وی همان حرف هایی را از ذهن بیمارش می تراود که آنان از نوک تفنگ هایشان .........." .

تریبون هایی به ظاهر مجاز از ذهن به اصطلاح متشخص و مدرن این مدیر مسوول همان است که چشم دیدن برنده‌ شدن یک زن کرد را ندارد و باور ندارد که با به دست آوردن اولین رای در سطح شهر ارومیه‌ ایشان را به داشتن تریبون هایی به ظاهر مجاز!! محکوم مینماید ! هم چنان که در برخی از سایت ها از ایشان به عنوان "عضو غیر منتخب " یاد کرده‌اند.

کاشکی به خود تفهیم می کردید که فرق مابین شما به عنوان مدیر مسوول یک هفته‌نامه‌ و آن جوانی که مبارزه‌ی احساسی!! می نماید، چیست؟ ایشان که از خودشان دفاع می کنند . ولی شما که هویت ملتی را نابود می کنیـد. شما که چشم موفقیت کردها را ندارید. الحق که شما را هم باید دست پرورده‌ی مصطفی کمال نامیـد.

این حملات سازماندهی شده‌ از طرف هفته‌نامه‌های متعصب و تشویق وبلاگ ها و سایت های آذری بیانگر نقطه‌ی عطفی است که‌‌ می خواهند دنیای خواهان صلح کردها را به دنیای پر از جنگ و آشوب بکشانند.

حساب عمله‌های معلوم الحال اولدوز و آراز آذربایجان از حساب مردم بافرهنگ آذری زبان جداست. ما تمامی کردها این عمل وقیحانه‌ و گستاخی این دو هفته‌نامه‌ را به ملت شریف کرد را به شدت محکوم کرده‌، و با اراده‌ی آهنین از خانم منصوری عضو شورای بزرگ شهر کرد _ ارومیه‌ _ حمایت می کنیم.

ناگفته‌ نماند که خانم منصوری صاحب وبلاگ شاری من وڵاتی من دختر آقای سرتیپ منصوری است که‌ فعالانه در مجله‌ی سروه‌ با مامۆستا هێمن همکاری داشتند و در اثر تصادف همراه با ادیب نامدار کرد آقای مارف آغایی فوت کردند.

زنده باد کرد زنده باد کردستان

زنده باد آذربایجان غربی (کوردستان)

مرگ و نابودی بر آذری‌های قلاده‌ای ترکیه

مرگ و نابودی برای ترک و ترکیه

سخنان اخير چند نفر از نمايندگان كرد مجلس شوراي اسلامي در حمايت از تحركات جدايي‌ خواهانه نگراني عميق بسياري از ميهن ‌دوستان ايراني را در پي داشته است. آنچه در اين رهگذر قابل تأمل است اين ‌كه بسياري از اين سخنان ناشي از غفلت و عدم آگاهي از تاريخ و پيشينه كهن فرهنگي ايران ‌زمين است كه طرح اين‌گونه مسائل را به دنبال داشته است. بي ‌ترديد وضعيت كردهاي ايران به هيچ روي با كردهاي ساكن تركيه، عراق و سوريه نبايد در يك قياس قرار گيرد چراكه هموندی چندهزارساله كردها در بستر تمدن آريايي ايران‌زمين، شاكله سترگ تاريخي، فرهنگي، نژادي و زباني را شكل داده كه فجايع عظيم تاريخي همچون حمله اسكندر و... هم نتوانسته اين پيوند را بگسلد.

پيوستگي تاريخي كردها با ساير ايرانيان
بنا بر نظر غالب پژوهشگران و محققان غيرايراني، كردها كه از قوم ماد هستند، همواره در طول تاريخ به عنوان قومي آريايي از فرهنگ، نژاد و زبان مشتركي با ديگر ايرانيان برخوردار بوده‌اند و زبان كردي به عنوان يكي از كهن‌ترين گويش‌هاي ايران باستان شناخته شده است. هويت قوم كرد هم همواره با مليت ايراني عجين شده است. «هنري فيلد» در كتاب «مردم‌شناسي ايران» مي‌نويسد: «كردها از حيث زبان و خصوصيات جسماني، ايراني هستند و به عنوان شعبه‌اي از نژاد ايراني از حيث زبان، اخلاق، عادت و شيوه معيشت با ساير ايرانيان داراي جهات اشتراك هستند».

