کوردستانی

ای مرگ بیا زندگی ما راکشت... 

روزی که کمترین سرود بوسه است

و هر انسان

برای هر انسان

برادری ست

روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند

قفل افسانه ای ست

و قلب

برای زندگی بس است

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

وکورد وترک و عرب و بلوچ برادرند

روزی که آهنگ هر حرف

زندگی ست

تا من به خاطر آخرین شعر رنج جوستجوی قافیه نبرم

روزی که هر لب ترانه ای ست

تا کمترین سرود بوسه باشد

روزی که دیگر زندان وشکنجه افسانه است 

ومرگ رویایی بیش نیست 

من برای آزادی میمیرم وخواهم مرد 

توای مرگ بیا که من سالهاست به دنبال توام... 

بیا و در آغوشم گیر که من مرده آزادی توام...