«دانيلو» نويسنده غربي نيز در اين باب نوشته است: «كردهاي تركيه هم از حيث زبان و خصوصيات جسماني ايراني هستند». «لرد كرزن» هم گفته كه: «زبان كردها، لرها و بختياري‌ها شبيه زبان فارسي است و چندان تفاوتي با هم ندارند». اما مردم کرد به واقع یک ملت است و باید با احترام کامل با آنان برخورد نمود
يكي از قديمي‌ترين اخباري كه درباره كردها در دست است، كتاب «Anabasis» يا سفرنامه جنگلي گزنفون (xenephon) سردار لشكر، جغرافي ‌دان و مورخ يونان باستان است كه رويارويي كردهاي ايراني را در قالب سپاه اردشير دوم هخامنشي (401 ـ 400 پيش از ميلاد مسيح) با يونانيان باستان [در منطقه اربلا (اربيل امروزي) پایتخت کردستان عراق] شرح مي‌دهد كه منجر به شكست ارتش ده هزار نفره ی يونان شد.
«استرابون» جغرافيدان و مورخ يونان باستان در چند قرن پيش از ميلاد درباره چگونگي تربيت و پرورش بدني جوانان كرد مي‌نويسد: «جوانان  کرد  را چنان تربيت مي‌كنند كه در سرما و گرما و بارندگي تاب و توان داشته،‌ ورزيده باشند. اينها را كردك (kardak) گويند».
رشيد ياسمي هم مي‌نويسد: «در حصول پيشرفت‌هاي دولت ايران در زمان مادها در فتح نينوا و در زمان هخامنشيان در غلبه بر يونان و در دوران اشكانيان و ساسانيان در دفع روميان و در بعد از اسلام در جلوگيري از مهاجمان و هزاران موقع سخت ديگر بعد از آن، افواج كردان را در صف مقدم سپاه ايران مي‌بينيم كه براي حفظ استقلال ايران مي‌جنگند».

پيشنيه جدايي سرزمين‌هاي كردنشين از خاك ايران
نخستين جدايي كردها از سرزمين ايران بزرگ، پس از نبرد چالدران بين شاه اسماعيل صفوي و سلطان سليم پادشاه عثماني صورت گرفت كه ارتش ايران طي نبردي غافلگيرانه با كمتر از سي هزار نفر در برابر ارتش 120 هزار نفره عثماني كه به توپخانه و سلاح‌هاي آتشين مجهز بودند، شكست خورد و بخش‌ هاي وسيعي از بيست امارت‌ نشين كرد (كه دو سوم كل مناطق كردنشين ايران را تشكيل مي‌دادند) به ويژه حاكم‌ نشين برليس در قلمرو عثماني قرار گرفت. البته بعدها شاه ‌عباس كبير و نادرشاه افشار توانستند بخش‌هايي از اين سرزمين‌ها را به مام ميهن بازگردانند، ولي بي ‌كفايتي پادشاهان قاجار به ويژه فتحعلي ‌شاه و محمدشاه قاجار و دسايس استعمار انگليس و روسيه سبب شد بخش ‌هاي وسيعي از كردستانات و بغداد از قلمرو ايران جدا شده و به عثماني ملحق شوند. مناطق كردنشين عثماني پس از شكست اين كشور در جنگ جهاني اول بين سه كشور تركيه، عراق و سوريه تقسيم شدند... .

پيشينه مقاومت كردها در برابر اشغالگران بيگانه
كردها همچون ديگر ايرانيان از اعتقادات اصيلي همچون احترام به پاكيزگي آب، خاك و آتش برخوردار بوده‌اند كه هم‌ اكنون نيز بسياري از رسوم كهن ايراني همچون جشن‌هاي نوروز و چهارشنبه ‌سوري را با شكوه منحصر به فرد در مناطق كردنشين پاس داشته مي‌شود. كردها از دوران باستان به كيش يكتاپرستي زرتشتي اعتقاد داشته‌اند كه بعدها به دين اسلام تغيير يافته است. در پوست پاره ‌اي كه چند سال پيش در سليمانيه به دست آمده، سوگنامه‌اي به زبان كردي مربوط به چهارده قرن پيش به دست آمده كه ترجمه بخشي از آن عبارت است از: «معبدها ويران شد، آتش‌ها خاموش، بزرگ بزرگان خود را نهان كرد، زنان و دختران به اسيري رفتند، دليران در خون غلتيدند... » كردهاي سرزمين عثماني همواره با ظلم بي حد ترك‌ها روبه‌رو بوده اند به گونه‌اي كه با اعتراف صريح مورخان ترك، عثماني‌ها بيش از چهار صد هزار نفر از كردهاي تكلو را به قتل رساندند. بیش از 5000 هزار روستا را با خاک یکسان نمودند ، شهرهای آباد کردها را به ویرانه تبدیل نمودند و  رويارويي كردها عليه مظالم عثماني از آغاز جدايي اين سرزمين‌ها از ايران آغاز شد و نزديك به ده جنگ بين آنها به وقوع پيوست. خاطرات نوري پاشاف، ژنرال كرد عثماني كه براي رهايي كردها از يوغ ترك ‌ها قيام خود را در كوه‌هاي آرارات و شرق تركيه آغاز كرد و قيام نافرجام او به پناهنده شدن او به سرزمين مادري، ايران انجاميد ، قابل تأمل است آنجا كه گفته است: «سلحشوران كرد گويي شيران نبرد رستم و اسفنديار، با خون ايراني خود جهت حفظ هويت نژادي و فرهنگي كهن آريايي خود در برابر دشمنان تا بن دندان مسلح عثماني به مقاومت برخاستند... ».

علاوه بر كردهاي تركيه، كردهاي عراق هم جهت احقاق حقوق پايمال‌شده خود قيام‌هاي دامنه‌داري را تدارك ديدند كه قيام شيخ محمود زنده یاد  در سال‌هاي 1325 تا 1939 از مهم‌ترين آنها بوده است. اين نبرد با نيروهاي انگليسي و اعراب عراقي در نهايت به شكست انجاميد و شيخ محمود مفيدزاده هم به ايران پناهنده شد. نبردهاي شيخ احمد بارزاني نيز از سال‌هاي 1933 و 1934 در كردستان عراق آغاز شد كه بعدها توسط برادرش ملامصطفي بارزاني ادامه يافت. در نبردهايي كه بين كردها و ارتش عراق در طول سال‌هاي 1943، 1945، 1946 و 1947 درگرفت، ضربات سختي به رژيم عراق وارد آمد ولي اوج اين درگيري‌ها در سال‌هاي 1956 تا 1971 بود كه قيام كردها عليه حاكمان خونخوار بعث عراق، به اوج خود رسيد. سرانجام اين قيام نافرجام نيز با پناهنده شدن ملامصطفي بارزاني به ايران پايان يافت. جمله‌اي مشهور از ملامصطفي به يادگار مانده كه هنوز در اذهان زنده است و آن اين‌كه «هرجا كرد است، آنجا ايران است».

فرجام سخن
تفاوت‌ هاي آشكار فرهنگي نژادي كردها با ترك‌ هاي عثماني{ ترکیه ی امروزی } در طول سال‌ها موجب ممنوعيت كاربرد نام «كرد» و مجازات زندان براي مردمي بود كه از اين نام استفاده مي‌كردند و اين فشارهاي فرهنگي تا آنجا گسترش يافته بود كه كردها از بزرگداشت رسمي سنت آبا اجدادي ايراني نوروز و چهارشنبه‌سوري تا اين اواخر محروم بودند، ترك‌هاي عثماني هيچ‌گاه كردها را با اين نام باشكوه نمي‌خواندند بلكه به آنها «ترك‌هاي كوهستاني»!! مي‌گفتند و سخن گفتن به زبان زيباي كردي در تركيه به صورت رسمي ممنوع بود، گو اين‌كه فشارهاي بين‌المللي سبب شده كه به تازگي بخشي از اين سختگيري‌ها كاهش يابد، از سوي ديگر سختگيري بي حد سران پان عرب بعث عراق در طول دهه‌ها ظلم و جور بر كردهاي عراق بر كسي پوشيده نيست كه نقطه اوج آن كشتار پنج هزار زن و مرد و كودك و پير در حلبچه به دست رژيم نژادپرست عراق و نيز 180 هزار مفقودالاثر كرد در قيام دهه 1990 بوده است.

در پايان بايد گفت كردها به عنوان نسل غيور و فرزند خلف كاوه آهنگر كه ايرانيان را از ستم ضحاك ستمگر رها ساخت و درفش ملي ايران زمين را به دست فريدون داد، هيچ‌گاه احساس بيگانگي با ديگر ايرانيان نداشته‌اند و اشتراكات كهن نژادي، آييني، فرهنگي، زباني و... و افتخاراتي همچون كتيبه بيستون و طاق بستان و غيره نمادهاي مشترك كردها و ديگر ايرانيان به شمار مي‌روند كه اين پيوند تاريخي را استوارتر ساخته‌اند. آنچه در حال حاضر بايد به آن توجه شود، پرهيز انديشمندان كرد از وسوسه‌هاي دشمنان ايران‌زمين است كه از هر فرصتي براي ايجاد اختلاف‌هاي قومي در جهت تجزيه و كوچك‌تر كردن كشور ايران سود مي‌جويند، بي‌ترديد نگرش نوين به توسعه همه‌‌جانبه سرزمين كهن كردستان ايران و توجه و سرمايه‌گذاري شايسته بر روي منابع طبيعي و طبيعت زيبا و منحصر به فرد آن ديار و هم ‌زمان به كارگيري بيش از پيش نخبگان و سهيم كردن هرچه بيشتر شايستگان علمي فرهنگي كرد در بدنه دستگاه‌هاي اجرايي كشور، علاوه بر اين‌كه استفاده بهينه از تمامي ثروت‌هاي مادي و معنوي كشور عزيزمان ايران را در پي خواهد داشت، بهانه‌ها و دستاويزهاي دشمنان قسم‌خورده ايران و ايراني را براي تجزيه ايران نقش بر آب خواهد ساخت .

شمال کردستان ایران و نقش بعضی شخصیتها در اعتلای فرهنگ آزادیخواهی در آن منطقه
شمال کردستان ایران منطقه ای استراتژیک و بسیار حساس است زیرا هم مرز است با کشورهای آذربایجان و ارمنستان در شمال و کشور ترکیه (کردستان ترکیه) در غرب و جنوب با کردستان عراق و در شرق با آذریهای ایران، دارای شهرستانهای ماکو در شمال و بتدریج سلماس، ارومیه و به اشنویه ختم میگردد و همچنین شامل بخشهای مهمی چون قطور- چهریق ـ صوما و برادوست ـ انزل ترگور و مرگور و باراندوز می باشد، منطقه ای است با بافت اکثراً  عشیره ای از شمال به جنوب عبارتند از عشایر جلالی ـ حیدری ـ ملان ـ کوره سنی ـ شکاک ـ دری ـ هرکی ـ بیگزاده ـ و سادات که به عشیره زرزا در اشنویه ملحق میگردند و هر یک از این عشایر بنوبه خود به طوایف مختلف تقسیم میشوند، برای مثال ایل شکاک دارای دارای بیست و چهار طایفه است و در حقیقت بزرگترین عشیره منطقه نیز به حساب می آید و به تدریج عشیره های جلالی و هرکی و ملان در ردیفهای بعدی هستند.

در بین این عشایر افرادی بومی و اغلب کشاورز زندگی می کنند که رل اصلی در اقتصاد منطقه به عهده آنان بوده و تا قبل از جنگ جهانی اول ترکیبی بود از کردها، ارمنی ها و آشوریها که با صلح و صفا در جوار عشایر به امور کشاورزی مشغول بودند.

متأسفانه در جنگ جهانی اول و بعد از اتمام آن نیز با توطئه مشترک امپراطوری عثمانی و حکومت ایران بسیاری از مسیحیان مورد کشت و کشتار و آزار و اذیت واقع و اغلب از مناطق مسکونی خود بیرون رانده شدند و این خود یکی از فجایع تاریخی جهان بحساب می آید.

توضیح تمام وقایع منطقه در قرن بیستم که اغلب دردناک و گاهی با تراژدی انسانی همراه بوده است از حوصله این نوشته خارج است و اکتفا میشود پرداختن به نقش مبارزاتی و ایفای رل یکی از خاندانهای مؤثر در آن منطقه که کارهای مثبت بسیاری انجام داده و لیکن کمتر گفته اند، امید است در فرصتهای بعدی به نقش آفرینان دیگر نیز پرداخته شود.

بشناسیم خاندان پس آقا از تیره کاردار از ایل شکاک ( عشایر گرگر )

این خانواده یکی از خانواده های سرشناس عشایر گرگر یا شکاک بوده در جنوب کردستان همجوار سوریه و عراق موطن اصلی آنان دشتهای ژنگار یا سنجار کنونی بوده حدوداً اواخر قرن هیجدهم در اثر اختلافات طولانی با امپراطوری عثمانی همرا با سایر طوایف ایل شکاک مجبور به ترک وطن شده در مناطق اطراف ارومیه و سلماس که در آن هنگام از نفوذ عثمانیها خارج بوده سکنا گزیدند.
تا انجا که آشنائی داریم این خانواده از اعقاب کوسه اسماعیل پاشا یکی از ژنرالهای سرشناس ارتش امپراطوری بوده و بنا به روایتهای موثق این ژنرال (پاشا) داماد سلطان عثمانی بوده و گویا در یک نبرد دریائی با ارتش روسها که کشتی حامل دختر سلطان را اسیر میگرند موجب شکست روسها و آزادی دختر سلطان شده و به پاس دلاوریها و این خدمت سلطان عثمانی دختر آزاد شده خود را به عقد ایشان در می آورد.
لزوم به ذکر است در آن زمان امپراطورهای عثمانی ضمن سلطان بودن عنوان خلیفه اسلام را نیز داشتند و نزد مسلمانان مقدس و قابل اطاعت بودند، بنابراین نسلهای بعدی این خانواده که نتیجه ازدواج با خاندان خلیفه بودند نزد مردم کرد منطقه ضمن اصالت خانوادگی از نظر مذهبی هم مقدس به حساب می آمدند، البته که سالمندان منطقه به خوبی بدان واقفند.

سالیان مدیدی بعد یکی از نواده های کوسه اسماعیل بنام حسن خان یا حسی خان، بزرگ خانواده و بعد از وی محمد امین خان فرزند بزرگ حسن خان بزرگ و سرپرست عشایر کاردار بوده و بعد از  محمد امین خان مصطفی آقا به ریاست ایل شکاک می رسد که مورد قبول تیره های کاردار و تیره عبدوئی از ایل شکاک و در واقع ریاست کل عشایر شکاک و وابستگان عشایری را بعهده میگیرد.

در این زمان انقلاب مشروطیت در ایران جریان داشته در منطقه عده ای از عشایر طرفدار دیکتاتوری شاه قاجار بوده و عده ای طرفدار و حامی مشروطیت (مشروطه خواه) بودند از جمله ایل شکاک به ریاست و سرپرستی مصطفی آقا از طرفداران مؤثر مشروطه بوده و همراه آزادیخواهان به مبارزه پرداخته، در این گیرودار دولت مرکزی با توطئه و تطمیع دو برادر از طایفه شکری که در خدمت مصطفی آقا بودند موجب به قتل رساندن وی میشوند با این اقدام خائنانه دولت مرکزی به هدف خود نائل و موجب درگیری و کشت و کشتار بین دو تیره از ایل  شکاک یعنی کاردارها و عبدوئی ها می شود که صدها کشته بر جای میگذارد، این دو  تیره که قبلا چنان اختلافی نداشتند سالیان درازی در خصومت و دشمنی بسر بردند و زیانهای جبران ناپذیری را متحمل شدند.

بعد از ترور خائنانه مصطفی آقا برادرش اسماعیل آقا به سرپرستی کاردارها (تیره اکثریت شکاک) نائل میشود، سالیانی بعد جنگ جهانی اول روی میدهد و با درگیر شدن کاردارها  با ارتش روسهای تزاری موجب مهاجرت شکاکها به جنوب کردستان که در محدوده تسلط عثمانیها بود میگردد، در این اوضاع و احوال اسماعیل آقا سمکو که در مناطق خوی و ماکو  زندگی میکرد با طرفداری از روسها همراه ارتش روس به منطقه بازگشته و بر مناطق کاردارها مسلط میگردد.

یکی از حوادث ناگوار در جنوب کردستان برای شکاکهای کاردار وجود قحطی و بیماریهای و بدتر از همه ایجاد اختلاف با عشایر ان دیار که موجب درگیری شده و جنگ و کشتار مزیه بر علت میگردد.
در این هنگام که شکاکها بار دیگر مورد غضب عثمانیها واقع شده و با فریب و وعده وعید کلیه سران عشایر را دستگیر و در شهر موسل زندانی می نماید، بعد از متلاشی شدن امپراطوری عثمانی بعد از سا لهای جنگ اول جهانی اسماعیل آقای کاردار که آخرین کس از سران کاردار در زندان مانده بود آزاد میشود و بعد از کوتاه مدتی در چهریق سلماس دار فانی را به درود میگوید.
بعد از ایشان سرتیب شکاک فرزند محمدامین خان مسئولیت ها را تقبل میکند و بعدها یکی از افراد بسیار برجسته ایل شکاک میگردد و بعداز جنگ جهانی دوم و از هم پاشیدگی دیکتاتوری رضاشاه رل بسیار ارزنده ای را در راستای حقوق مردم کرد ایفا میکنند، متأسفانه در یک حادثه اتومبیل که توسط  ارتش شوروی اسکورت میشد دچار صدمات جبران ناپذیری شد که بعد از چند ماهی چشم از جهان فرو بست و جای ایشان در آن مرحله سرنوشت ساز که داشت برای آرمانهای ملت کرد نقشی حیاتی بازی میکرد خالی ماند.  
 
سه‌رتیپی شکاک  
حاجی شه‌رۆ

بعد از فوت سرتیب شکاک جوانی از این خانواده به نام شیرو اسماعیل زاده مسئولیت فامیل و طایفه را بر عهده گرفت ایشان شخصیتی پاک، شجاع و مدیر شایسته ای بود، از لحاظ  وطن پرستی کم نظیر و در تیراندازی و اسب سواری در بین ایل شکاک زبان زد خاص و عام بود. مسئولیت ایشان مصادف بود با تشکیل حزب دمکرات کردستان ایران و بعداً اعلام جمهوری مهاباد، شیرو آقا یکی از امضا کنندگان اولین برنامه و اساسنامه حزب دمکرات کردستان ایران بود که توسط قاضی و یارانش تشکیل شد و همچنین یکی از بارزترین مدافعان جمهوری کردستان در مهاباد بود و برای دفاع از آن در جبهه سقز علیه ارتش شاهی بیش از هر کسی فداکاری می کرد و قهرمانیهائی به یاد ماندنی از خود به به یادگار گذاشت و با گواهی شاهدان آن زمان بسیار مورد توجه شخص قاضی محمد قرار گرفته و مورد احترام و قدردانی میشد.
یکی از کارهای بسیار برجسته ایشان احداث اولین مدرسه رسمی به هزینه خود در مناطق روستائی شمال کردستان بود که در سال 1949 در روستای هوسین بنا نهاد و تا کلاس چهارم ابتدائی تدریس میشد، بیشتر نوجوانان روستاهای اطراف نیز در این مدرسه تحصیل می کردند و اولین کسانی که بعدا" از این منطقه به دانشگاهها راه یافتند در آغاز شاگردان این مدرسه بودند.
با اینکه خود شیرو آقا به مدرسه نرفته بود ولی علاقه و احترام خاصی به درس و تحصیل و مدرسه داشت و همین باعث شد تحصیل مدرن در شمال کردستان ( مناطق روستائی ) بنیان گیرد.

شیرو آقا بعداً به زیارت حج رفتند و مشهور شدند به حاجی شیرو، در جریان انقلاب ملت ایران علیه رژیم محمد رضاشاه و پیروزی مردم ایران در سال 1979 منزل ایشان در روستای هوسین محفل و مکان گردهمائیها و مشورتها که در نتیجه موجب بنیان گذاری اولین هسته های مبارزاتی در چهارچوب تشکیلات حزب دمکرات ایران گردید، خود حاجی شیرو رل مشوق و حمایت کننده بسیار مؤثری داشت و از لحاظ مادی و معنوی از حرکت مردم کردستان برای بدست آوردن حقوق طبیعی خود از هیچ فداکاری دریغ نورزید، دیری نپائید رژیم آخوندی با فریب و ریا بر انقلاب مردم ایران از جمله کردستان ایران مسلط و به بهانه های واهی کردستان ایران را مورد حمله نظامی قرار داد و مردم کردستان ایران نیز ناچار به دفاع از خود شدند.

بسیار به یاد ماندنی است در آبانماه 1981 در پی وجود بعضی اختلافات در صفوف حزب دمکرات در منطقه شمال کردستان مبارزین در شرایط ضعف و دارای امکانات دفاعی بسیار ناچیزی بودند که مورد حمله همه جانبه نیروهای دولتی اعم از ارتش و پاسدار و نیروهای مزدور محلی قرار گرفتیم و در روستای بردوک و کوران و جوجهی با آنان درگیر شدیم، انصافاً با تعداد بسیار کم پیشمرگه و حداقل امکانات دفاع و مقاومت بینظیری شد و نهایتاً نیروهای رژیم مأیوس و ناموفق شکست خورده و مجبور به عقب نشینی شدند.

در این ایام و در هوای سرد پائیزی کوهستانها حاجی شیرو آقا با روحیه بسیار قوی همراه مبارزین جوان در این کوهها بسر میبرد و بعنوان سمبل مقاومت به دیگران توان و روحیه می بخشید، تازه درگیری شروع شده بود نامه ای از مهندس باکری مسئول عملیات رژیم که یکی از فرماندهان برجسته سپاه پاسداران بود بدست حاجی شیرو رسید مبنی بر اینکه شما مورد احترام همه هستید و همچنان مورد احترام جمهوری اسلامی تقاضا میکنیم به خانه و کاشانه خود در هوسین برگردید همگی در خدمت شما خواهیم بود، با توجه به شرایط بسیار سخت که به هیچ وجه مناسب سن و سال این مرد بزرگوار نبود بایشان از طرف مهندس جهانگیر اسماعیل زاده که مسئولیت در ان شرایط بعهده ایشان بود پس از مشورت با دیگر همکاران به حاجی شیرو پدربزرگ خود پیشنهاد کرد که با این سن و سال ناراحتی شما برای ما قابل تحمل نیست و به محل زندگی سابق برگردید، با توجه به شرایط موجود رژیم برای بهره برداری از موقعیت از شما استقبال خواهند کرد.

در عوض ایشان چنین جواب می دهند، فرزندم اولاً جان و اموال من در مقابل دفاع از حیثیت ملت آنقدر ارزش ندارد که از آنها نگهداری کنم، دوماً اگر شماها  را ترک کنم ایل شکاک هم وسواس خواهند شد و احتمالاً مثل بعضی دیگر از عشایر منطقه از طرف رژیم مسلح شوند و آن وقت پایان کار شما خواهد بود زیرا که شکاکها به احترام من در این شرایط حساس با قبول تمام ناراحتیها از شما در مقابل رژیم حمایت خواهند کرد و دقیقاً نیز همچنین شد و یکی از عوامل اصلی شکست رژیم در آن برهه زمانی سرنوشت ساز گردید.

بجاست که این جملات کوتاه ولی پر معنا و تحلیل  صحیح و بجای حاجی شیرو آقا یکی  از قهرمانان جمهوری کردستان ( مهاباد ) در تاریخ مبارزاتی ملت کرد حک شود، زیرا بعدها هم موجب تداوم گسترش مبارزه ملی در شمال کردستان ایران گردید و مطمئناً ملت کرد قدردان  این رادمرد وطن پرست هستند و خواهند بود.

                     
روانش شاد باد و راهش پررهرو باد